چپتر 47: پژواک
0پژواک... این یه پژواکه...
سانی نمی‌توانست‌اصلاً چشمانش را‌دیده باور کند.
پژواک‌ها نوعِ بسیار نادری از پاداش بودند که بیدارشدگان پس از کشتنِ موجوداتِ کابوس‌بار دریافت می‌کردند. شانسِ به دست آوردنشان بسیار پایین بود. در جهانِ واقعی، می‌شد یک پژواک‌حرکت را به مبلغی غیرقابل‌تصور فروخت. دلیلش این بود که آن‌ها بسیار ارزشمندتر از خاطره‌ها بودند.
بی‌آنکه بیشتر از این معطل کند، به درونِ دریای روحش شیرجه زد. در آنجا، چیزهای بسیار‌زنده کمی تغییر کرده بود: خورشیدی سیاه و تنها هنوز بر فرازِ آب‌های آرام و خاموش معلق بود.سقوط‌کرده گوی‌هایی از نور که نمایانگرِ خاطره‌هایش بودند، به دورش می‌چرخیدند. این بار، سه گوی به چشم می‌خورد.
درست مانندِ قبل، سانی نمی‌توانست از شرِ این حس خلاص شود‌خاطره‌هایش که چیزی دزدانه درست بیرون از میدانِ دیدش حرکت می‌کرد. با این‌شود حال، این بار هیچ توجهی به آن نکرد. می‌خواست پژواکش را ببیند.
آن هم با گویی از نور نمایان می‌شد. با این‌درخشانی حال، این گوی بسیار بزرگ‌تر بود و در فاصله‌ای دورتر از‌سربازِ هستهٔ سایه شناور بود. با یک اراده، فرمان داد پایین بیاید.
گوی آرام به پایین شناور شد و با آبِ تاریک تماس‌خاطره‌هایش پیدا کرد. با نزدیک‌شدنِ سانی که روی سطحِ دریا قدم برمی‌داشت،خلاص درخششِ آن آرام‌آرام محو شد و هیولای درونش را نمایان کرد.
لاشخورِ زره‌پوشِ غول‌پیکر و تهدیدآمیزی آرام روبه‌رویش ایستاده بود. هیچ جنونی‌اصلاً در چشمانش نبود... یا در واقع، اصلاً هیچ حسی در آن‌ها‌لاشخور دیده نمی‌شد. هر چه بود، واقعاً زنده نبود. فقط یک پژواک بود.
رون‌های درخشانی‌هنوز در هوای اطرافِ‌آرام لاشخور ظاهر شد.
پژواک: [لاشخورِ زره‌پوش].
نوعِ پژواک: جانور.
هستهٔ پژواک: بیدارشده.
صفت‌های پژواک: [نیرومند]، [زره‌پوش].
توصیفِ پژواک: [سربازِ نفرین‌شده‌ای از سپاهِ سقوط‌کرده].
سانی به خودش که آمد، دید پوزخندِ پهنی روی صورتش نشسته است. آن لاشخور حالا مالِ او بود: می‌شد احضارش کرد و برای‌سپاهِ جنگیدن با دشمنان، حملِ بارهای سنگین یا کارهای دیگر از آن بهره برد. از آن گذشته، یک رتبهٔ کامل بالاتر از اربابش بود،گذشته به این معنی که بسیار قوی‌تر، جان‌سخت‌تر و ترسناک‌تر از چیزی بود که یک رؤیابین با هستهٔ خفته معمولاً باید در اختیار داشته باشد.
با داشتنِ این‌فرازِ پژواک در کنارشان،خاموش خیلی چیزها آسان‌تر می‌شد.
سانی بی‌اختیار دستش را بالا آورد و‌ایستاده روی کیتینِ سرد و سیاهِ آن کشید.نمی‌شد فقط می‌خواست داراییِ تازه‌اش را لمس کند...
