چپتر 256: دلیلِ واقعی
0سانی مدتی ساکت ماند.
یه پژواک... یعنی اون زرهِ‌چیزی طلاییِ عجیب در واقع کپیِ‌آینه‌مانندی یه موجودِ کابوسِ فاسد‌شدهٔ عجیب بود؟
چه جور‌بسیار موجودی شکلِ زره‌کسی به خودش می‌گرفت؟
اما از طرفی، اینکه شبیهِ زره بود به این معنی نبود که فقط می‌توانست همان شکلی‌زیردست‌های باشد. ویژگیِ اصلیِ زرهِ طلایی این بود که انگار از فلزِ مایع ساخته شده بود. آن‌می‌شه فلز همیشه جریان داشت و حرکت می‌کرد و مانندِ لایهٔ دومِ پوست، بدنِ گانلاگ را می‌پوشاند.
تنها چیزی که هرگز‌نگذارد تغییر نمی‌کرد، سطحِ آینه‌مانندی بود‌باید که جای صورتش را می‌گرفت.
تصورِ اینکه آن تودهٔ فلزِ‌چیزی زنده در واقع نه خاطره‌ای،آینه‌مانندی بلکه پژواکی عجیب‌وغریب باشد، غیرممکن نبود.
غیرممکن نبود،بسیار اما کمی دور‌کسی از ذهن بود.
سانی نگاهی‌رازِ به نفیس‌بداند انداخت و پرسید:
«اصلاً از کجا اینو می‌دونی؟»
نفیس چند‌گانلاگ لحظه مکث کرد‌چیزی و بعد گفت:
«خودت می‌دونی که ما‌دارد توی قلعه یه متحد‌چنین داریم. اون بهمون گفت.»
باز هم آن جاسوسِ مرموز... سانی بیشتر از قبل متقاعد شد که‌چرا این شخص در میانِ خدمتگزارانِ سرورِ روشن رتبهٔ بسیار بالایی دارد. تنها‌باشه کسی که بی‌نهایت به او نزدیک بود می‌توانست چنین رازِ مهمی را بداند.
در واقع، سانی انتظار داشت‌راز که آن مستبدِ بدگمان هرگز نگذارد‌وفادارترین کسی از این راز بویی ببرد.
چرا باید یکی از وفادارترین زیردست‌های گانلاگ‌تغییر به دشمنش کمک کنه؟ نکنه همه‌چیز یه‌تودهٔ تلهٔ پیچیده باشه که خودِ سرورِ روشن چیده؟
با اخمی غلیظ‌بالایی به ستارهٔ دگرگون‌بی‌نهایت نگاه کرد و پرسید:
«اصلاً می‌شه‌رازِ به این‌بداند متحدتون اعتماد کرد؟»
اگر حدسش دربارهٔ هویتِ‌نگذارد جاسوس درست از آب‌چرا درمی‌آمد... خب، اوضاع پیچیده می‌شد.
نفیس مدتی ساکت‌می‌پوشاند ماند و بعد‌هرگز با لحنی یکنواخت گفت:
«اعتماد؟ نه چندان... در واقع،کسی هرگز. اما می‌تونیم به اطلاعاتی‌مهمی که بهمون داده اعتماد کنیم.»
سانی ابروهایش را بالا داد.
«اون‌وقت چرا؟»
نفیس شانه‌ای بالا‌می‌پوشاند انداخت و با‌هرگز صدایی بی‌تفاوت جواب داد:
«چون من تنها شانسی‌ام که‌کسی آدمای اینجا برای خروج از این‌بداند جای لعنتی دارن. و گانلاگ نیست.»
جالبه...
پس، یکی از افرادِ رده‌بالای نیروهای سرورِ روشن فرصت‌طلبی بود که آن‌قدر مستأصلانه دلش می‌خواست به دنیای واقعی برگردد که خطرِ خیانت‌چیده به آن مستبدِ بی‌رحم را به جان خریده بود. آن شخص به گانلاگ وفادار مانده بود چون جایگزینِ بهتری وجود نداشت، اما‌اطلاعاتی وقتی آخرین دخترِ خاندانِ شعلهٔ جاودان همچون معجزه‌ای ظاهر شد و قول داد مردمِ ساحلِ فراموش‌شده را نجات دهد، تغییرِ موضع داد.
این متحدِ نفیس یا مانندِ بقیهٔ احمق‌های بیچارهٔ شهرِ تاریک تحت‌تأثیرِ لفاظی‌هایش قرار‌تصورِ گرفته بود، یا اطمینان داشت که در نهایت جزوِ همان معدود افرادِ خوش‌شانسی‌انداخت می‌شود که واقعاً شانسِ جانِ سالم به‌در بردن از اتفاقاتِ پیشِ رو را دارند.
...یا اینکه صرفاً چیزی‌دارد را می‌دانست که سانی‌چنین از آن بی‌خبر بود.
در هر صورت، به نظر می‌رسید ستارهٔ دگرگون به اطلاعاتی‌بویی که جاسوس داده اطمینان دارد، بنابراین سانی دلیلی برای شک کردن‌همه‌چیز نمی‌دید. بالاخره نفیس هم بیشتر از او ساده‌لوح یا زودباور نبود.
نفیس هنرِ‌مستبدِ بدبینی را از‌راز بهترین‌ها آموخته بود.
کای که با کنجکاویِ زیادی‌چیزی به گفتگوی آن‌ها گوش می‌داد،آینه‌مانندی ناگهان گلویش را صاف کرد.
