چپتر 1859: ناگفته
0دوردست‌ها و دور از دسترس، پهنه‌ای بی‌کران از آب‌های خروشان‌روی زیرِ آسمانِ پرستاره سوسو می‌زد. ابرهای سیاه همچون بیرق‌هایی پاره‌پاره‌دریاچه‌های در حرکت بودند؛ بادهای وحشی آن‌ها را از هم می‌درید.
امواجِ عظیم برمی‌خاستند و فرومی‌ریختند؛ هر یک بلندتر‌می‌خورد از دیوارِ یک قلعه. صاعقه‌های بی‌شماری می‌درخشیدند و‌قدرتِ هنگامِ برخورد به سطحِ بی‌قرارِ آب، شاخه‌شاخه می‌شدند.
کشتیِ غول‌پیکری در پرتوِ پرده‌ای از صاعقه‌راست که دکل‌های پرشمارش را به ستارگان پیوند‌باریک می‌داد روشن شده بود و با توفان می‌جنگید.
عرضِ کشتی از پهلوی چپ تا راست دست‌کم یک کیلومتر بود، اما به دلیلِ طولِ عظیمش باریک‌پنهان به نظر می‌رسید. بدنهٔ باستانی‌اش چوبی بود، اما هیچ درزی نداشت؛ گویی تمامِ کشتی را با توخالی کردنِ‌آسودگیِ شاخه‌ای یکپارچه ساخته بودند که درازایش از این سر تا آن سر به بیش از دوازده کیلومتر می‌رسید.
هرچند، اگر درختی با چنین شاخه‌های عظیمی وجود‌پاگوداهای داشت، بریدنِ یکی از آن‌ها کارِ آسانی نبود.بی‌کرانش ساختنِ کشتی از آن هم در توانِ فانیان نبود.
آن کشتیِ غول‌پیکر به‌خودی‌خود شهری بود. ده‌ها عرشه، کاخ‌های زیبا و پاگوداهای‌دژِ بلندی روی سطحش بنا شده بود و رازهای بزرگی در انبارهای بی‌کرانش پنهان‌می‌رفت بود. بیشه‌های وحشی، نهرهای خروشان و دریاچه‌های ژرفی در آن به چشم می‌خورد.
و آدم‌ها.
اینجا باغِ‌به‌خودی‌خود شب بود؛ دژِ‌عرشه بزرگِ خاندانِ شب.
با وجودِ قدرتِ خشمگینِ توفان که هر کشتیِ دیگری را در هم می‌شکست، باغِ شب با آسودگیِ دلهره‌آور‌بیشه‌های و توقف‌ناپذیری در آب‌های متلاطم پیش می‌رفت. سینهٔ مغرورش امواجِ عظیم را می‌شکافت و امواج بی‌رمق در برابرِ‌دلهره‌آور بدنهٔ نابودنشدنی‌اش در هم می‌شکستند. صاعقه‌های شاخه‌دار به دکل‌هایش می‌خوردند و جذب می‌شدند تا به کشتیِ باستانی نیرو ببخشند.
پلیدهای وحشتناکی که گه‌گاه از اعماقِ نفوذناپذیر بالا‌می‌خورد می‌آمدند تا به کشتیِ بزرگ حمله کنند، طعمهٔ‌قدرتِ آن می‌شدند و به بخشی از بدنهٔ زنده‌اش درمی‌آمدند.
حتی در منطقه‌ای از عالمِ رؤیا که‌راست به اندازهٔ دریای توفان عجیب و مرگبار‌باریک بود، ساکنانِ باغِ شب نسبتاً در امان بودند.
اما امشب...
خونِ انسان روی‌شهری عرشه‌اش ریخته بود و‌زیبا همچون رودی جریان داشت.
کشتیِ باستانی‌پنهان این خون را‌دریاچه‌های هم جذب می‌کرد.
«چه... داری چه‌کار می‌کنی...»
