چپتر 782: استادِ بزرگ
0در راهِ بازگشت از مدرسه، رین نمی‌توانست به چیزی جز خبری که از هم‌کلاسی‌هایش شنیده بود فکر‌الان کند. ابتدا آن را شایعه‌ای بی‌اساس دانسته و نادیده گرفته بود، اما طبعِ کنجکاوش او را واداشت‌می‌شد تا برای اطمینان، پورتال‌های معتبرِ دولتی را بررسی کند. یک دقیقه جستجو نشان داد که شایعات حقیقت داشت.
ستارهٔ دگرگون از خاندانِ شعلهٔ جاودان،خوشحال قهرمانِ گمشدهٔ ساحلِ فراموش‌شده، عروج‌یافته و به‌معلمِ دنیای واقعی بازگشته بود. او زنده بود!
امکان نداره...
حالا دیگر خبر مثل بمب در شبکه می‌پیچید. رین می‌دید‌اینکه که بسیاری از مسافرانِ قطار هم دارند به همین موضوع‌شخصاً فکر می‌کنند و درباره‌اش حرف می‌زنند. همه بهت‌زده و هیجان‌زده بودند.
با این حال، توجهی‌وجود به دیگران نکرد. تنها‌آینده یک فکر در سر داشت.
باید به سانی می‌گفت!
هرچه باشد، دوست و مربی‌اش عضوی از دستهٔ ستارهٔ دگرگون بود. فراتر از‌یکی آن، با توجه به اشاره‌های افی و گفتگوی کوتاهی که با سانی داشت، رین‌کرد می‌دانست که رابطهٔ میان آن دو چیزی بسیار بیشتر از یک رفاقتِ ساده است.
سانی عملاً‌است به این موضوع‌کرده اعتراف کرده بود.
سانی خیلی خوشحال می‌شه!
با وجود اینکه تا چند روزِ آینده با معلمِ جوانش کلاس نداشت، رین تصمیم گرفت خبر را شخصاً به‌شخصاً او بدهد... آن هم همین الان! اصلاً نمی‌توانست صبر کند. البته از شدتِ هیجان، این واقعیت را در نظر‌می‌شد نگرفته بود که اگر خبر واقعاً صحت داشت، سانی باید یکی از اولین کسانی می‌بود که از آن مطلع می‌شد.
رین با اشتیاقِ فراوان از ایستگاهِ تراموا به سمتِ خانهٔ‌اگر مربی‌اش دوید، در را باز کرد و وارد شد. از روی‌ایستگاهِ عادت کوله‌پشتی‌اش را گوشه‌ای انداخت، کفش‌هایش را درآورد و داد زد:
«سانی! سانی! خونه‌ای؟ باورت نمی‌شه...»
اما بعد، دخترِ‌می‌شه نوجوان با دهانی‌چند باز خشکش زد.
در حالی که در سکوتی بهت‌زده نگاه می‌کرد، پردهٔ آویزان بر ورودیِ اتاقِ‌معلمِ مهمان کنار رفت و زنِ جوانی قدبلند و فوق‌العاده زیبا واردِ اتاقِ نشیمن‌هیجان شد. ناگهان، انگار نورِ خورشیدی که از پنجره‌ها به داخل می‌تابید کمی روشن‌تر
«تو... تو... تو...»
غریبهٔ زیبارو ابرویی بالا انداخت‌کرده و ساکت ماند. رین بالاخره‌اینکه توانست جمله‌اش را تمام کند:
«تو ستارهٔ دگرگونی!»
آخرین دخترِ خاندانِ شعلهٔ جاودان‌خیلی سرش را کمی کج کرد‌چند و بعد شانه بالا انداخت.
«آره، هستم. تو کی هستی؟»
رین آبِ دهانش را قورت داد. آرام‌آرام داشت می‌فهمید که در حضورِ یکی‌آینده از بااستعدادترین فرماندهانِ جنگی و قهرمانانِ بشریت است... کسی چنان نامدار که در تمامِ‌هیجان دنیا به‌سختی کسی پیدا می‌شد که نامش را نداند... و مالِ سانی... مالِ سانی...
دخترِ نوجوان با به یاد آوردنِ درس‌هایی که‌آینده سانی به او داده بود، خودش را مجبور کرد‌الان تا حدی آرام شود و با صدایی ضعیف گفت:
«من... من‌عملاً رین هستم.کرده سانی معلمِ منه.»
