چپتر 324: محاصرهٔ منارهٔ سرخ (۱۰)
0سانی قدیس را احضار کرد تا بار دیگر شانه‌برگرداند به شانه‌اش بایستد، نگاهی به دروازه‌های مناره انداخت، چهره‌نمی‌کنم در هم کشید و از روی تپهٔ مرجانی پایین پرید.
«اصلاً از‌سرور این وضعیت‌باوقار خوشم نمیاد...»
بیرون روی جزیره‌زیبا سکوت حاکم بود.مغرور بیش از حد ساکت.
با وجود اینکه همهٔ موجوداتِ کابوس حالا پشتِ سرش بودند و آرام‌آرام ارتشِ‌آدم رؤیابین را می‌بلعیدند، فضای بازی که زیرِ نگاهِ سرهای بریدهٔ غولِ سنگی قرار‌نمی‌کنم داشت، آن‌قدر شوم و دلهره‌آور بود که محال بود دردسری در پی نداشته باشد.
اما کارِ سانی‌لانه با ترسیدن خیلی وقت‌فقط پیش تمام شده بود.
«به جاش‌سرور شما از‌باوقار من بترسین.»
با قدم برداشتن به جلو، از‌مغرور میانِ سرهای عظیم گذشت و به‌کلاه‌خودی فضای خالیِ جلوی دروازه‌های غول‌پیکر پا گذاشت.
سانی با این حس که انگار‌غریبه کسی به پشتش خیره شده است،کرده لرزید و به هفت قفل نزدیک شد.
در نیمهٔ راهِ رسیدن به دروازه‌ها‌اونا ایستاد، لحظه‌ای درنگ کرد و سپس‌تکان به عقب، به سرهای سنگی نگاه انداخت.
این اولین باری‌نجیب بود که چهرهٔ‌زیبا هفت قهرمان را می‌دید.
چهرهٔ سرور نجیب و باوقار بود؛ چهرهٔ کاهنه، زیبا و لطیف. کُشنده‌کلاه‌خودی مغرور و سرد بود و لب‌هایش به پوزخندی کج باز شده بود.دلمردگی غریبه کلاه‌خودی بر سر داشت و تاریکی در شکافِ نقابش لانه کرده بود.
«...آدم. اونا فقط آدم بودن.»
سانی رو برگرداند، آهی‌کرده کشید و سپس با‌بودن دلمردگی سر تکان داد.
«به خاطر کاری که کردین‌کاهنه قضاوتتون نمی‌کنم. ولی امیدوارم... واقعاً‌سرد امیدوارم ما بتونیم بهتر عمل کنیم.»
با این فکر،زیبا قدمی دیگر به جلو‌سرد برداشت... و خشکش زد.
چیزی در پهنهٔ زمینِ میانِ او و دروازه‌های‌تاریکی منارهٔ سرخ تغییر کرده بود. ناگهان بادِ سردی زوزه‌برگرداند کشید و تکه‌های مرجان را به هوا پرتاب کرد.
آن تکه‌ها پایین نیفتادند. در عوض،اونا تکه‌های سرخِ بیشتری به هوا رفتند و‌داد آرام‌آرام هفت شبحِ درهم‌پیچیده را شکل دادند.
سانی ناسزایی گفت، دست‌باوقار دراز کرد و تکهٔ نیمه‌شب‌مغرور را در آن احضار کرد.
چند ثانیه بعد، هفت گولم از مرجانِ سرخ‌لب‌هایش جلوی او و قدیس ایستادند و راهِ رسیدن‌لانه به نشانِ ستاره را بستند. شکل‌هایشان برایش آشنا بود.
پیکرِ زره‌پوشِ شوالیه.لب‌هایش پیکرِ باریکِ کُشنده.غریبه پیکرِ باوقارِ کاهنه...