نزدیکِ سینهٔ کشتی، پیرمردی روی عرشه می‌خزید و‌پاگوداهای ردِ خونی از خود به جا می‌گذاشت. صدایش‌بی‌کرانش لبریز از درد، سردرگمی و ناباوریِ غم‌انگیزی بود.
مردِ جوانتری با قدم‌های بی‌شتاب‌عرشه او را دنبال می‌کرد و‌روی چاقویی خونین در دست داشت.
هیچ احساسی در چهرهٔ‌نهرهای مردِ جوان نبود و هیچ‌آدم‌ها رحمی در چشمانش دیده نمی‌شد.
شانه بالا انداخت.
«مجبور نبودی لجبازی‌شهری کنی، پیرمرد. می‌شد جلوی‌زیبا همهٔ اینا رو گرفت.»
پشتِ سرش، فریادی از سرِ استیصال زوزهٔ توفان را شکافت‌روی و ناگهان قطع شد. کمی دورتر فریادهای بیشتری به گوش‌دریاچه‌های می‌رسید؛ برخی لبریز از ترس و برخی لبریز از خشم.
اما دقیقه‌پنهان به دقیقه از‌دریاچه‌های تعدادشان کم می‌شد.
پیرمرد دندان‌هایش‌توفان را روی‌عرضِ هم فشرد.
«عقلتو از دست دادی!»
قاتلش آهی کشید، سپس خسته با دستی خونین صورتش را‌روی مالید. برای لحظه‌ای، بی‌نهایت خسته به نظر رسید؛ سرانجام جرقه‌ای‌دریاچه‌های از احساسی ناشناخته راهش را به چشمانِ او پیدا کرد.
«دادم؟ آه، اعتراف‌بیشه‌های می‌کنم... شاید حرفت‌ژرفی تا حدی منطقی باشه.»
با این حرف خم شد، مچِ پای‌راست پیرمرد را گرفت و همان‌طور که چاقو‌باریک را بالا می‌برد، او را به عقب کشید.
«...ولی از طرفی،شهری کی عقلش رو‌کاخ‌های از دست نداده؟»
پیرمرد با وحشت نگاهش کرد.
لب‌هایش لرزید.
«تو! تو پسرِ من نیستی!»
مردِ جوان‌به‌خودی‌خود لحظه‌ای خشکش زد،عرشه بعد ناگهان خندید.
آن رگه احساس از‌ده‌ها چشمانش محو شد و فقط‌بلندی سرمایی وحشتناک به جا گذاشت.
«آره. اینو قبلاً هم شنیده‌م...»
چاقو مثلِ‌توفان تیغهٔ گیوتین‌عرضِ فرود آمد.
توفان همچنان می‌خروشید.
[بیدار شو، سانی!]
سانی بی‌اختیار از جا‌عرضِ پرید؛ حسِ دژاووی شدیدی تمامِ‌کیلومتر وجودش را فرا گرفته بود.
صدایی در سرش بود که می‌گفت بیدار شود... خوشبختانه‌بلندی صدای طلسمِ کابوس نبود. صدای کاسی بود، هرچند در‌بیشه‌های آن لحظه این دو به‌طرزِ مورمورکننده‌ای شبیهِ هم بودند.
چرا اون...
لحظه‌ای گیج شد، اما بعد یادش آمد که همه با‌اینجا ماهیتِ عجیبِ وجودِ او آشنا نیستند. بدنِ اصلی‌اش در گورِ خدا‌دلهره‌آور خواب بود، پس کاسی احتمالاً فکر کرده بود باید بیدارش کند.
اما دو تجسمِ دیگرش‌عرضِ به‌ندرت می‌خوابیدند؛ پس نیازی‌دست‌کم به این زحمت نبود.
[چی شده؟]
چند لحظه سکوت شد، انگار کاسی‌کاخ‌های گیج شده بود. بعد با صدایی‌بنا که رنگ‌وبوی اضطرار داشت جواب داد:
[باید برگردی اردوگاه.]
سانی که در‌می‌جنگید تالارِ بزرگِ معبدِ بی‌نام‌راست ایستاده بود، اخم کرد.
