چپتر 322: محاصرهٔ منارهٔ سرخ (۸)
0اوضاع برای ارتشِ رؤیابین داشت از وخیم به ناامیدکننده می‌رسید. خطِ‌درخشش اول تقریباً از هم پاشیده بود و خطِ دوم حالا کاملاً در‌وقتشه محاصرهٔ انبوهِ موجوداتِ کابوس قرار داشت. سیشان هنوز مقاومت می‌کرد، اما به‌سختی.
کماندارانِ تحتِ فرمانِ کای تمامِ تلاششان را می‌کردند تا جایی که می‌توانند هیولاها را از‌رنگ‌پریده‌اش پا درآورند، اما چون حواسشان بین موجوداتِ روی زمین و آن‌هایی که از بالا به‌کشید سمتِ تورِ آهنی شیرجه می‌زدند تقسیم شده بود، نتایج به اندازهٔ مرحلهٔ اولیهٔ نبرد کوبنده نبود.
تیرها و مهماتشان هم داشت ته‌تیرها می‌کشید. ماشین‌های محاصره زیرِ بارِ این‌همه شلیکِ‌این‌همه پی‌درپی آرام‌آرام متلاشی می‌شدند. مردم خسته بودند.
...و انگار خودِ تورِ آهنی هم به‌زودی پاره می‌شد. فرشی از لاشهٔ‌می‌سوخت موجوداتِ کابوس رویش را پوشانده بود و میدانِ نبرد را در گرگ‌ومیشی‌ماند تاریک فرو می‌برد. با گذشتِ هر دقیقه، آن گرگ‌ومیش رفته‌رفته تاریک‌تر می‌شد.
آرایشِ نیروهای انسانی‌باز درست روی لبهٔ‌سفیدِ فروپاشی بند بود.
در همان لحظه، نفیس که در‌ناگهان تمامِ این مدت با آرامش مراقبه‌کورکننده می‌کرد، ناگهان چشمانش را باز کرد.
دو شعلهٔ سفیدِ کورکننده در چشمانش می‌سوخت.مهماتشان چهرهٔ رنگ‌پریده‌اش با این درخشش روشن شد؛شلیکِ درست مانندِ چهرهٔ موجودی آسمانی و بی‌رحم.
رو به سانی‌آرامش کرد، لحظه‌ای ساکت‌چشمانش ماند و بعد گفت:
«وقتشه.»
آهی کشید.
واقعاً هم وقتش بود که‌نبود آن دو واردِ میدان شوند‌محاصره و نقششان را ایفا کنند.
نف که ایستاد و شمشیرش را احضار کرد، او هم‌سفیدِ شانه‌هایش را نرم کرد و گردنش را کشید. با این‌بی‌رحم حال، تکهٔ نیمه‌شب همچنان در اعماقِ هستهٔ سایه پنهان ماند.
سانی نگاهی به کاسی‌کرد انداخت، چند ثانیه تردید‌می‌سوخت کرد و بعد لبخند زد.
«هی، کاس.این فکر کنم...آرامش اون‌طرف می‌بینمت.»
کاسی کمی مکث کرد،کوبنده بعد به‌آرامی سر تکان‌می‌کشید داد و رو برگرداند.
...نمیر.
سانی آهی کشید.
«فکر کنم‌این این یعنی‌آرامش نوبتِ منه.»
او و نفیس با هم به سمتِ‌مهماتشان لبهٔ تپهٔ مرجانی رفتند و پایین پریدند؛شلیکِ دخترِ نابینا همان‌جا روی قله تنها ماند.
سانی که به‌نرمی روی زمین‌ناگهان فرود آمد، برای نف دست تکان‌کورکننده داد و با لحنی یکنواخت گفت:
«من اول می‌رم. موفق باشی.»
با گفتنِ این حرف،آرامش به سمتِ میدانِ نبرد‌باز چرخید و نفسِ عمیقی کشید.
روبه‌رویش، ارتشِ رؤیابین که از سرِ استیصال‌مهماتشان می‌جنگید، در تاریکیِ سایهٔ تورِ نالانِ سیم‌های‌شلیکِ آهنی با انبوهِ کابوس‌ها گره خورده بود.
کلِ میدانِ نبرد به دنیای خون، مرگ... و‌کرد سایه‌ها تبدیل شده بود. هرچه اجسادِ بیشتری روی‌روشن تور تلنبار می‌شد، سایه‌ها عمیق‌تر و تاریک‌تر می‌شدند.