بدل‌های پست و فاسد‌شدهٔ هفت قهرمان آرام حرکت کردند و سلاح‌هایشان را به سمتِ او نشانه گرفتند.قضاوتتون حرکاتشان خام و غیرانسانی بود، اما حسی از قدرتی وحشتناک و کفرآمیز از خود ساطع می‌کردند. با‌سرخ وجودِ ظاهرشان، حس می‌کرد این موجودات به جای تجلیِ یادِ قهرمانانِ باستانی، دارند به آن بی‌حرمتی می‌کنند.
سانی پوزخند زد و در حالی‌زیبا که تیغهٔ شمشیرش را رو به پایین‌باز گرفته بود، به سمتِ گولم‌های مرجانی رفت.
«هفت‌تا؟ واقعاً فکر‌زیبا می‌کنین همین برای‌مغرور متوقف کردنم کافیه؟»
چشمانِ سیاهش‌سرد درخشید و سرد‌باز و بی‌رحم شد.
«...خیلی خب احمق‌ها، بیاین سراغم!»
با این حرف، به‌باوقار جلو خیز برداشت و‌کُشنده تکهٔ نیمه‌شب را بالا برد.
اما پیش از آنکه سانی بتواند ضربه بزند، غریبه انگار که از غیب‌تاریکی ظاهر شده باشد جلوی او پدیدار شد و سپرِ گردش را در مسیرِ‌داد تاچیِ ساده قرار داد. ضربه زدن به آن مثلِ کوبیدن به کوه بود.
چشمانِ سانی گشاد شد.
«چه سرعتی...»
کسری از ثانیه بعد، متوجهِ نوکِ یک چکشِ جنگی شد که‌لب‌هایش با سرعتی وحشتناک به سمتِ شقیقه‌اش می‌آمد. سانی دندان به هم‌اونا سایید، جابه‌جا شد و جلوی آن را با تیغهٔ تکهٔ نیمه‌شب گرفت.
موجِ دردناکِ ضربه که در بدنش پیچید، به عقب‌پوزخندی پرتاب شد و روی مرجانِ سرخ سُر خورد، سپس‌آدم ناله‌ای کرد و دهانی پر از خون تف کرد.
«لعنت! آخه چطور این‌قدر قوین؟!»
سرش را که بلند کرد، هفت قامتِ بلند را دید که با‌تکان کینه‌ای پیوسته و گریزناپذیر به او نزدیک می‌شدند. هر یک از گولم‌ها‌عمل آن‌قدر قوی بود که می‌توانست یک دستهٔ کامل از خفتگان را تکه‌تکه کند.
در کنارش، قدیس سپرش را‌کاهنه بالا آورد و دو بار با‌لب‌هایش تیغهٔ شمشیر به لبهٔ آن کوبید.
«بی‌خیال. بزن بریم!»
آن‌سوی گردابِ آبِ سیاه، ارتشِ رؤیابین همچنان با تمامِ قوا در برابرِ گلهٔ‌داد موجوداتِ کابوس مقاومت می‌کرد. تا آن موقع، تمامِ هیولاها پلِ مرجانی را ترک کرده‌قدمی و غرق در عطشِ دیوانه‌وار برای گوشتِ انسان، بر سرِ خفتگان آوار شده بودند.
دیگر هیچ مرزی میانِ خطِ اول و دوم به چشم نمی‌خورد.لب‌هایش تمامِ کسانی که هنوز زنده بودند، در هرج‌ومرجِ خونینِ کشتار غرق شده‌فقط بودند و ناامیدانه تلاش می‌کردند در دلِ این آشوبِ مطلق زنده بمانند.
ستارهٔ دگرگون در مرکزِ این خونریزیِ وحشتناک بود و همچون خورشیدی درخشان می‌تابید. به‌تنهایی می‌جنگید، چون هیچ‌کسِ‌کرده دیگری نمی‌توانست در برابرِ فشارِ ویرانگری که گله برای خاموش کردنِ آن نور با تلاش‌های دیوانه‌وارش وارد‌واقعاً می‌کرد، زنده بماند. هر انسانی که سعی می‌کرد به او نزدیک شود و کمکش کند، بی‌درنگ تکه‌تکه می‌شد.
