چپتر 1223: اهدافِ متفاوت
0خورشید در شن‌های سفیدِ بیابان غرق می‌شد و‌برخی‌شان گرمای کشنده‌ای که پیش‌تر عذابشان می‌داد، رفته‌رفته از بین‌بربیاید می‌رفت تا به‌زودی جایش را به سرمایی وحشتناک بدهد.
و وحشتِ‌می‌انداخت دلهره‌آورِ شبی‌سیشان که فرا می‌رسید.
گروهِ درهم‌کوفتهٔ انسان‌ها به سمتِ ویرانه‌ای سر به فلک کشیده پیش می‌رفت. آن‌بربیاید دو قدیس خوب دوام آورده بودند، اما عروج‌یافتگان در وضعیتِ وخیمی به سر‌هنگام می‌بردند — همگی زخم‌های مهلکی برداشته بودند و هر قدم برایشان شکنجه بود.
تنها درمانگرِ میانشان بی‌هوش بود و خاطره‌هایی با افسون‌های‌فقراتش ترمیم‌کننده که برخی‌شان داشتند، آن‌قدر قوی نبود که از‌افی پسِ آن همه جراحتِ شدید بربیاید، دست‌کم نه بی‌درنگ.
جت کمی بهتر از زمانِ نبرد با ظرف‌های نگهبان به نظر می‌رسید؛ توانسته بود موجودِ کابوسی‌شدید را که هنگام عبور از بیابان به آن‌ها کمین زده بود بکشد و مقداری جوهرِ روح‌آن‌ها جذب کند. با این حال، حتی یک نگاهِ گذرا به بدنِ له‌وپاره‌اش آدم را به لرزه می‌انداخت.
بازوهای سیشان را با پارچه بسته بودند و با اینکه زخم‌هایش درمان شده بود، فقط با تکیه بر‌چهره‌ای جانورسالار می‌توانست راه برود. کای با چهره‌ای رنگ‌پریده و بی‌جان بالای شن‌ها شناور بود — ضربهٔ پلیدِ عظیم‌غوطه‌ور به ستون فقراتش آسیب زده بود و هرچند فلج نشده بود، کماندار در دریایی از درد غوطه‌ور بود.
افی به‌وضوح می‌لنگید و‌برخی‌شان مورگان کاملاً ازپاافتاده و‌نبود ضعیف به نظر می‌رسید.
اما سانی... مردم گاهی می‌گفتند شبیه عروسک است، اما اگر هم‌هرچند این‌طور بود، الان بیشتر به عروسکِ پارچه‌ایِ کهنه‌ای می‌مانست که دهه‌ها‌کاملاً گوشه‌ای افتاده و بعد یکی دو حیوان حسابی آن را جویده باشند.
«آخ... درد می‌کنه.»
درد می‌کشید، اما قابل‌تحمل بود. دست‌کم هر پنج‌زخم‌هایش سایه دوباره داشتند تقویتش می‌کردند؛ با کمکِ آن‌ها می‌توانست‌کای این مسیرِ طاقت‌فرسا را بدون دردسرِ چندانی طی کند.
قدیس، نفیس را که هنوز بی‌هوش بود، در آغوش گرفته بود و‌شدید می‌برد. زرهِ آسیب‌دیده و لباس‌های نف در شعله‌های سوزان از بین رفته‌موجودِ بود، برای همین او را در شنلِ موجِ دریای کاسی پیچیده بودند.
خودِ دخترِ نابینا پشت‌سرِ شوالیهٔ کم‌حرف، شانه‌به‌شانهٔ سانی راه‌فقراتش می‌رفت. او تنها کسی در گروه بود که از‌افی گرما خسته و بی‌رمق به نظر می‌رسید، اما درهم‌کوفته نبود.
از طرفی، کاسی هم وسطِ نبردِ خاندان‌های بزرگ حضور داشت. بسیاری از بیدارشدگان، پلیدهای دربند و استادانِ خاندانِ‌دست‌کم سرود سعی کرده بودند جانش را بگیرند، اما در نهایت به دستِ خودِ او کشته شده بودند. زرهش‌مقداری پر از فرورفتگی و پوشیده از خونِ خشکیده بود، برای همین ظاهرش هیچ نشانی از طراوت یا فریبندگی نداشت.
سانی نگاهی‌می‌انداخت به او انداخت‌پارچه و آرام گفت:
«راستی... درست به‌موقع رسیدی. ممنون.»
کاسی مدتی ساکت‌شن‌ها ماند و بعد‌پلیدِ سر تکان داد.
«نیازی به تشکر‌میانشان نیست. فقط یه‌افسون‌های تصادفِ خوش‌یمن بود.»
سانی لبخند زد.
«آره، حتماً. احتمالش صفره.»
سانی چهرهٔ‌بالای ظریفش را برانداز‌ضربهٔ کرد و پرسید:
«می‌دونستی، مگه نه؟»
کاسی ابرویی بالا انداخت.
«چیو می‌دونستم؟»
چهره‌اش در هم رفت.
«در موردِ دروازه‌ها. برای همین گفتی برای رین یه‌داشتند پیام بنویسم... می‌دونستی قراره مدت‌ها تو این بیابونِ لعنتی‌دست‌کم گیر بیفتیم. می‌دونستی قطبِ جنوب هم قراره نابود بشه...»