آواتاری هم که در‌ده‌ها سایهٔ رین پنهان شده‌پاگوداهای بود، لحظه‌ای آشفته شد.
آخرین باری که کاسی‌ده‌ها این‌طور خونسردی‌اش را از‌پاگوداهای دست داده بود کِی بود؟
به‌سختی چیزی یادش می‌آمد.
[داری از‌توفان چی حرف می‌زنی؟کشتی من تو اردوگاهم.]
کاسی تقریباً بی‌درنگ جواب داد:
[سرورِ سایه‌ها باید‌شهری برگرده. داره یه‌کاخ‌های اتفاقِ عجیبی می‌افته.]
سانی به‌پنهان دروازه‌های معبد‌نهرهای نگاه کرد.
از لبهٔ جنوبیِ استخوانِ سینهٔ ایزدِ مرده تا مرزهای شرقیِ ترقوه راهِ‌طولِ درازی بود. می‌توانست با استفادهٔ مکرر از گامِ سایه نسبتاً سریع خودش را‌توخالی برساند، اما باز هم زمانِ زیادی می‌بُرد و ذخایرِ جوهرش را خالی می‌کرد.
با این‌به‌خودی‌خود حال، کاسی بی‌دلیل‌عرشه او را برنمی‌گرداند.
[دقیقاً داره چی می‌شه؟]
لحظه‌ای سکوت شد‌بیشه‌های و بعد با‌ژرفی صدایی پرتنش جواب داد:
[خاندانِ شب به حرکت دراومده. پادشاه نفیس و‌دست‌کم مورگان رو احضار کرده. به‌محضِ اینکه چیزِ بیشتری‌می‌رسید بفهمم بهت می‌گم، پس عجله کن... نه، وایسا...]
کاسی کمی مکث کرد.
[وقت نیست. برگرد به پایتختِ‌عرشه محاصرهٔ ربعِ شمالی. میام دنبالت‌روی و می‌برمت اردوگاه. این‌طوری سریع‌تره.]
سانی پشتِ‌پنهان نقاب ابرویی‌نهرهای بالا انداخت.
پس بالاخره تصمیم گرفتن واردِ‌کشتی عمل بشن. برام سؤال بود‌اما کِی این کار رو می‌کنن.
شک داشت که خاندانِ شب، با وجودِ تلاش‌های مستأصلانه‌شان برای حفظِ بی‌طرفی، در‌رازهای حاشیهٔ جنگ باقی بمانند... شکی آن‌قدر قوی که به‌راحتی می‌شد آن را یقین‌باغِ نامید. از زمانِ درگیری با پوست‌دزد بیرونِ قلبِ زاغ، می‌دانست چنین اتفاقی می‌افتد.
کاسی و نفیس هم خبر داشتند. در واقع، این احتمال را در نقشه‌هایشان در‌بزرگی نظر گرفته بودند. در نهایت، برایشان چندان مهم نبود که کدام طرف در جنگ‌بزرگِ دستِ بالا را می‌گیرد؛ چون دیر یا زود هر دو طرف باید نابود می‌شدند.
اما صدای‌پنهان کاسی همچنان‌نهرهای پرتنش بود.
چرا؟
ناگهان از احتیاطش پشیمان شد. شاید هرطور شده باید سعی می‌کرد‌سطحش به خیمهٔ فرماندهیِ ارتشِ سرود نفوذ کند. یا به رین فشار‌چشم می‌آورد تا اسرارِ نظامی را با معلمِ معمولاً بی‌علاقه‌اش در میان بگذارد.
فقط یه‌به‌خودی‌خود راه برای‌ده‌ها فهمیدنش هست.
راستش راه‌های زیادی برای‌نهرهای فهمیدنش وجود داشت. اما‌می‌خورد حالا وقتِ این حرف‌ها نبود.
سانی با اخمی غلیظ‌عرضِ به درونِ روحش دست‌دست‌کم برد و بند را کشید.