نفیس بی‌اعتنا به همه‌چیز، همچون ایزدی خشمگین حرکت می‌کرد و شکمِ پلیدها را یکی پس از دیگری‌برگرداند پاره می‌کرد. دورتادورش، اجسادِ سوزان زمین را پوشانده بودند و خونِ نفرین‌شده‌شان می‌جوشید و در هوا بخار‌فکر می‌شد. حضورش نه‌تنها فشار را از روی بقیهٔ خفتگان برمی‌داشت، بلکه آن‌ها از آن قدرت نیز می‌گرفتند.
تا زمانی که ستارهٔ دگرگون برای نجاتشان می‌جنگید، چطور می‌توانستند‌آهی تسلیم شوند؟ تا زمانی که نورِ او برای پس زدنِ‌امیدوارم تاریکی آنجا بود، چطور می‌توانستند امیدشان را از دست بدهند؟
به همین دلیل بود که هیچ‌زیبا هیولایی نتوانسته بود از بقایای دو خطِ‌باز اول عبور کند و به کمانداران برسد.
کای که روی سطحِ لغزندهٔ مرجانِ سرخ ایستاده‌لب‌هایش بود، به صحنهٔ وحشتناکِ کشتارِ زیرِ پایش خیره شد‌کرده و بعد صورتش را رو به آسمان بلند کرد.
اما به‌جای آسمان، تودهٔ تاریکی از اجسادِ خون‌آلود‌تاریکی را دید که تورِ آهنین را پوشانده بودند. رنگ‌برگرداند از صورتش پرید و نور از چشمانش محو شد.
به‌عنوانِ آخرین افسرِ ارتشِ رؤیابین که درگیرِ‌فقط نبردِ تن‌به‌تن نشده بود، او تنها کسی‌خاطر بود که می‌توانست تصویرِ بزرگ‌تر را ببیند.
تنها کسی بود که می‌دانست‌کاهنه تورِ آهنین فقط چند دقیقه‌سرد تا پاره شدن فاصله دارد.
وقتی این اتفاق می‌افتاد، تودهٔ سیم‌های آهنینِ تیز‌لب‌هایش و تمامِ وزنِ خردکنندهٔ هیولاهای مردهٔ بی‌شمار روی بقایای‌کرده آرایشِ انسانی سقوط می‌کرد و مرگشان را رقم می‌زد.
یک نفر باید کاری می‌کرد...
و آن‌نقابش یک نفر‌کرده او بود.
کای پلک‌سرور زد، بعد لحظه‌ای‌کاهنه چشمانش را بست.
«معلومه. من‌کاهنه تنها کسی‌ام‌لطیف که می‌تونم.»
هیچ‌چیز نمی‌توانست جلوی فروریختنِ تورِ آهنین را بگیرد. اما نحوهٔ فروریختنش قابل‌کنترل‌کرده بود. فقط باید آن را از نقطه‌ای مناسب می‌بریدند تا تودهٔ موجوداتِ کابوسِ‌قضاوتتون مرده پایین بیفتد، بی‌آنکه انسان‌های در حالِ نبرد را زیرِ خود دفن کند.
و چه کسی جز‌کرده یک آدمِ قادر به پرواز‌برگرداند می‌توانست سیم‌های آهنین را ببرد؟
تنها مشکل این بود که به‌محضِ بریده‌لطیف شدنِ تور... دیگر هیچ‌چیز نمی‌توانست جلوی ورودِ‌غریبه پنج پیام‌آورِ مناره از آن شکاف را بگیرد.
باید آن‌ها را‌زیبا هم از میدانِ‌مغرور نبرد دور می‌کرد.
«...آره. آره،سرد این همون کاریه‌باز که باید بکنم.»
کای کمانِ سنگینش را مرخص کرد‌اونا و چند لحظه به زمین خیره ماند.داد فالکاتایی ظریف آرام در دستش ظاهر شد.
و سپس، با پدیدار شدنِ عزمی تاریک در چهره‌اش،مغرور خودش را از مرجانِ سرخ جدا کرد و به‌سمتِ‌نقابش تورِ آهنین که تحتِ فشار کشیده شده بود، پرواز کرد.