حالا اینجا قلمروِ سانی بود.
با قدم گذاشتن در تاریکی، ناگهان تقریباً نامرئی شد. سایه‌ها او را چون‌می‌سوخت یکی از خودشان در آغوش گرفتند و پیکر و حرکاتش را پنهان کردند.بعد در پناهِ آغوششان، اراده‌اش را استوار کرد و به سمتِ میدانِ نبرد هجوم برد.
سانی همان‌طور که جلو می‌رفت، از کنارِ چادرِ بیمارستانِ صحرایی گذشت؛زیرِ جایی که قرار بود گروهی از افراد با استیصال تلاش کنند‌انگار جانِ آن معدود خوش‌شانس‌هایی را که زخمشان کشنده نبود نجات دهند.
اما حالا چادر تا حدی فروریخته و غرق در هرج‌ومرج بود. یکی از موجوداتِ کابوسِ پرنده‌روشن به‌نحوی توانسته بود از زیرِ تور به داخل بخزد و حالا داشت آنجا ویرانی به بار‌واردِ می‌آورد؛ بدنِ سیاهش با چند تیر سوراخ شده بود، اما هنوز پر از قدرتی مرگبار بود.
سانی بدونِ اینکه‌باز به عقب نگاه‌سفیدِ کند از کنارش گذشت.
با عبور از دلِ عمیق‌ترین و تاریک‌ترین سایه‌ها، از کنارِ خطِ ماشین‌های محاصره گذشت و چشمش به قامتِ کوچکِ‌موجودی آیکو افتاد که داشت به صنعتگری خسته کمک می‌کرد تا آخرین نیزه را در جای خود قرار دهد. نیزهٔ فولادی‌ایستاد به‌وضوح برای آن دخترِ ظریف زیادی سنگین بود، اما او با عزمی سرسختانه داشت آن را به بالا هل می‌داد.
سپس، میانِ ردیف‌های کمانداران قرار گرفت. این افراد همچنان تیر می‌انداختند و با‌این‌همه استیصال تلاش می‌کردند روزنه‌هایی میانِ اجسادِ بی‌شماری پیدا کنند که روی تورِ آهنینِ لرزان‌فرشی تلنبار شده بود. کای را دید که با چهره‌ای سردرگم به اطراف نگاه می‌کرد.
سانی می‌خواست بایستد‌آرامش و به دوستش‌چشمانش اطمینان‌خاطر بدهد، اما نمی‌توانست.
با عبورِ پنهانی از میانِ این‌سفیدِ افراد، خطِ سوم را پشت‌سر گذاشت‌روشن و به سمتِ خطِ دوم دوید.
در اینجا،این پنهان ماندن برایش‌مراقبه بسیار دشوارتر شد.
خطِ دوم تقریباً هرگونه ظاهرِ منظمی را از دست داده بود، اما همچنان پابرجا بود.پی‌درپی در حالی که جنگجویانِ تحتِ فرمانِ افی همچنان بارِ اصلیِ هجومِ گله را به دوش می‌کشیدند‌میدانِ و در برابرِ فشارش مقاومت می‌کردند، سیشان توانسته بود از رسیدنِ پلیدها به کمانداران جلوگیری کند.
...دست‌کم تا الان.
سانی با جاخالی دادن از انسان‌های مدافع و‌می‌سوخت هیولاهای مهاجم، واردِ کورهٔ نبرد شد. با این‌بی‌رحم حال، برای جنگیدن اینجا نبود. هدفش هنوز جلوتر بود.
او که پنهانی حرکت می‌کرد، از‌ناگهان چند درگیریِ وحشیانه طفره رفت. در‌کورکننده جایی از مسیر، خودِ سیشان را دید.
زنِ زیبا با وقاری تاریک و مسحورکننده می‌جنگید. تکهٔ آفتاب با‌زیرِ هدایتِ دستِ ظریفش بالا می‌رفت و فرود می‌آمد. با این حال،انگار مقدارِ قدرتی که هر ضربه وارد می‌کرد، چیزی از وحشتناک کم نداشت.
هر بار که چکشِ جنگی فرود می‌آمد،باز یک موجودِ کابوس متلاشی می‌شد و تکه‌های‌رنگ‌پریده‌اش کیتین، استخوان و جریان‌های خون به هوا می‌پاشید.
