چپتر 1038: سقوطِ فالکون اسکات (۵۶)
0«خسته... خیلی خسته...»
سانی نزدیک‌ترین سوسک‌ها را در هم کوبید و به عقب پرید.دست چند ده متر روی زمین سُر خورد و چنگال‌هایش شیارهای عمیقی‌نداشت در خاکِ یخ‌زده به جا گذاشت تا سرعتش را کم کند.
روبه‌رویش... رودِ تاریکی داشت از هم می‌پاشید. سوسک‌های تاریک که تا پیش از آن مثلِ یک ارگانیسمِ واحد عمل می‌کردند، حالا بی‌هدف‌راست و کُند شده بودند. بعضی‌ها بی‌حال شدند یا به زیرِ زمین خزیدند و بقیه سرگردان دور می‌شدند. چند صدتایی هنوز در تعقیبش‌داشتند بودند... سانی با یک فکر آخرین آرزو را غیرفعال کرد و دید که آن موجوداتِ کوچک با ترس پا به فرار گذاشتند.
دسته دست از پیشرویِ هدفمند کشید و در عوض به‌نگاه اطراف پخش شد؛ دیگر شکلِ شاخکِ غول‌پیکری از تاریکی را نداشت.می‌کرد انگار مخزنِ آبی شکسته باشد و آب به هر سو بریزد.
سانی با خستگیِ مفرط و استخوان‌سوز، داخلِ پوستهٔ سایه به‌شدت نفس‌نفس می‌زد.ظهوریافته هنوز چند سوسک آن تو می‌خزیدند و سرسختانه تلاش می‌کردند پوستش را بدرند.بماند با این حال، حتی گازهای وحشیانهٔ آن‌ها هم دیگر شدتِ قبل را نداشت.
«نقطهٔ فروپاشی... بهش رسیدن؟»
ذهنِ خسته‌اش هیچ‌چیز بیشتر از این نمی‌خواست که سایه‌های ظهوریافته‌بگذارد را رها کند و بگذارد کالبدِ اهریمنِ سایه فرو بپاشد‌هوشیار و محو شود، اما خودش را مجبور کرد هوشیار بماند.
سانی به چپ و راست نگاه کرد و دید دو دستهٔ مجاور هم وضعیتِ مشابهی دارند. این خبرِ خوبی بود، اما‌می‌کرد در عین حال بد هم بود... حالا که قلبِ تاریکی بی‌هدف عمل می‌کرد، انگار بیشترِ قدرتِ بازدارندگی‌اش را از دست داده‌چرخید بود. گلهٔ موجوداتِ کابوس که از ترسِ سوسک‌های تاریک فرار کرده بودند، از همین حالا داشتند محتاطانه به گروهِ انسان‌ها نزدیک‌تر می‌شدند.
«گندش بزنن...»
سانی لحظه‌ای چشمانش را بست، سپس چرخید و‌فرار چند قدم به سمتِ اعضای دسته‌اش برداشت که‌اطراف آن‌ها هم به همان اندازه خسته و درب‌وداغان بودند.
اما سربازانش‌ذهنِ از او‌هیچ‌چیز عقب کشیدند.
لحظه‌ای با‌محو گیجی به‌اما پایین نگاه کرد.
«اوه...»
با این فکر، سانی سرانجام گذاشت سایه‌هایی که سایه‌زاد را تشکیل می‌دادند به شکلِ طبیعی‌شان برگردند و به‌دیگر داخلِ فانوسِ پرنقش‌ونگاری سرازیر شوند که از بندِ ابریشمیِ سیاهِ دورِ کمرش آویزان بود. اهریمنِ چهاربازویِ بلندقامت ناگهان به‌می‌زد ابری از تاریکی فرو پاشید و مردِ جوانِ رنگ‌پریده‌ای با تونیکِ سیاهِ زیبایی، تلوتلوخوران از دلِ آن بیرون آمد.
«آخ!»
سانی به زانو افتاد، بعد مشتش را بالا برد‌راست و با عصبانیت چند بار به زمین کوبید و‌بود سوسک‌هایی را که به این‌طرف و آن‌طرف می‌دویدند، لِه کرد.
