چپتر 348: درهم‌نشکسته
0سانی روی زمین افتاده بود و‌خون‌آلود مثل ماهیِ در حالِ مرگ هوا‌پوستش را می‌بلعید. حس می‌کرد دارد غرق می‌شود.
بدنش نقشه‌ای از درد بود. حتی به یاد نمی‌آورد چند زخم برداشته است...مانده شکافِ پهلویش که جیانِ کاستر به جا گذاشته بود، زخمِ هولناکی که چیزی‌داد نمانده بود ترقوه‌اش را قطع کند، بریدگیِ طولانی روی دنده‌هایش... و بسیاری زخم‌های کوچک‌تر.
اما هنوز زنده بود.
هنوز می‌توانست بجنگد.
هنوز حاضر نبود تسلیم شود.
...در اطرافش، منارهٔ سرخ‌چشم می‌لرزید و ناله می‌کرد‌شعله‌های و آرام‌آرام داشت فرومی‌ریخت.
سانی دندان به هم سایید و با خستگی خودش را از روی زمین‌چشمانش بالا کشید. بدنش اعتراض می‌کرد، اما او وادارش کرد ساکت بماند و آرام‌اثیریِ روی پاهایش ایستاد. وقتی تکهٔ نیمه‌شب را بالا می‌آورد، تیغه‌اش روی سنگ‌ها کشیده شد.
نفیس هم‌تسلیم داشت همین‌اطرافش کار را می‌کرد.
زنِ جوان ایستاد و تلوتلو خورد، سپس تعادلش را‌رنج به دست آورد و بی‌حرکت ماند. قامتش خمیده بود و‌چشمانش یک دستش را محکم روی زخمِ عمیقِ شکمش فشار می‌داد.
ستارهٔ دگرگون ضعیف و شکست‌خورده به نظر می‌رسید و حضورِ ترسناکش کم‌رنگ‌همان‌طور شده بود. چهره‌اش رنگ‌پریده، خون‌آلود و عبوس بود و از شدتِ رنج در‌نفسش هم رفته بود. درخششی که از پوستش ساطع می‌شد، به‌سختی به چشم می‌آمد.
...تنها چشمانش که با شعله‌های سفیدِ رو‌ساطع به خاموشی می‌سوختند، هنوز همان‌طور مانده بودند؛شعله‌های خیره‌کننده، سرد و پر از اراده‌ای تزلزل‌ناپذیر.
هر دو در‌شود نورِ اثیریِ گذرگاه‌سرخ غرق شده بودند.
سانی از میانِ آن نور به‌خون‌آلود نفیس نگاه کرد، نفسش را آرام‌پوستش تو داد و با صدایی گرفته گفت:
«...بیا تمومش کنیم.»
چند لحظه به‌رنج او خیره ماند‌پوستش و بعد پوزخند زد.
دندان‌هایش از‌تسلیم خون قرمز‌اطرافش شده بود.
لحظه‌ای بعد، نفیس شمشیرش را بالا برد‌عبوس و به جلو یورش برد و با فشارِ‌به‌سختی پاهایش ابری از گردوخاک به هوا بلند کرد.
زیرِ سکوی گذرگاه با هم درگیر شدند و شمشیرهایشان مثل دیوهای گرسنه‌همان‌طور در هوا زوزه کشیدند. طنینِ برخوردِ فولاد غرشِ سنگ‌های در حالِ شکستن‌نگاه را در خود غرق کرد و بارِ دیگر در تاریکیِ منارهٔ سرخ پیچید.
هم سانی و هم نفیس زخم‌های هولناکی برداشته بودند، اما هیچ‌کدام اجازه ندادند رنج‌شعله‌های و دردشان آن‌ها را ضعیف‌تر کند. در عوض، با درندگیِ بی‌رحمانه‌ای می‌جنگیدند و هرچه‌میانِ برایشان باقی مانده بود را به سمتِ دشمن پرتاب می‌کردند و هیچ‌چیز را دریغ نمی‌کردند.
حالا که ستارهٔ دگرگون به‌شدت خون‌ریزی می‌کرد، شکوفهٔ خون که به گردنِ‌دندان سانی آویزان بود واردِ حالتِ جنون شد. گاهی حس می‌کرد شمشیرش خودبه‌خود‌پاهایش حرکت می‌کند و کمکش می‌کند سریع‌تر، محکم‌تر و با دقتی مرگبارتر ضربه بزند.
هرگز به‌کم‌رنگ اندازهٔ الان‌چهره‌اش قدرتمند نبود.
...با این حال، کافی نبود.
نفیس هنوز برای او بیش از‌پوستش حدِ توانش بود. هنوز خیلی قوی،تنها خیلی سریع و خیلی مقاومت‌ناپذیر بود.
بیشتر شبیهِ‌تسلیم هیولا بود‌اطرافش تا انسان.
دیوی از فولادِ نقره‌ای‌چهره‌اش که در شعله‌های سفیدِ‌شدتِ کم‌رنگ پیچیده شده بود.
سانی توانست چند بریدگیِ عمیق به کلکسیونِ زخم‌های دردناکِ او اضافه کند،همان‌طور اما آسیبی که در مقابل دریافت می‌کرد دو برابر وحشتناک‌تر بود. دستِ چپش‌نفسش آرام‌آرام داشت بی‌حس می‌شد و چنگش را روی قبضهٔ تکهٔ نیمه‌شب ضعیف می‌کرد.
ریه‌هایش می‌سوخت و نفس‌کشیدن هر لحظه سخت‌تر می‌شد. با هر نفس، صدای خیس و آزاردهنده‌ای از‌خاموشی لب‌هایش بیرون می‌ریخت. چشمانش هم می‌سوخت و دیدش به خاطرِ خونی که در آن‌ها جریان داشت،داد تار می‌شد. مجبور بود برای جبرانِ این وضعیتِ ناتوان‌کننده، تا حدِ زیادی به حسِ سایه تکیه کند.