اما این هم کافی نبود. پس از ضربه‌ای دیگر، هیکلِ تهدیدآمیزِ یک‌روشن لاشخورِ زره‌پوش ناگهان خاطره را با انبرکِ قدرتمندش گرفت و از دستِ‌آهی سیشان بیرون کشید. لحظه‌ای بعد، تغییرِ ظریفی در بدنِ ندیمهٔ باوقار رخ داد.
انگار قدش بلندتر شد، اندامش کشیده‌تر و ستونِ فقراتش پیچ خورد. پوستِ خاکستری‌می‌سوخت و صافش شبیهِ پوستِ کوسه شد و چشمانش به عقب چرخید و جفتِ دومِ‌گفت مردمک‌هایش را نمایان کرد؛ مردمک‌هایی عمودی که در محاصرهٔ دریایی از رنگِ سرخ بودند.
فکِ سیشان از جا دررفت و چند ردیف نیشِ وحشتناک را نمایان کرد. با یورش به‌آرام‌آرام جلو، زرهِ موجودِ کابوس را به‌راحتی با مشتِ خالی‌اش در هم شکست. کسری از ثانیه بعد، آرواره‌هایش‌تاریک روی مفصلِ انبرک بسته شد، کیتین را سوراخ کرد و کلِ آن عضو را از هم درید.
تشخیصِ اینکه هیولای‌آرامش واقعی بین آن دو‌باز کدام است، دشوار بود.
...سانی با پشت‌سر گذاشتنِ آن صحنهٔ‌سفیدِ آزاردهنده، به لایهٔ دیگری از سایه‌ها‌روشن رفت و به سمتِ خطِ اول دوید.
آنجا، تودهٔ پلیدها و انسان‌های‌مراقبه بازمانده تقریباً نفوذناپذیر بود. با‌شعلهٔ این حال، باید آن را می‌شکافت.
سانی نفسِ عمیقی‌نبرد کشید و به دریای‌مهماتشان موجوداتِ کابوس شیرجه زد.
مانندِ رقصنده‌ای چابک میانِ گلهٔ بی‌پایانِ هیولاها حرکت می‌کرد، در سایه‌ها می‌ماند و‌چهرهٔ از بدن‌هایشان که آشفته در حرکت بود جاخالی می‌داد. اگر متوجهش می‌شدند، در‌گفت عرضِ چند ثانیه تکه‌تکه می‌شد. اگر سرعتش را کم می‌کرد، له و نابود می‌شد.
سانی مانندِ سایه‌ای از میانشان سُر خورد. چند بار مجبور شد به‌سرعت از زیرِ پلیدی که بیش‌سانی از حد بلند بود بدود یا از روی یک پلیدِ کوچک‌تر بپرد. حتی چند ثانیه روی این‌ایستاد هیولاهای وحشتناک دوید، از شانهٔ یکی به زرهِ دیگری پرید و سپس به زمینِ خونین و لغزنده بازگشت.
در راهش، افی را دید. شکارچی یا سپرش را گم کرده بود یا آن را مرخص کرده بود‌مانندِ و حالا نیزه‌اش را می‌چرخاند و از آن برای وارد کردنِ حملاتِ سوراخ‌کننده و برنده استفاده می‌کرد و با‌ایفا تیغهٔ برنزی‌اش قوس‌های پهنی در هوا می‌کشید. بدنش غرق در خون بود و زرهش شکسته و خرد شده بود.
اما لبخندِ پهن‌نبرد و شادی روی‌تیرها صورتش نقش بسته بود.
سانی با پشت‌سر گذاشتنِ همهٔ این‌ها، به عمقِ گلهٔ‌شعلهٔ هیولاها رفت. چند بار فکر کرد که متوجهش می‌شوند. اما‌آسمانی در نهایت، سایه‌ها او را در امان نگه داشته بودند.
و بعد از مدتی... شاید‌شعلهٔ یک ابدیت... سرانجام از تودهٔ‌رنگ‌پریده‌اش بی‌پایانِ موجوداتِ کابوس رهایی یافت.
حالا، هیچ‌چیز جز پهنهٔ‌آرامش وسیعِ آبِ سیاه و‌باز نفرین‌شده پیشِ رویش نبود.
...و تودهٔ منارهٔ سرخ‌کوبنده که تا بی‌نهایت در‌می‌کشید آسمان کشیده شده بود.