«سـ... سروان؟ خـ... خودتی؟»
نگاهی به کیم انداخت‌دید که با چشمانی گشادشده‌فرار به او خیره مانده بود.
«معلومه که منم. دیگه‌هیچ‌چیز کی می‌تونه باشه؟ در‌ظهوریافته ضمن الان سرگردم، لعنت بهش...»
به‌آرامی از جا بلند شد و چشمهٔ‌هوشیار بی‌پایان را احضار کرد و چند قلپِ‌مشابهی بزرگ از آبِ خنک و گوارایش نوشید.
شاید رها کردنِ پوستهٔ سایه بیرون از دیوارِ شهر عاقلانه‌ترین تصمیم نبود، اما‌رها حس می‌کرد دیگر نمی‌تواند خیلی بیشتر از این آن را حفظ کند. حداقل‌راست این‌طوری، ذره‌ای جوهر برایش باقی می‌ماند... برای هر اتفاقی که قرار بود بعدش بیفتد.
دیوار...
سانی به عقب نگاه کرد و سرانجام وسعتِ کاملِ خسارتِ واردشده به سدِ دفاعی را دید. بخشِ جنوبیِ دیوار به‌شکلی وحشتناک تغییرشکل داده و در‌مجاور هم شکسته بود و قسمت‌های زیادی از آن در قالبِ تپه‌های غول‌پیکری از آلیاژِ خردشده و ذوب‌شده روی زمین افتاده بود... خیلی بیشتر از زمانی‌بزنن که آنجا را ترک کرده بود. جایی در کنارِ آن، پنهان در پسِ دریای پلیدی‌ها، بیدارشدگانِ ارتشِ اول هنوز داشتند گله را عقب نگه می‌داشتند.
در این فکر‌شود بود که چند‌مجبور نفرشان هنوز زنده‌اند.
چه خبره؟ چرا قلبِ‌بهش تاریکی یهو... از تپش‌هیچ‌چیز افتاد؟ بقیه کدوم گوری‌ان...
ملتهب به سمتِ چپش نگاه کرد،کوچک جایی که قدیس و کابوس —پیشرویِ و دستهٔ دروگرِ روح — جنگیده بودند.
سایه‌هایش داشتند نزدیک می‌شدند و هر دو پر از زخم بودند. هیچ‌کدام از بین نرفته بودند، اما آسیبِ‌خودش زیادی دیده بودند. حتی قدیس که متعالی بود و از این رو بسیار جان‌سخت‌تر از سانی، در نبرد‌قدرتِ با فوجِ سوسک‌های سیاه به‌شدت آسیب دیده بود. شاید چون آن موجوداتِ کوچک در جویدنِ سنگ مهارتِ خاصی داشتند...
[ردای تاریکی] هم در ترمیمِ آسیب‌ها کند عمل می‌کرد، انگار منبعِ درونیِ تاریکیِ‌وضعیتِ حقیقیِ قدیس هم به‌اندازهٔ مخزنِ جوهرِ سانی خالی شده بود. با این حال‌گلهٔ زخم‌هایش داشتند ترمیم می‌شدند... فقط نه با آن سرعتی که او دلش می‌خواست.
پیکرِ دیگری هم داشت‌بهش به سمتش می‌آمد. سانی با‌بیشتر شناختنِ جت، نفسِ راحتی کشید.
دروگرِ روح... اوضاعِ خوبی نداشت. انگار زرهش در جایی از نبرد از‌پیشرویِ بین رفته بود و حالا، فقط لباس‌کارِ یکپارچه را به تن داشت که‌آبی پارچهٔ هوشمندش از خون خیس و سنگین شده بود. چهره‌اش خاکستری شده بود.
به چند تپشِ‌خسته‌اش قلب نکشید که‌نمی‌خواست هر سه رسیدند.
...در همان مدت، موجوداتِ کابوس‌خودش هم نزدیک‌تر شدند؛ جنون و‌نگاه گرسنگی در چشمانشان شعله می‌کشید.
سانی پیش‌نقطهٔ از بقیه‌بهش به حرف آمد:
«استاد جت؟غیرفعال چی شد؟دید چرا حشره‌ها یهو...»