«آه... خیلی ببخشید که حرفتون رو قطع می‌کنم. ولی فقط می‌خواستم بپرسم — حالا‌بدگمان که بقایای سرورِ اول رو پیدا کردیم و این خاطره‌ای که داشتین در موردش‌همه‌چیز بحث می‌کردین به دستمون رسیده... یعنی سفرمون تموم شده؟ ما واقعاً به هدفمون رسیدیم؟ واقعاً؟»
واقعاً هم‌رازِ همین‌طور به‌بداند نظر می‌رسید.
اما سانی بهتر می‌دانست.
با لبخندی‌گانلاگ دوستانه، سرش‌تنها را تکان داد.
«نه. نه رفیق،بالایی هدفِ این سفر‌بی‌نهایت هنوز محقق نشده.»
کماندارِ جذاب‌رازِ با تعجب به‌انتظار او نگاه کرد:
«ولی... مگه ما همون‌نگذارد چیزی رو که برای شکست‌باید دادنِ گانلاگ کمکمون می‌کنه نگرفتیم؟»
نفیس هم به سانی‌تنها خیره شده بود و‌نمی‌کرد لبخندِ محوی بر لب داشت.
«آره، سانی.بسیار دیگه باید‌دارد چیکار کنیم؟ بگو.»
سانی پوزخند زد.
«خب، راستش خیلی ساده‌ست. آره، تو به ما گفتی که دلیلِ‌وفادارترین این ماجراجویی پیدا کردنِ راهی برای سرنگونیِ سرورِ روشنه، و قطعاً هم‌اخمی یکی از دلایلش همین بود. ولی کلِ دلیلش این نیست، مگه نه؟»
کاسی سرش را کمی‌تنها چرخاند تا به او‌نمی‌کرد گوش دهد و آه کشید.
در همین حال، چهرهٔ‌دارد کاستر درهم رفت. افی‌چنین انگار اصلاً برایش مهم نبود.
از طرفِ‌رازِ دیگر، لبخندِ نفیس‌انتظار فقط پهن‌تر شد.
«پس کلِ دلیلش چیه؟»
سانی به‌گانلاگ دهانهٔ تونلِ‌تنها روبه‌رویشان اشاره کرد.
«معلومه. برای تموم‌بالایی کردنِ کاری که سرورِ‌نزدیک اول شروع کرده بود.»
کای بین او و‌بداند ستارهٔ دگرگون نگاه می‌کرد‌نگذارد و نمی‌دانست چه خبر است.
«آه... منظورت چیه؟ دقیقاً؟»
سانی شانه بالا انداخت.
«بهش فکر کن، کای. ما جفتمون یه نقشه رو‌رازِ دیدیم. اون علامت‌هایی که درست لبه‌ش کشیده شده بود،ببرد نزدیکِ جایی که گروهِ سرورِ اول ناپدید شد، چی بودن؟»
کماندارِ جذاب اخم کرد.
«اون... آه. سه تا‌نگذارد بودن؟ یه تاج، یه علامتِ‌باید سؤال. و یه ضربدرِ قرمز؟»
سانی لبخند زد.
«دقیقاً. شش تا ضربدر روی نقشه کشیده شده بود که هر کدوم یکی از مجسمه‌های بی‌سر رو نشون می‌داد.چرا دو تا در شرقِ شهرِ تاریک، یکی در شمال، یکی در غرب، و دو تا در جنوب. ما قبلاً‌نگاه به یکی از دو مجسمه‌ای که تو جنوب بودن سر زده بودیم. همون‌جا که ملکهٔ عنکبوت‌ها لونه‌ش رو بافته بود.»
رو به نفیس کرد‌بداند و در حالی که‌نگذارد لبخندش محو شده بود گفت:
«پس حقیقتِ ماجرا اینه که سرورِ اول هیچ‌وقت واقعاً قصد نداشت راهی از بینِ کوه‌های تهی‌نکنه پیدا کنه، مگه نه؟ اون‌قدر احمق نبود که دست به یه کارِ به این اشتباهی بزنه. نه،دربارهٔ اون به همون دلیلی به این خراب‌شده اومد که ما الان اینجاییم. برای پیدا کردنِ آخرین مجسمه.»
ستارهٔ دگرگون کمی ساکت ماند.
وقتی سکوت‌بسیار داشت آزاردهنده‌دارد می‌شد، ناگهان گفت:
«درسته.»
کای با‌مستبدِ حیرت به‌نگذارد او خیره شد.
«ولی... چرا؟ نه،می‌پوشاند وایسا... چه چیزِ‌هرگز اون مجسمه این‌قدر مهمه؟»
نفیس آه کشید.
«این کاریه که فقط می‌شه داوطلبانه انجامش داد. هر کس نمی‌خواد‌ببرد ادامه بده می‌تونه همین‌جا بمونه و جونش رو تو نبرد به‌تلهٔ خطر نندازه. در واقع، احتمالاً بعضیامون باید همین کار رو بکنن.»
رو به تونل‌بدگمان کرد، کمی ساکت‌بویی ماند و بعد گفت:
«آره، یه جایی اون جلوتر یه مجسمهٔ باستانیِ دیگه هست. یه موجودِ قدرتمند‌تصورِ ازش محافظت می‌کنه. دقیقاً نمی‌دونم اون نگهبان چیه، ولی باید بکشیمش. هر کس‌انداخت حاضره بجنگه می‌تونه با من بیاد. بقیه می‌تونن عقب بمونن و منتظرِ برگشتنم باشن.»
نگاهی به‌بسیار اعضای دسته انداخت‌کسی و اضافه کرد:
«با این حال، اگه با من میاین، باید از یه قانونِ ساده پیروی‌باید کنین. مهم نیست چه اتفاقی می‌افته، خیلی مهمه که ضربهٔ آخر رو به‌چیده موجود نزنین... مگه اینکه اول به مجسمه رسیده باشین و لمسش کرده باشین.»