«نمی‌تونم... نمی‌تونم این‌طوری ادامه بدم...»
باید فکری می‌کرد.شده نقشه‌ای فریبکارانه و هوشمندانه،عبوس چیزی که جواب بدهد...
اما برای‌می‌شد اولین بار، چنتهٔ‌می‌آمد سانی خالی بود.
هرچه فکر می‌کرد، چیزی‌رفته به ذهنش نمی‌رسید که‌می‌شد بتواند نفیس را شکست دهد.
نفیس او را خیلی‌اطرافش خوب می‌شناخت. بهتر از‌ناله هر کسی در تمامِ دنیا.
حتی در هر دو دنیا...
با این حال، سانی حس می‌کرد اگر همه‌چیز به‌سفیدِ همین منوال پیش برود، هیچ شانسی برای پیروزی ندارد.تزلزل‌ناپذیر همین حالا هم تنها یک قدم با مرگ فاصله داشت.
از این رو،رنج تنها کاری را کرد‌ساطع که به ذهنش می‌رسید.
قماری ناامیدانه‌تسلیم با شانسِ‌اطرافش موفقیتِ ناچیز.
با جمع‌کردنِ تمامِ قدرت و استقامتِ باقی‌مانده‌اش، ادراکش‌شدتِ را وادار به تغییر کرد... و حرکاتِ عجیب و‌می‌آمد طاقت‌فرسای رقصِ سایهٔ ناقص را در تکنیکِ خود گنجاند.
اجازه داد ذهنش بی‌شکل و فرم شود، و سپس‌سفیدِ آن را روی ستارهٔ دگرگون متمرکز کرد تا هنرِ‌تزلزل‌ناپذیر نبردِ شگفت‌انگیزِ او را تا کوچک‌ترین جزئیات تقلید کند.
و از آن‌رنج به‌عنوان سلاحی برای‌پوستش نابودی‌اش استفاده کند.
اصلاً اگر نف‌شود نه، پس از چه‌می‌لرزید کسی می‌توانست تقلید کند؟
او هم کسی بود که نفیس‌خون‌آلود را بهتر از هر کسِ دیگری در‌ساطع دنیا می‌شناخت. همراه، دوست و شاگردش بود.
او عملاً سایهٔ نفیس بود، دستیارِ کوچک و مطیعش. گرفتار در تورِ نقشه‌های او،بودند در میلِ دیوانه‌وار و سیری‌ناپذیرش، و ناتوان از رهایی — نه فقط به این‌گرفته خاطر که انتخابِ دیگری نداشت، بلکه چون واقعاً... واقعاً نمی‌خواست از او جدا شود.
سبکِ نبردِ روان و مرگبارِ او را بهتر از هر کسی جز خودِ نفیس می‌شناخت. هر چه باشد، خودش هم‌بودند آن را تمرین کرده بود و ساعت‌های بی‌شماری را صرفِ تسلط بر پایه‌ها و درکِ اصولش کرده بود. از تکرارِ‌خیره صدها هزار بارهٔ همان ضربهٔ رو به پایین گرفته تا این نبردِ وحشتناک، هرگز از یادگیری از او دست نکشیده بود.
اگر شانسی داشت تا آن یک قدمِ‌می‌لرزید نهایی را برای تسلط بر سطحِ اولِ‌خستگی رقصِ سایه بردارد، در مبارزه با او بود.
و این‌گونه سانی مبارزه کرد؛ یادِ دخترِ بردهٔ زیبایی را به خاطر آورد که با‌به‌سختی هفت سایه‌اش می‌رقصید. بدنِ ازکارافتاده‌اش را تا مرزِ توان و حتی فراتر از آن تحتِ‌تزلزل‌ناپذیر فشار گذاشت تا وادارش کند ظرافتِ مرگبار و وقارِ ترسناکِ ستارهٔ دگرگون را بی‌نقص بازتاب دهد.
زیرِ آن‌می‌شد فشار، بدنش شروع‌می‌آمد به فروپاشی کرد.
سانی حس می‌کرد چیزی شکننده در مرکزِ سینه‌اش وجود دارد،چشم بخشِ کوچکی از بدنش که زیرِ فشار داشت آرام‌آرام ترک برمی‌داشت.خیره‌کننده با هر حرکتی که می‌کرد، ترکِ تازه‌ای روی سطحش ظاهر می‌شد.
فقط امیدوار بود پیش از آنکه آن بخشِ کوچک‌آرام‌آرام منفجر شود، به درکِ نهایی برسد... اگر می‌توانست فقط کمی‌وادارش بیشتر دوام بیاورد، کمی بیشتر تلاش کند، کمی بیشتر بفهمد...
اما در نهایت، نتوانست.
پس از حرکتی عجیب و جانکاهِ دیگر،چشمانش حرکتی که به‌نوعی با بقیه فرق داشت، آن‌خیره‌کننده چیزِ ظریف در سینه‌اش ناگهان لرزید و شکست.
برای یک لحظه، سانی حس کرد‌پوستش مثلِ عروسکِ خیمه‌شب‌بازی‌ای است که نخ‌هایش‌تنها بریده شده‌اند. چشمانش از وحشت گشاد شد.
و بعد،تسلیم تکهٔ نیمه‌شب‌اطرافش لرزشِ خفیفی کرد.
در ثانیهٔ بعد، چاهِ نامرئیِ قدرت که در‌شدتِ روحش پنهان بود باز شد و سیلی از‌چشم نیروی احیاکننده، خستگی‌اش را با خود شست و برد.