چپتر 1132: کمین
0گروهِ سربازانِ دلاوری برای چند ساعت استراحت اردو زدند و چند ماشینِ حاملِ آتش‌بانان مخفیانه به مسیرشان‌پاره ادامه دادند. چند ساعت با سرعتِ متوسط پیش رفتند، بعد ماشین‌ها را میانِ ویرانه‌های زنگ‌زدهٔ ماشین‌آلاتِ عظیمی که‌سرد از دورانِ تاریک به جا مانده بود پنهان کردند و پیاده به سمتِ محلِ کمین به راه افتادند.
سانی همراهشان قدم برمی‌داشت و مسیرِ‌نقاطِ پیشِ رو را با سایه‌هایش می‌پایید. در‌باشم همین حین، صدای صحبتِ آتش‌بانان را شنید.
یکی از آن‌ها — جوانی قدبلند که توانِ‌می‌جنگید احضارِ دو بازوی اضافه را داشت و با‌راستش دو شمشیرِ بزرگ می‌جنگید — با لحنی متفکرانه می‌گفت:
«...خیلی وقته که آدمی رو نکشتم. راستش، یه‌جورایی فکر‌احضارِ می‌کردم بعد از اینکه از ساحلِ فراموش‌شده رفتیم، دیگه هیچ‌وقت‌خیلی مجبور نمی‌شم این کار رو بکنم. واقعاً باید عقلم می‌رسید.»
آهی کشید و‌داری بعد به رهبرِ‌خودم دسته‌اش نگاهی انداخت:
«تو چی، شیم؟»
شیم، شفادهنده‌ای که سپر و نیزه‌شمشیرِ در دست داشت و معمولاً در‌خیلی وخیم‌ترین نقاطِ نبرد می‌جنگید، شانه‌ای بالا انداخت.
«فکر نکنم‌صحبتِ تا حالا آدمی‌آن‌ها رو کشته باشم.»
دیگران با‌نگاه تعجب به‌میگی او نگاه کردند.
«داری چی میگی دیوونه؟ من خودم دیدم که شکمِ‌بالا دست‌کم شش‌تا از نگهبان‌ها رو توی تالارِ تاج‌وتختِ قلعهٔ روشن‌دیوونه پاره کردی. تازه اون فقط روزِ اولِ اون افتضاح بود.»
شفادهنده با‌احضارِ خونسردی به‌اضافه آن‌ها نگاه کرد.
«اونا آدم‌صحبتِ نبودن. آدم‌یکی حساب نمی‌شدن.»
حتی سانی هم با‌میگی این منطقِ سرد لحظه‌ای‌شکمِ به فکر فرو رفت.
...با این حال شیم دربارهٔ‌وخیم‌ترین یک چیز حق داشت. بعضی آدم‌ها‌حالا از موجوداتِ کابوس هم بدتر بودند.
در هر صورت، آتش‌بانان چندان مخالفِ جنگیدن با یکی از خاندان‌های بزرگ به نظر‌آدمی نمی‌رسیدند. شاید اینکه خاندانِ سرود داشت برای حمله به کاروانشان تله می‌گذاشت در بی‌تفاوتی‌شان‌این نقش داشت، اما احتمالاً حتی اگر وضعیت برعکس هم بود باز از نفیس پیروی می‌کردند.
خودِ ستارهٔ دگرگون اما در انتظارِ‌جوانی نبرد ساکت شده بود و ذهنش را‌شمشیرِ برای فشارِ استفاده از سرشتش آماده می‌کرد.
سانی نمی‌خواست مزاحمش شود.
سرانجام به نقطهٔ مشخص‌شده روی نقشه نزدیک شدند و مخفیانه پیش رفتند تا آرام‌آرام به دره‌ای‌نگاه نزدیک شوند که سه دسته از بیدارشدگانِ سرود در آن کمین کرده بودند. کاسی تأیید کرد‌کردی که هنوز همان‌جا هستند و به آتش‌بانان کمک کرد تا از چشمِ دیده‌بانانِ پنهان دور بمانند.
دریاچه‌ای که صدها موجودِ کابوسِ دست‌آموز در آن پنهان بودند‌متفکرانه نیز در همان نزدیکی بود و تنها چندصد متر خاک‌اینکه و یک جادهٔ سیمانیِ فرسوده آن را از دره جدا می‌کرد.
وقتی دره در دیدرسشان قرار گرفت، در حالی که‌احضارِ برای پنهان ماندن حسابی خم شده بودند، نفیس ایستاد و‌خیلی به سربازانش نگاه کرد. یکی از آن‌ها آرام زمزمه کرد:
«برنامه چیه، بانو ستارهٔ دگرگون؟»
چند لحظه‌نیزه درنگ کرد و‌وخیم‌ترین بعد کوتاه گفت:
«همه‌شون رو سلاخی کنین.»
نف آهی کشید، سپس خاطره‌ای احضار کرد که شبیه مشعلی از چوبِ سیاه و صیقلی بود‌لحنی و محفظهٔ بالایش از فلزِ نقره‌ای ساخته شده بود. برگشت تا با بدنش آن را از‌هیچ‌وقت دید پنهان کند و افسونِ مشعل را فعال کرد؛ شعله‌ای آبی و سرد در محفظه گر گرفت.
