چپتر 665: آماده‌سازی‌ها
0پس از پایانِ گفتگویشان با نوکتیس، سانی و کای جادوگر‌نظر را تنها گذاشتند. آن نامیرا برای آماده‌سازی به کمی زمان‌روبه‌راهه نیاز داشت، بنابراین چند ساعتی تا شروعِ درمانِ کماندار فرصت داشتند.
پس از آن، دیگر قرار نبود یکدیگر‌بیاریم را ببینند تا زمانی که کار تمام‌چهره شود، که دست‌کم یک هفته طول می‌کشید.
در حالِ قدم زدن در‌براش باغِ زیبای پناهگاه، کای کمی ساکت‌خودمون ماند و سپس با لبخندی گفت:
«خب... فکر‌کشید کنم خوب‌بلکه پیش رفت.»
سانی با‌بوده چهره‌ای عبوس به‌سنگینی او نگاه کرد.
«فکر می‌کنی؟»
کماندار شانه‌ای بالا انداخت و سپس کمی‌اونم اخم کرد. باندهای روی صورتِ ازریخت‌افتاده‌اش تکان‌آهِ خوردند و چهره‌ای گیج را نمایان کردند.
«مگه غیر از این بود؟»
سانی سرش را تکان داد.
«نه. راستش، سرمون کلاه رفت. بهش فکر کن... می‌خواستم در ازای لو دادنِ جای چاقوی شیشه‌ای، سه چیز از نوکتیس‌مکاره بگیرم. درمانِ تو، نجاتِ افی، و گرفتنِ سکه‌های افسون‌شده‌اش. نه‌تنها بدونِ اینکه حتی انگشتی تکون بده راز رو از زیرِ زبونم‌چیزی کشید بیرون، بلکه حتی گولمون زد تا چاقو رو به‌جاش براش بیاریم... اونم در حالی که فکر می‌کردیم ایدهٔ خودمون بوده.»
چهره در هم‌چاقو کشید و آهِ‌بیاریم سنگینی بیرون داد.
«...ترسناکه. اون یه حقه‌بازِ مکاره، و به نظر می‌رسه ذهنِ‌اونم خودم هم با نفرینِ امید کُند شده. با این حال...اون همه‌چیز روبه‌راهه. نوکتیس بدنت رو درمان می‌کنه، چیز دیگه‌ای اهمیت نداره.»
با اشارهٔ سانی به تأثیرِ امید، کای اخم‌حقه‌بازِ کرد، اما چیزی نپرسید؛ انگار خودش هم به‌کُند این موضوع پی برده بود. پس از مدتی گفت:
«وقتی این‌طوری می‌گی، یه کم احساسِ حماقت‌بیاریم می‌کنم. اما سانی... اگه می‌دونستی داره سرمون‌چهره کلاه می‌ره، چرا سعی نکردی بیشتر چونه بزنی؟»
سانی شانه‌ای بالا انداخت.
«فایده‌ای نداشت. به‌هرحال انتظار نداشتم هر سه تا خواسته‌ام رو برآورده کنه... دوتاشون فقط ظاهرسازی بود. با‌آهِ اینکه اون سکه‌هاش به درد می‌خورن، بدونِ اونا هم می‌تونم سر کنم. در موردِ نجاتِ افی هم،بدنت این وظیفهٔ خودمونه. هرگز این کار رو به یه غریبه نمی‌سپردم، مخصوصاً یه متعالیِ باستانی با انگیزه‌های مرموز.»
چند لحظه‌بوده ساکت ماند‌آهِ و سپس افزود:
«برای فتحِ این کابوس مجبوریم حداقل با یکی از سرورانِ‌می‌کردیم زنجیر متحد بشیم، اما وابسته شدن به قدرتِ دیگران مسیرِ‌مکاره خطرناکیه. در نهایت، فقط می‌تونیم به تلاش‌های خودمون اعتماد کنیم.»
کای سرش‌گولمون را کمی‌به‌جاش کج کرد.
«پس... اون دو تا خواسته فقط‌چاقو طعمه بودن، و نیتِ اصلیت فقط این‌ایدهٔ بود که نوکتیس من رو درمان کنه؟»
سانی که غرق‌چهره در افکارش بود،ترسناکه تنها سر تکان داد.
کماندار لبخندی زد‌گولمون و سپس زیرِ‌براش لب زمزمه کرد:
«پس موندم‌گولمون کی سرِ‌به‌جاش کی کلاه گذاشته...»
در سکوت به گوشهٔ خودشان در باغ رسیدند و روی چمن‌حالی نشستند. سانی حرف‌های زیادی برای گفتن به کای داشت و چیزهای زیادی‌نظر بود که می‌خواست بپرسد. مطمئن بود کای هم همین حس را دارد.
اما بدونِ اینکه حتی نیاز باشد چیزی بگویند، هر دو تصمیم گرفتند سکوت کنند. آن‌ها‌امید پیش‌تر بخش‌هایی از تجربیاتشان در کابوس را با هم در میان گذاشته بودند، و اما‌چیزی در موردِ جزئیات... این موضوع باید تا زمانِ دورِ هم جمع شدنِ دوبارهٔ دسته صبر می‌کرد.
با وجودِ اینکه می‌دانستند این کار احمقانه است، هر دو به این‌خودمون حس چنگ زده بودند که با به تعویق انداختنِ این گفتگو، به‌نوعی‌خودم شانسِ پیوستنِ دو عضوِ دیگر را در سلامتِ کامل به خودشان افزایش می‌دادند.