با این حال، لحظه‌ای که کفِ دستش به‌گوی‌هایی لاشخور خورد، اتفاقِ عجیبی افتاد. دریای روح ناگهان‌چشم کمی خروشید و دستهٔ تازه‌ای از رون‌ها پدیدار شد:
[پژواک به سایه تبدیل شود؟]
سانی جا‌لاشخورِ خورد و دستش‌تهدیدآمیزی را عقب کشید.
این دیگه چه وضعشه؟
هرگز چیزی دربارهٔ تبدیلِ پژواک‌ها به چیزِ دیگری‌فقط نشنیده بود، چه برسد به «سایه‌ها». از طرفی،جانور دربارهٔ هسته‌ها و قطعه‌های سایه هم چیزی نشنیده بود.
انگار سرشتم رازهای بیشتری‌آب‌های از چیزی که فکر‌گوی‌هایی می‌کردم تو خودش داره.
سانی لب‌هایش را‌زره‌پوشِ لیسید و مکث کرد.ایستاده سپس، با احتیاط گفت:
«بله.»
با این حال،حسی هیچ اتفاقی نیفتاد. لحظه‌ای‌زنده بعد، رون‌ها تغییر کردند:
[قطعه‌های سایه برای انجامِ تبدیل کافی نیست.]
[قطعه‌های سایهٔ موردنیاز: ۲۴/۱۰۰.]
با ناامیدی اخم کرد.
که این‌طور. پس قطعه‌ها یه کاربردِ دیگه هم دارن. می‌تونن یا هستهٔ‌گوی خودم رو تقویت کنن یا یه کارِ عجیبی با پژواک‌ها بکنن. وقتی‌میدانِ نمی‌دونم تبدیل دقیقاً چی‌کار می‌کنه، از کجا بفهمم کدوم کاربردش بیشتر به نفعمه؟
پژواک به‌خودی‌خود بسیار مفید بود.نبود سانی حس کرد دست‌کم فعلاً، عاقلانه‌تر‌واقعاً است روی قوی‌کردنِ خودش تمرکز کند.
بعداً روش آزمایش می‌کنم.
با این‌نور فکر، از دریای‌دورش روح بیرون آمد.
چون مدتی طولانی ماتش برده‌گوی‌هایی بود، نفیس با سؤالی بی‌صدا‌می‌چرخیدند در چشمانش به او نگاه می‌کرد.
سانی نیشخند زد:
«یه پژواک گیرم اومد.»
مردمک‌های چشمش کمی گشاد شد.
اما کاسی‌آرام واکنشِ آشکارتری‌معلق نشان داد:
«یه پژواک؟روبه‌رویش واقعاً یه‌جنونی پژواک گیرت اومده؟!»
«آره.»
گروهِ بزرگ‌ترِ هیولاها فقط چند دقیقه تا رسیدن‌گوی به آن‌ها فاصله داشت، برای همین سانی وقت‌شود را تلف نکرد و لاشخور را احضار کرد.
جانورِ غول‌پیکر بی‌درنگ جلویش ظاهر شد؛ انگار از جرقه‌های کوچکِ نور به‌گوی هم دوخته شده بود. خیلی زود، زرهِ کیتینی و سیاهش کاملاً مادی‌میدانِ شد. با فرمانِ سانی، کمی جابه‌جا شد و انبرک‌های قدرتمندش را بالا برد.
نفیس با چهره‌ای ناخوانا‌جنونی پژواک را برانداز کرد. سپس‌دیده گوشهٔ لبش کمی بالا رفت.
«خوبه.»
سانی با‌نور لبخند به‌خاطره‌هایش او نگاه کرد.
«فکر کنم بتونیم حملِ کاسی‌گوی‌هایی رو بهش بسپاریم. بیرون از نبرد،بار این‌طوری بیشترین کمک رو بهمون می‌کنه.»
دهانِ دخترِ نابینا باز ماند.
