چپتر 1950: جادوگرِ والا
0مدتی بعد، سانی نفسِ لرزانی بیرون داد‌رسید و روی زمین ولو شد. حس می‌کرد ذهنش‌خلق آتش گرفته و افکارِ بی‌شماری در سرش می‌لولیدند.
حق با او بود!
استفاده از یک تجسم برای تقویتِ خاطره، واقعاً ورق را برمی‌گرداند. ادغام‌نقشی شدن با خاطره، سطحِ کاملاً جدیدی از درک دربارهٔ نحوهٔ عملکردِ افسون‌هایش‌کاربردِ به او می‌داد؛ اینکه بافتِ طلسم چطور باعثِ پیدایشِ آن افسون‌ها می‌شد.
دیدنِ تاروپودِ رشته‌های اثیری یک‌سرانجام چیز بود، اما تجربهٔ آن به‌عنوانِ‌تواناییِ بخشی از وجودش چیزی کاملاً متفاوت.
پیش‌تر، سانی می‌توانست بافتی را بررسی کند و به نتایجی منطقی دربارهٔ نحوهٔ عملکردِ اجزایش برسد، و بفهمد هر رشته چه نقشی در‌مانده آن تاروپود دارد. با مشاهدهٔ ساختار و اصولِ پایهٔ بافت‌های بی‌شمار و مقایسهٔ آن‌ها با یکدیگر، می‌توانست کاربردِ برخی از الگوها را استنتاج‌سازوکارِ کند و با بازآفرینی‌شان، خاطره ببافد. مسیرش به‌عنوانِ جادوگر این‌گونه آغاز شده بود... و از آن زمان تا به حال گام‌های بلندی برداشته بود.
سانی پیوسته مجموعهٔ الگوهایی را که می‌توانست ببافد، گسترش داده بود. سرانجام، حتی توانست اصولِ نهفته در‌مانده ساختارِ این الگوها را درک کند، که به او تواناییِ تغییر و اصلاحشان را می‌داد. در آخر به‌بداند جایی رسید که می‌توانست الگوهای تازه‌ای ببافد، و به این ترتیب، به‌تنهایی افسون‌هایی تا حدی بدیع خلق کند.
با این حال، چشمانِ سانی همیشه به رویِ جوهرِ واقعیِ بافندگی بسته مانده بود. فهمیده‌مشاهدهٔ بود بسیاری از بافت‌ها چگونه کار می‌کنند، اما هرگز دلیلش را نفهمیده بود. به بیان‌مسیرش دیگر، تنها اصولِ پایهٔ بافندگی را دیده بود، بی‌آنکه هرگز دلایلِ بنیادینِ این سازوکار را بداند.
تجربه‌اش به‌عنوانِ جادوگر کاملاً تجربی بود و از درکِ نظریِ‌این سازوکارِ درونی و روابطِ علّیِ جادویی که به کار می‌بست،به‌تنهایی بویی نبرده بود. در بهترین حالت کیمیاگر بود، نه شیمیدان.
حالا... ممکن‌تواناییِ بود همه‌چیز‌اصلاحشان عوض شود.
البته سانی هنوز از قوانینِ پیچیده و بنیادینِ بافندگی سر در نیاورده بود. اما‌واقعیِ حالا ابزاری برای مشاهده‌شان به دست آورده بود — تا حالا آن‌ها را تجسم‌دیگر ببخشد — و این یعنی، به مرور زمان، می‌توانست آن‌ها را درک کند و بیاموزد.
وقتی یاد می‌گرفت...
خنده‌ای آرام‌الگوهایی بر لبانِ‌داده سانی نشست.
اگر موفق می‌شد به‌جای صرفاً «چگونگی»، «چراییِ» بافندگی را درک کند، دیگر برای خلقِ‌بدیع افسون‌ها نیازی به تقلید نداشت. دیگر به مجموعه‌ای از بافت‌ها و الگوها نیازی نداشت؛کار چرا که می‌توانست هر مسئله‌ای را تنها با دانستنِ قوانینِ حلِ آن، حل کند.
البته این موضوع سانی را در یک چشم‌به‌هم‌زدن به جادوگری قادرِ مطلق تبدیل نمی‌کرد. گذشته از‌بسته این، داشتنِ ابزارهای لازم برای حلِ یک مسئله، با تسلط یافتن بر آن‌ها یکی نبود. وگرنه آدم‌ها‌بنیادینِ می‌توانستند بلافاصله پس از تدوینِ قوانینِ حساب... خب... یک چیزِ به‌شدت پیچیده در ریاضیات را حل کنند.