پس از مدتی کای پرسید:
«فکر می‌کنی... فکر می‌کنی حالش خوب باشه؟ افی؟ با چیزایی که نوکتیس گفت، اون فرقه به‌شدت باستانی، قدرتمند‌سنگینی و بی‌رحمه. اگه افی با اون اخلاقش رفته باشه تو جلدِ یکی از مریدا... بدم میاد اینو بگم، ولی‌دیگه‌ای براش نگرانم. تازه، هیچ‌کدوم از دوشیزه‌ها اجازه ندارن زنده از اون معبد بیرون بیان. چطور می‌خوایم از اونجا ببریمش؟»
سانی چند لحظه‌چهره ساکت ماند و‌ترسناکه بعد سر تکان داد.
«افی از همه‌مون جون‌سخت‌تره. یادت نره، اون خیلی بیشتر از من و تو توی شهرِ تاریک زنده موند... اونم کاملاً تنها. تو‌می‌رسه محاصرهٔ مناره هم خط رو نگه داشت و از اونم جونِ سالم به در برد. افی چیزیش نمی‌شه. دوشیزگانِ جنگ هم اون‌قدرها‌خودش که فکر می‌کنی قدرتمند نیستن. هر چی باشه، معبدِ جام تو آینده نابود می‌شه و همه‌شون می‌میرن. استخوناشون رو با چشمای خودم دیدم...»
با به یاد آوردنِ شبح‌های خشمگینی که برای ساختنِ سومین هسته‌اش کشته بود، چهره‌اش در هم رفت. چه کسی می‌توانست‌نظر بداند ویرانه‌ای که پیش‌تر کاوش کرده بود و معبدِ جام یکی هستند؟ با توجه به ویرانیِ حاکم بر معبدِ باستانی در‌نپرسید آینده، قرار بود کسی از حالا تا آن زمان، آن فرقهٔ مخوف را با خاک یکسان کند. دوشیزگانِ جنگ شکست‌ناپذیر نبودند.
کای آهی کشید.
«...کاسی چی؟ هیچ خبری ازش نیست. اون... اون‌حقه‌بازِ مثلِ بقیه‌مون نیست. مهارتِ مبارزه‌اش تحسین‌برانگیزه، ولی سرشتش به‌شده دردِ درگیریِ مستقیم نمی‌خوره. و با اون نقصِ وحشتناکش...»
ساکت شد؛بلکه تمایلی نداشت حرفش‌به‌جاش را تمام کند.
سانی پوزخند زد.
«کاسی؟ اون آخرین نفریه که‌گولمون باید نگرانش باشی. باور کن‌اونم حالش خوبه. احتمالاً بهتر از همه‌مون.»
...دست‌کم، این چیزی بود که سانی می‌خواست باور کند. نقصش‌نظر جلوی به زبان آوردنِ این حرف‌ها را نگرفته بود، پس لابد‌بدنت متقاعد شده بود که این ادعا دست‌کم تا حدی حقیقت دارد.
با این حال، این موضوع‌به‌جاش مانع از آن نشد که‌می‌کردیم قلب‌هایش سرد و سنگین شود.
آهی کشید‌گولمون و با لحنی‌براش عبوس اضافه کرد:
«کسی که‌کشید واقعاً باید نگرانش‌گولمون باشی، پنجمین... دوستمونه.»
کای اخم کرد‌چهره و با چهره‌ای درهم‌اون به او نگاه کرد.
«باید همون‌بلکه شخص باشه... مگه‌به‌جاش نه؟ شاهزادهٔ دلاوری؟»
سانی مکثی‌گولمون کرد و بعد‌براش سر تکان داد.
«منم همین‌طور فکر می‌کنم.»
کماندار دندان‌بوده به هم سایید‌سنگینی و رو برگرداند.
«...مهم نیست. اینجا‌گولمون توی کابوس، همهٔ‌براش ما متحدیم. نیستیم؟»
سانی نگاهش را پایین‌به‌جاش انداخت و چشمانِ سیاهش‌حالی از قبل هم تاریک‌تر شد.
پس از مدتی گفت:
«قراره که باشیم.چهره اما معنیش این نیست‌اون که مجبوریم متحد بمونیم.»
آهی کشید و به مردمی‌به‌جاش نگاه کرد که در دوردست‌می‌کردیم به زندگیِ روزمره‌شان مشغول بودند.
«موردرت... غیرقابل‌پیش‌بینیه. و خطرناک. نمی‌دونم اهدافش چیه، ولی توی این کابوس، قدرتش خیلی‌چهره بیشتر شده. یادت نره که اصلاً خودش بود که اول از همه این‌کُند بذر رو پیدا کرد... اونم نه اتفاقی. عمداً داشت دنبالش می‌گشت. دنبالِ یه چیزیه...»
سانی چند لحظه ساکت شد‌گولمون و بعد با صدایی که‌اونم حالا عبوس شده بود، اضافه کرد:
«تازه، موردرت توی جهانِ بیداری هم یه‌اون چیزیش می‌شد. کی می‌دونه امید چه تأثیری‌نفرینِ روش گذاشته؟ اگه واقعاً دیوونه شده باشه...»
لرزید.
«...اون‌وقت ممکنه‌گولمون قدیس‌های نامیرا‌به‌جاش بزرگ‌ترین مشکلمون نباشن.»
با این حرف، سانی برخاست و ساعدبندِ‌به‌جاش کفنِ عروسک‌گردان را احضار کرد؛ سپس با‌خودمون برقی عجیب در چشمانش به کای نگاهی انداخت.
«به هر حال، از اونجا که چند ساعت بیشتر وقت نداریم تا نوکتیس تو رو‌امید به یه میز ببنده و طلسم می‌دونه چه بلایی سرِ بدنت بیاره... نظرت چیه نشونم‌چیزی بدی چطور درست از کمان استفاده کنم؟ تا وقتی هنوز می‌تونی... یعنی، تا وقتی فرصتش هست...»