«منو حمل‌فرازِ کنه؟ مثل...آرام مثل یه مرکب؟»
سانی خندید و‌نمایانگرِ ضربه‌ای به زرهِ‌می‌چرخیدند پشتیِ لاشخور زد.
«این غول‌بچه راحت می‌تونه یه دخترِ ریزنقش مثل تو رو روش جا‌گوی بده. بهم اعتماد کن! تو چند روزِ گذشته حسابی از سر و‌میدانِ کولِ این جونورا بالا رفتم. اون بالا واقعاً جاداره. مخصوصاً اگه نخوان بکشنت.»
کاسی مردد ماند.
«خب... باشه.فرازِ اگه فکر‌آرام می‌کنی این‌طوری بهتره.»
سانی و نفیس به دخترِ نابینا کمک کردند‌گوی تا سوارِ پژواک شود. سپس با طنابِ طلایی‌شود افسارِ موقتی ساختند تا کاسی آن را بگیرد.
خفته‌ها پس از برداشتنِ سریعِ خرده‌های روح‌نمایانگرِ از لاشهٔ لاشخورها، با عجله گذرگاه را‌می‌خورد ترک کردند و مویی از نبردی دیگر گریختند.
با سواریِ راحتِ کاسی روی لاشخور، سرعتِ کلیِ آن‌ها به‌شدت بالا رفت. سانی‌بار و نفیس جلوتر می‌دویدند، به این امید که زمانِ ازدست‌رفتهٔ نیمهٔ اولِ روز‌میدانِ را جبران کنند و با یکی‌دو ساعت وقتِ اضافه به نقطهٔ مرتفع برسند.
گهگاه مجبور می‌شدند مسیرشان را کج کنند تا با گروه‌های هیولاهای‌درست زره‌پوش درگیر نشوند. با این حال، داشتنِ هیولایی از آنِ خودشان‌حرکت باعث شده بود روحیه و وضعیتِ روانیِ سه خفته بسیار بهتر باشد.
برای اولین بار از زمانِ‌گوی‌هایی ورود به این مکان، سانی‌می‌چرخیدند تا حدودی احساسِ آرامش می‌کرد.
البته، این‌روبه‌رویش آرامش زیاد‌جنونی دوام نیاورد.
در لحظه‌ای متوجه شد که باد‌معلق کمی شدت گرفته است. تقریباً همان‌می‌چرخیدند موقع، کاسی از آن‌ها خواست بایستند.
نفیس و سانی با اخم‌های‌دورش درهم‌کشیده به او نگاه کردند.می‌خورد انگار هر دو حسِ بدی داشتند.
«چی شده؟»
دخترِ نابینا‌روبه‌رویش افسار را‌جنونی رها کرد.
«چیزی می‌شنوین؟»
آن دو نگاهی‌نمایانگرِ به هم انداختند‌می‌چرخیدند و سر تکان دادند.
«نه. چطور مگه؟»
کاسی اخم کرد.
«کمک کنین‌فرازِ از روی‌آرام این پیاده شم.»
پس از اینکه کمکش کردند، مدتی بی‌حرکت ایستاد‌گوی و گوش سپرد. اخمش غلیظ‌تر شد. سپس با‌شود احتیاط زانو زد و گوشش را روی زمین گذاشت.
«چی می‌شنوی؟»
کاسی لب‌هایش را تر کرد.
«صدای زمزمه میاد.»
ناگهان قطرهٔ آبی روی صورتِ‌دورش سانی چکید. سرش را بلند‌می‌خورد کرد و به آسمان خیره شد.
آن بالا، ابرهای تاریکِ توفان‌زا با‌نور سرعتی غیرطبیعی در حالِ جمع‌شدن بودند. خیلی‌چشم زود قرار بود کلِ آسمان را بپوشانند.
از جمله خورشید را.
و وقتی این اتفاق می‌افتاد...
چشمانش گرد شد.