در کمالِ شرمساری، سانی‌بررسی آن‌قدر از ریاضیات سررشته‌اجزایش نداشت که بتواند مثالی بیاورد.
آخه چرا‌الگوهایی اصلاً دارم به‌سرانجام این فکر می‌کنم؟
درسته... داشت به این فکر می‌کرد چون تصمیم گرفته بود‌ترتیب کمی استراحت کند؛ آن هم بعد از اینکه مغزش در‌واقعیِ نتیجهٔ تجربهٔ ادغام با زنگولهٔ نقره‌ای تقریباً ذوب شده بود.
با این حال.
دیگر به اندازهٔ‌بافتی کافی استراحت کرده‌نتایجی بود. نکرده بود؟
سانی نشست، سرش را‌داده با انرژی تکان داد... و‌ساختارِ سنگِ نامعمولی را احضار کرد.
«بذار ببینیم‌تواناییِ چه رازهایی‌اصلاحشان رو پنهان کردی!»
سانی این را‌تازه‌ای نگفت. سنگِ نامعمولی بود‌حدی که این را گفت.
اما در لحظهٔ‌بافتی بعد، سانی به سنگِ‌منطقی نامعمولی تبدیل شده بود.
در دم به خود لرزید.
جایی در دوردست، سرورِ سایه‌ها حینِ خروج از معبدِ بی‌نام‌ترتیب به ستونی برخورد کرد. در جایی دیگر، سایه‌ای پنهان آهِ‌واقعیِ کلافه‌ای کشید و باعث شد رین در خواب کمی تکان بخورد.
بیا ادامه بدیم!
مدتی بعد، آیکو با سینیِ غذا به زیرزمین برگشت.ساختارِ رئیسش با وضعیتی آشفته روی زمین ولو شده بود‌تازه‌ای و با چشمانی شیشه‌ای به سقف خیره مانده بود.
با احتیاط با‌تغییر لبهٔ کفشش سقلمه‌ای‌جایی به او زد.
«هی، رئیس. اِ... زنده‌ای؟»
سانی سرش را‌بافتی چرخاند و با اخم‌منطقی به او نگاه کرد.
«داری از کدوم من می‌پرسی؟ ضمناً،حتی معنیِ زنده بودن رو تعریف کن. و‌اصلاحشان اینکه... معنیِ تو رو هم تعریف کن.»
چند بار پلک‌تغییر زد، بعد سرش‌جایی را تکان داد.
«بی‌خیال. آره،الگوهای زنده‌م. ولی تو‌به‌تنهایی اینجا چی‌کار می‌کنی؟»
آیکو آهی کشید‌بافتی و سینی را‌نتایجی روی زمین کنارش گذاشت.
«بیا، یکم غذا‌گسترش بخور. فکر کردم‌حتی باید گرسنه‌ت باشه.»
سانی کمی‌تواناییِ سرش را‌اصلاحشان کج کرد.
«ها؟ چرا باید گرسنه‌م باشه؟»
دخترِ ریزنقش شانه بالا انداخت.
«آخه... سه روزه که خودت‌سرانجام رو تو زیرزمین حبس کردی‌این و اصلاً پات رو بیرون نذاشتی...»
چند لحظه به او‌اصلاحشان خیره ماند، بعد پایین‌الگوهای به غذا نگاه کرد.
بوی واقعاً اشتهاآوری می‌داد...
«همین الانش‌می‌توانست سه روز‌بررسی گذشته؟ عجب. دیوانه‌کننده‌ست.»
سانی سینی را نزدیک‌تر کشید،سرانجام نزدیک‌ترین بشقاب را برداشت و یک‌تواناییِ قاشق سوپِ خوش‌عطر در دهانش چپاند.
«احیاناً نفیس به اردوگاه برنگشته؟»
آیکو با حالتی مشکوک‌ترتیب به غذا خوردنش نگاه کرد،خلق بعد سرش را تکان داد.
«هنوز نه. تو راهه... تا جایی که شنیدم‌اجزایش داره از پاسگاه‌های پاکسازی یا یه همچین چیزی‌ساختار بازدید می‌کنه. احتمالاً دو روزِ دیگه می‌رسه اینجا.»