جت تلوتلو خورد و سانی مجبور شد‌سایه‌های زیرِ بازویش را بگیرد. او و اعضای‌بپاشد دسته‌اش با نگرانی به رهبرِ نامنظم‌ها نگاه کردند.
جت چند نفسِ‌شود خس‌دار کشید و‌مجبور با صدایی گرفته گفت:
«من خوبم. کارِ موجِ خون بود... راهش‌خسته‌اش رو تا وسطِ فوج باز کرد و‌بگذارد اون چیزی رو که همه‌کاره بود کشت.»
سانی پلک زد.
«چی؟ چطوری؟ دقیقاً چیو کشت؟»
جت سر تکان داد.
«نمی‌دونم.»
تازه آن موقع بود که‌موجوداتِ سانی فهمید دروگرِ روح تنهاست.دسته لحظه‌ای تردید کرد و پرسید:
«دسته‌تون؟»
جت دندان به هم سایید.
«...مُردن.»
بعد خودش را‌کرد از سانی جدا‌کوچک کرد و صاف ایستاد.
«عروج‌یافتگانی هم که قرار بود نیروی کمکی‌مون باشن... مُردن. نتونستن از بینِ گله راهشون‌بپاشد رو باز کنن. حرفِ گله شد، باید هرچه زودتر از این جهنم‌دره بریم بیرون. باید‌خبرِ خیلی‌خیلی زود به خطِ دفاعیِ دوم برسیم... وگرنه فرماندهیِ ارتش احتمالاً همه‌مون رو می‌فرسته هوا...»
سانی لحظه‌ای خشکش زد.
پروتکل... پروتکلِ دیوار...
البته ارتشِ اول برای هر پیشامدی نقشه‌ای داشت. برای‌گذاشتند سقوطِ دیوارِ شهر هم چند نقشه چیده بودند —دیگر از نقشه‌های نسبتاً ملایم گرفته تا اقداماتِ واقعاً افراطی.
پروتکلِ دیوار افراطی‌ترینِ آن‌ها بود.
زیرِ میدانِ کشتار و همچنین زیرِ خیابان‌های متروکهٔ بینِ دیوارِ شهر‌دستهٔ و خطِ دفاعیِ دوم، تونل‌هایی حفر شده بود. همهٔ آن‌ها کیپ‌تاکیپ پر‌قدرتِ از موادِ منفجرهٔ قدرتمندی بود که بیشترشان با طلسم‌فناوری ساخته شده بودند.
تمامِ این موادِ منفجره طوری تنظیم شده بودند‌هیچ‌چیز که هم‌زمان منفجر شوند و هرچه را بیرونِ سدِ‌فرو دوم بود، به جهنمی وسیع و سوزان تبدیل کنند.
قرار بود این اقدام تنها پس از عقب‌نشینیِ امنِ همهٔ سربازان به منطقهٔ‌هدفمند امن اجرا شود... و بیشترشان هم تا الان برگشته بودند. فرماندهیِ ارتش احتمالاً‌شکسته پیش از کشیدنِ ماشه منتظر می‌ماند تا سانی، جت و به‌خصوص موجِ خون برگردند.
اما اوضاع به‌شدت آشفته بود‌بیشتر و ارتباطات قطع شده بود.بگذارد هیچ‌چیز را نمی‌شد با اطمینان گفت.
لعنت بهش...
سانی به سمتِ راستش نگاه کرد و پژواکی درب‌وداغان را دید — آن‌رها دو تای دیگر حتماً نابود شده بودند — که به همراهِ پیکری ترسناک‌راست در زرهِ پوست‌کوسه از میانِ تودهٔ سوسک‌های تاریک بیرون آمدند و به سمتشان دویدند.
با کمی فاصله در‌دید پشتِ سرشان، توده‌ای از پلیدها‌گذاشتند داشتند به جلو یورش می‌بردند.
به جت‌ذهنِ نگاه کرد‌هیچ‌چیز و پوزخند زد.
«پس دیگه‌محو منتظرِ چی‌اما هستیم؟ فرار کنین!»