دخترِ نابینا سرش را چرخاند‌پارچه و سانی چشمانِ آبیِ زیبایش‌شده را دید. چهره‌اش آرام بود.
«من هیچی نمی‌دونم.»
سانی پوزخند زد.
«آره... حتماً. پس‌میانشان اینم نمی‌دونی که قراره‌ترمیم‌کننده بعدش چه اتفاقی بیفته؟»
کاسی رو‌می‌انداخت برگرداند و‌سیشان شانه بالا انداخت.
«اوه، نه. اون رو می‌دونم.»
چند لحظه مکث کرد،شناور بعد به سمتِ جانورسالار و‌فقراتش آقا گیلیاد سر تکان داد.
«اونا قراره‌درمانگرِ ما رو‌بی‌هوش جا بذارن.»
سانی کمی به او‌سیشان خیره ماند، بعد خنده‌ای‌زخم‌هایش کرد و نگاهش را دزدید.
«جدی می‌گی.»
لازم نبود آدم پیشگو باشد تا بداند دو قدیسی که کاسی با‌فلج خود آورده بود، قرار است اعضای دسته را جا بگذارند. آن‌ها همین‌ضعیف حالا هم با زنده نگه داشتنِ سانی و بقیه بهشان کمک کرده بودند...
اما هم جانورسالار‌میانشان و هم شوالیهٔ تابستان‌ترمیم‌کننده اولویت‌های خودشان را داشتند.
برای جانورسالار، این اولویت سیشان بود. برای آقا گیلیاد، مورگان‌شده بود... و شاید هم نفیس. به همین دلیل بود که بلافاصله‌بالای بعد از فرار از میدانِ نبرد، بیابان را ترک نکرده بودند.
هر دو قدیس می‌توانستند هر لحظه به جهانِ بیداری برگردند — فقط به یک جای امن و کمی‌زمانِ زمان نیاز داشتند تا بندهایشان را فعال کنند. با این حال، وقتی این کار را می‌کردند، دیگر نمی‌توانستند‌کند به این گوشهٔ خاص از بیابانِ کابوس برگردند، مگر اینکه اول به آن سه دروازهٔ عظیم نزدیک می‌شدند.
مشکل اینجا بود که نمی‌توانستند افرادِ زیادی را با خود ببرند. سانی‌فلج می‌دانست که محدودیتِ جانورسالار دو نفر است — هر چه باشد، او‌ضعیف هم سیشان و هم باستِ عروج‌یافته را به قطبِ جنوبِ شرقی رسانده بود.
اما بیشترِ قدیس‌ها فقط‌بی‌هوش می‌توانستند افراد را یکی‌یکی‌برخی‌شان بین دنیاها جابه‌جا کنند.
در هر صورت،بازوهای بیشترشان قرار بود‌بسته همان‌جا جا بمانند.
«چی‌کار کنم، چی‌کار کنم...»
سانی به‌شدت نیاز داشت به راه‌حلی‌پلیدِ فکر کند، اما آن‌قدر خسته بود‌فلج که افکارِ پیچیده به ذهنش خطور نمی‌کرد.
پس از مدتی سکوت، پرسید:
«قدیس تایریس چطور؟ می‌دونی کجاست؟»
کاسی آرام‌افسون‌های سرش را‌برخی‌شان تکان داد.
«بعد از ورود به عالمِ رؤیا هیچ اثری ازش ندیدیم. ردیابِ خاموش هم همین‌طور. بیابان خیلی بزرگه...غوطه‌ور احتمالاً به جایی خیلی دورتر از ما فرستاده شدن. مدِ آسمان می‌تونست از دستِ نگهبانِ دروازه فرار‌الان کنه، ولی همون اواخرِ نبرد دیگه رمقی براش نمونده بود. شاید مجبور شده به جهانِ بیداری فرار کنه.»
سانی از اینکه امیدِ چندانی به کمکِ قدیس تایریس نبود،آن‌قدر کمی سرخورده شد. اما در عین حال، از اینکه می‌دانست او‌بهتر شاید تا الان از بیابانِ کابوس عقب‌نشینی کرده باشد، خوشحال بود.
این دست‌کم به این معنی بود که او هنوز زنده است. کلِ خاندانش هم آنجا در قطبِ جنوب بودند — با توجه‌شن‌ها به اینکه حالا پلیدهای اعظم در ربعِ جنوبی پرسه می‌زدند، مدِ آسمان تنها کسی بود که می‌توانست امنیتشان را تضمین کند. با در‌مردم نظر گرفتنِ اینکه کارهای او بود که خاندانِ پرِ سفید را به این قارهٔ یخ‌زده تبعید کرده بود، مسئولیتِ سنگینی بر دوش داشت.
و او آن کارها‌برخی‌شان را کرده بود تا سانی‌پسِ و کاسی را نجات دهد.
آهی کشید.
«امیدوارم قدیس تایریس و‌بی‌هوش استاد روان زنده از‌برخی‌شان قطبِ جنوب بیرون بیان.»
و کیم... و میلیون‌ها غیرنظامی‌پارچه که هنوز تخلیه نشده بودند،شده و همین‌طور سربازانِ ارتشِ تخلیه.
با این حال، سانی و‌داشتند بقیه دیگر نمی‌توانستند هیچ کاری‌همه برای کمک به آن‌ها بکنند.
حالا، هدفشان‌بالای فرار از‌شناور بیابانِ کابوس بود.
...نمی‌دانست کدام کار خطرناک‌تر است.