سانی سر تکان داد.
«باشه. هروقت اومد خبرم‌اصلاحشان کن... تا اون موقع‌الگوهای همین‌جا تو زیرزمین می‌مونم.»
بعد به چیزی فکر‌ترتیب کرد و ناگهان نگاهِ خیره‌خلق و تندی به او انداخت.
«صبر کن. کاسبیِ‌بافتی سودجویی از جنگمون‌نتایجی چطور پیش می‌ره؟»
دخترِ ریزنقش یکه خورد.
«چی؟! کدوم سودجویی از جنگ؟ اینجا اصلاً هیچ سودجویی‌ای در‌ترتیب کار نیست! فقط یه... یه برنامهٔ کاملاً بی‌خطر و رسمی‌واقعیِ برای بازتوزیعِ خاطره‌ست، برای افتخار و منفعتِ ارتشِ شمشیرِ بزرگ...»
سانی دستش‌الگوهای را در‌ترتیب هوا تکان داد.
«آره، آره. هرچی تو می‌گی. الان باید حداقل یه ذخیرهٔ کوچیک از خاطره‌ها تو انبار داشته باشی، نه؟پایهٔ که منتظرن... بازتوزیع بشن. چند روزی به من قرضشون بده. آه، راستی! به آتش‌بانان بگو چون وقتم آزاده،حال می‌تونم چندتا از خاطره‌هاشون رو مجانی براشون دستکاری کنم. باید حداقل چند نفرشون هنوز تو اردوگاه باشن، مگه نه؟»
آیکو پلک زد.
«قبول نمی‌کنم.»
سانی یک لحظه خشکش زد.
«چی؟ چرا؟»
او دست‌به‌سینه‌الگوهایی شد و با‌سرانجام جدیت اخم کرد.
«مجانی؟ اون دیگه چیه؟ خدماتِ ما‌جایی هم انحصاریه و هم درجه‌یک، پس چرا‌حدی باید مجانی انجامشون بدیم؟ تو خواب ببینی!»
سانی چند لحظه به دخترِ‌به‌تنهایی ریزنقش خیره ماند، بعد دستش‌چشمانِ را در هوا تکان داد.
«باشه، هرچی. فقط‌بافتی چندتا خاطره برام بیار‌منطقی — هرچی بیشتر، بهتر!»
آیکو با لبخندِ رضایت به سانی گفت‌توانست نوشِ جان کند و از زیرزمین بیرون‌آخر پرید... به معنای واقعی کلمه پرواز کرد.
او لبخند زد.
«خوبه...»
از آنجا که از طلسم طرد شده بود، نمی‌توانست مستقیماً خاطره‌ها را انتقال دهد‌دارد یا دریافت کند. پیش از آنکه بتواند آن‌ها را به کسی بدهد یا مالکیتشان را‌ببافد به دست بیاورد، هرکدام باید کمی دستکاری می‌شدند — البته اگر طرفِ مقابل راضی بود.
بنابراین، گرفتنِ خاطره‌ها‌گسترش از آیکو برای‌حتی سانی کمی زحمت داشت.
با این حال ارزشش‌اصلاحشان را داشت، چون اگر‌الگوهای این کار را می‌کرد...
می‌توانست آزادانه آن‌ها را تقویت و بررسی کند و بی‌درنگ سوختِ بیشتری برای‌جوهرِ تحقیقاتِ فعلی‌اش به دست بیاورد. گذشته از حرصِ سازش‌ناپذیرِ آیکو، در عوض این سانی‌بیان بود که باید برای دسترسیِ آزاد به زرادخانه‌های روحِ آتش‌بانان به آن‌ها پول می‌داد...
اما، مهم نبود.
در حالی که نیشش تا‌سرانجام بناگوش باز بود، با ولع‌این به سینیِ غذا حمله کرد.
همین الانش‌تواناییِ هم پیشرفتِ‌اصلاحشان خوبی کرده‌م.
احتمالاً یکی‌دو روزِ دیگر آماده می‌شد‌افسون‌هایی تا دانشِ تازه‌اش را عملی کند‌رویِ و اولین نتایجِ پیشرفتِ اخیرش را بیازماید.
بنابراین، وقت‌می‌توانست آن می‌رسید که‌کند چند خاطره ببافد...