یک دستش را بالا‌میگی برد و جریانِ آتشِ آبی‌دست‌کم را به درونِ آن کشید.
«...کاسی، عروج‌یافته‌نیزه رو می‌سپارم‌معمولاً به تو.»
دخترِ نابینا سر تکان داد، سپس رقصندهٔ خاموش را از غلاف بیرون کشید.وقته شمشیرِ باریک از دستش سُر خورد، لحظه‌ای در هوا شناور ماند و سپس‌مجبور به سمتِ دریاچهٔ آرام پرواز کرد. نزدیک به زمین پیش رفت، تقریباً نامرئی.
در همین حین، آتشِ آبی داشت به دستِ نف سرازیر می‌شد و می‌چرخید و رفته‌رفته‌می‌جنگید به شکلِ کُره‌ای درمی‌آمد. هرچه آتش از مشعلِ نقره‌ای بیرون می‌کشید، باز هم با همان‌رفتیم شدت می‌سوخت. با افزوده‌شدنِ شعله‌های بیشتر، کُرهٔ آبیِ مواج در خود فروریخت و فشرده‌تر شد.
گرمایش داشت غیرقابل‌تحمل می‌شد.
با افزایشِ تراکمِ کُره، رشته‌هایی از شعلهٔ سفید از پوستش‌نکنم برخاست و با آن آمیخته شد. آرام‌آرام، رنگِ شعله‌های آبی‌خودم روشن‌تر شد و از آبیِ تیره به آبیِ روشن گرایید.
و در‌احضارِ نهایت، به‌اضافه سفیدیِ خالص.
تا آن موقع، کُره به‌شدت می‌لرزید، گویی برای مهارِ قدرتِ خروشانِ‌اضافه درونش تقلا می‌کرد و رنگ از چهرهٔ نف پرید. سپس ناگهان‌نکشتم دستش را مشت کرد و کُره را از این هم فشرده‌تر ساخت.
در آن لحظه، ندیدنِ‌میگی درخششِ رنگ‌پریده‌ای که از‌شکمِ پیکرش ساطع می‌شد، دشوار بود.
جنب‌وجوشی در دره‌دست به چشم خورد، اما‌نبرد دیگر دیر شده بود.
ستارهٔ دگرگون تمام‌قد ایستاد، قدمی به جلو‌بزرگ برداشت و دستش را با شتاب به‌آدمی جلو تاب داد، گویی دیسکی پرتاب می‌کند.
کُرهٔ کوچکِ شعلهٔ سفید هوا را شکافت و ردی از خاکِ سوخته بر جای گذاشت. یک ثانیه‌متفکرانه بعد در دره ناپدید شد و سپس، زمین لرزید. برقی کورکننده درخشید و صدای انفجارِ کرکننده‌ای پیچید.نمی‌شم ناگهان فواره‌ای از آتش از دره به آسمانِ سرد زبانه کشید و جهان را در سفیدی غرق کرد.
...به همین سادگی،داری سه دسته از‌خودم نخبگانِ بیدارشده نابود شدند.
نفیس کمی‌نیزه خسته به‌معمولاً نظر می‌رسید.
چند لحظه بعد،بازوی کاسی سرش را‌شمشیرِ چرخاند و گفت:
«عروج‌یافته مُرد.»
نف سر تکان‌داری داد، سپس رو‌خودم به آتش‌بانان کرد.
«آماده بشین.»
آبِ دریاچهٔ آرام ناگهان به جوش آمد و سیلی‌لحنی از پلیدها از آن بیرون ریخت که همگی به‌فکر سمتِ تپهٔ کوچکی که رویش ایستاده بودند هجوم می‌آوردند.
مردِ جوانی که سانی پیش‌تر گفتگوی او‌قدبلند با شیم را شنیده بود، با یکی‌بزرگ از چهار دستش پشتِ سرش را خاراند.
«...خب، انگار امروز‌داری هم قرار نیست‌خودم هیچ آدمی رو بکشم.»
با این حرف، شانه‌ای‌معمولاً بالا انداخت و شمشیرهای‌شانه‌ای بزرگش را احضار کرد.
آتش‌بانان با آرامش‌بازوی به مصافِ سیلِ‌شمشیرِ موجوداتِ کابوس رفتند.
...مدتِ زیادی نگذشته بود که تک‌تکِ پلیدها‌قدبلند نابود شدند. حتی یک قطره خونِ انسان‌بزرگ هم ریخته نشد — دست‌کم در جبههٔ دلاوری.
سانی با چهره‌ای بی‌تفاوت همه‌چیز را تماشا‌دیدم کرد. از اول تا آخر، حتی یک انگشت‌قلعهٔ هم تکان نداده بود. راستش یک‌جورهایی... ضدحال بود.
مگه همین چند روز‌معمولاً پیش شاکی نبودم که باید‌بالا خون رو از تنم بشورم؟
...کار کردن‌احضارِ با حرفه‌ای‌ها‌اضافه لذت‌بخش بود.