ستارهٔ دگرگون لحظه‌ای ساکت ماند و مهمانِ‌واقعیت ناخوانده را برانداز کرد. سپس، ردِ کوچکی‌اولین از لبخند روی صورتِ زیبایش نقش بست.
«واقعاً؟ خب... من قبلاً‌اعتراف معلمِ معلمت بودم. فکر‌می‌شه کنم این‌طوری می‌شم معلم‌بزرگت.»
چشمانِ رین گشاد شد.
«چی...»
ستارهٔ دگرگون از‌صبر خاندانِ شعلهٔ جاودان...هیجان چهٔ او بود؟
این مفهوم‌است اصلاً در‌اعتراف ذهنش جا نمی‌افتاد.
در همین حین، معلم‌بزرگِ فرضی به سمتِ پیشخوانِ آشپزخانه رفت‌جوانش و برای خودش کمی آب ریخت. آب را خورد، بعد‌البته به رین نگاه کرد. پس از چند ثانیه سکوت، گفت:
«چند روزی‌عملاً اینجا می‌مونم. می‌تونی‌خیلی نف صدام کنی.»
رین آرام سر تکان داد، در‌هیجان حالی که کاملاً مطمئن نبود چه‌صحت چیزی به او گفته شده است.
خواب می‌دید؟ آیا بانوی مشهورِ خاندانِ شعلهٔ جاودان روبه‌رویش ایستاده‌اینکه بود... پیراهنِ سانی را پوشیده بود... و به رین می‌گفت او‌بدهد را با اسمِ کوچکش صدا کند؟ حتی با یک اسمِ مستعار...
اگر آن سانیِ عوضی رین را در موقعیتی قرار نداده بود که‌نداشت با سرودِ سقوط‌کردگان، پروردهٔ گرگ‌ها و بلبل روبه‌رو شود، احتمالاً تا الان‌نظر غش کرده بود. اما با این وضع، رین به‌زور می‌توانست روی پاهایش بایستد.
بانو ستارهٔ دگرگون... نف... با‌خیلی دقت به او نگاه کرد‌چند و بعد ناگهان سؤالِ عجیبی پرسید:
«رین... خونهٔ شما‌صبر پنجرهٔ بزرگ و‌هیجان حیاطِ چمن داره؟»
رین بی‌صدا سر تکان داد.
«آره؟ چطور؟»
نف لحظه‌ای مکث‌اعتراف کرد و بعد‌خوشحال رویش را برگرداند.
«همین‌جوری پرسیدم.»
سپس، به سمتِ اتاقِ‌اعتراف نشیمن نگاه کرد و‌می‌شه جرعه‌ای از آبش نوشید.
«آها. راستی، می‌دونی چطور‌وجود باید سیستمِ سرگرمیِ این‌آینده خونه رو کنترل کرد؟»
رین دوباره سر تکان داد.
«آه... آره، می‌دونم.»
ستارهٔ دگرگون‌است با رضایت‌اعتراف لبخند زد.
«عالیه. بهم گفتن یه‌وجود فیلم دربارهٔ من هست.آینده می‌تونی بندازیش روی پروژکتور؟»
رین نفسِ عمیقی کشید، مطیعانه به سمتِ پروژکتور‌وجود رفت، آن را به رابطش وصل کرد و‌نداشت سرودِ نور و تاریکی را در شبکه جستجو کرد.
چند دقیقه بعد، به خودش که آمد، دید روی مبل‌اگر کنارِ استاد ستارهٔ دگرگون... وارثِ افسانه‌ایِ شعلهٔ جاودان... نشسته است‌فراوان و موسیقیِ حزن‌انگیزی در اطرافشان می‌پیچد. فیلم داشت شروع می‌شد.
«من... من دارم‌عملاً خواب می‌بینم؟ این نمی‌تونه‌خوشحال واقعی باشه، مگه نه؟»
روی دیوارِ روبه‌رویشان، نمای داخلیِ اتاقی جادار و پرنور ظاهر شد. مردی‌نداشت خوش‌قیافه با حلقه‌های تیره زیرِ چشمانش داشت نقشه‌ای را بررسی می‌کرد... در‌نظر حالی که دختربچه‌ای با موهای نقره‌ای روی فرشی نزدیکِ او بازی می‌کرد.
مرد داشت صحبت می‌کرد:
«...ما بیدارشدگان فقط‌صبر برای محافظت از بشریت‌واقعیت سلاح به دست می‌گیریم!»
نفیس که کنارِ رین‌اعتراف نشسته بود، آهی کشید و‌وجود دستش را روی صورتش گذاشت.