چپتر 473: حلقهٔ موبیوس
0به خاطر هجومِ ناگهانیِ این همه خرده، سانی گیج شد و تلوتلو‌حدِ خورد. بدنش داشت به‌شکلی نامحسوس خود را بازسازی می‌کرد، قوی‌تر و نیرومندتر می‌شد...قدرتی تفاوت آن‌قدر فاحش بود که می‌توانست آن را با بندبندِ وجودش حس کند.
وقتی بیدارشدگان خرده‌های روح — یا در موردِ او، قطعه‌های سایه — را جذب می‌کردند، ظرفیتِ هسته‌هایشان بیشتر‌است می‌شد و تواناییِ جسمانی‌شان کمی ارتقا می‌یافت. معمولاً این اتفاق با چنان مقادیرِ اندکی رخ می‌داد که تشخیصِ تفاوت‌بکند دشوار بود، اما این بار، سانی کارِ کاملاً نامعقولی کرده و ۱۴۰۰ قطعهٔ سایه را یکجا مصرف کرده بود.
از خود پرسید که آیا‌نداشت کسِ دیگری در تاریخ چنین‌قطعه شاهکاری کرده است یا نه.
«بعیده... خیلی بعیده...»
لبهٔ قربانگاه را گرفت تا سرِ‌عبور پا بماند و آن حسِ عجیب و‌برده سرخوشانه را تا جای ممکن تاب آورد.
اصلاً چطور کسی می‌توانست چنین کاری بکند، وقتی — تا جایی که‌آیا سانی خبر داشت — همه جز او و نفیس تنها به داشتنِ‌سرِ یک هسته محدود بودند؟ آن‌ها حتی نمی‌توانستند این مقدار را جذب کنند...
«آخ...»
پیش‌تر در ساحلِ فراموش‌شده، سانی از جایی که تقریباً هیچ قطعهٔ سایه‌ای نداشت، به اشباعِ کاملِ‌مرزها هسته‌اش با ۱۰۰۰ قطعه رسیده بود. در این مسیر، از انسانی که هیچ تفاوتی با آدم‌های‌رزمی‌اش عادی نداشت، به اوجِ توانمندیِ بشر رسیده و سپس از آن مرزها هم عبور کرده بود.
تبدیل شدن به یک بیدارشده، او را بسیار فراتر از حدِ عادی برده بود. حالا از‌انسانِ آنچه هر انسانِ عادی می‌توانست در خواب ببیند هم بسیار قوی‌تر و سریع‌تر بود و می‌توانست‌گستردگی‌اش توانِ رزمی‌اش را با جوهر باز هم ارتقا دهد و به قدرتی حقیقتاً فراانسانی دست یابد.
و حالا، تحولی را از سر می‌گذراند که گستردگی‌اش دست‌کمی از اوج‌گیری‌اش در ساحلِ فراموش‌شده‌تاریخ نداشت و او را بسیار قدرتمندتر می‌کرد. در واقع، حالا احتمالاً قوی‌ترین بیدارشده در جهانِ‌ممکن بیداری و عالمِ رؤیا بود؛ البته به استثنای کسانی که سرشتشان مستقیماً جسمشان را تقویت می‌کرد.
و تازه در آن صورت هم‌اشباعِ می‌توانست تواناییِ جسمانی‌اش را با کمکِ‌مسیر سایه‌ها دو... یا حتی سه برابر کند.
«دیوانه‌کننده‌ست!»
سانی نفسِ عمیقی کشید، سپس بی‌صدا عضلاتش را منقبض کرد‌بسیار و جریانِ قدرتِ تازه‌ای را در رگ‌هایش حس کرد. احساسِ...توانِ شگفت‌انگیزی داشت. به شکلی باورنکردنی قوی، سریع و سرسخت شده بود.
اما این تمامِ ماجرا نبود.
ظرفیتِ هر دو هستهٔ سایه‌اش نیز به‌طرز چشمگیری افزایش۱۰۰۰ یافته و در عرض چند ثانیه تقریباً دو برابر شده‌بشر بود. بنابراین، حالا ذخایرِ جوهرِ سایه‌اش نیز بسیار عمیق‌تر بود.
این یعنی می‌توانست مدتِ بیشتری در اوجِ آمادگی بجنگد، از تقویت‌های فعالِ خاطره‌هایش‌توانمندیِ بیشتر استفاده کند، زمانِ بیشتری به شکلِ سایه بماند، سایه‌هایش را از فاصله‌ای‌آنچه دورتر مهار کند و هنگام استفاده از گامِ سایه مسافتِ بیشتری را طی کند.
خلاصه... سانی حالا‌بشر به دردسرِ خیلی‌عبور بزرگ‌تری تبدیل شده بود.
رفته‌رفته که به جسمِ‌کاملاً جدید و ارتقایافته‌اش عادت‌قطعهٔ می‌کرد، بی‌اختیار لبخندی زد.
حالا که بالاخره از آن سکه‌های معجزه‌آسا استفاده کرده بود، آن سفرِ اکتشافیِ‌انسانی فاجعه‌بار برایش معنای تازه‌ای پیدا کرد. با وجودِ تمامِ رنج‌هایی که کشیده و‌بسیار دفعاتی که از بیخِ گوشِ مرگ گذشته بود، حس می‌کرد به‌نحوی ارزشش را داشت.
هدفش این بود که قوی‌تر‌قطعه شود و حالا قدمِ بزرگی‌آدم‌های در این راه برداشته بود.
...حسِ خوبی داشت.
در حالی که سانی غرق در‌کرده افکارِ پیروزمندانه بود، نگاهش به چاقوی‌آیا ابسیدینی افتاد که روی قربانگاه قرار داشت.
کمی مکث کرد، سپس با احتیاط‌اشباعِ دست دراز کرد و دستهٔ سنگی‌مسیر و سردِ آن را لمس کرد.
یعنی کار می‌کنه؟
از زمانی که انسان‌ها در آنجا زندگی می‌کردند، آن چاقو روی قربانگاهِ پناهگاه باقی مانده‌آنچه بود. تقریباً هر بیدارشده‌ای که تا به حال پایش به دژ رسیده بود، دست‌کم یک‌تحولی بار سعی کرده بود آن را از روی آن سطحِ سفید بلند کند... از جمله سانی.
اما هیچ‌کدام موفق نشده بودند. وزنِ چاقو انگار از کلِ‌مصرف جزیره بیشتر بود؛ گویی به قربانگاه چسبیده بود. هرچه تلاش‌خیلی می‌کردند، هیچ‌کس نتوانسته بود آن را حتی یک میلی‌متر تکان دهد.
با این حال، وقتی سانی برای اولین‌کاملِ بار از سکه‌های معجزه‌آسا استفاده کرد، حس‌تفاوتی کرده بود چاقوی ابسیدین کمی تکان خورده است.
بنابراین... به این نتیجه رسیده بود که‌مسیر اگر به‌اندازهٔ کافی سکه روی قربانگاه بگذارد،بشر شاید چاقو جدا شود و به دستش بیفتد.
سانی نفسش را حبس‌سپس کرد و انگشتانش را‌شدن دورِ دسته حلقه کرد.
...هرچه بادا باد؟
تمامِ زورش را زد و‌نداشت سعی کرد تیغهٔ ابسیدین را‌قطعه از روی قربانگاه بلند کند.
اما چاقو هیچ مقاومتی نشان نداد. مثل هر چاقوی عادیِ دیگری،عادی راحت از روی سنگِ سفید جدا شد؛ همین باعث شد سانی‌فراتر تعادلش را از دست بدهد و بی‌ظرافت روی زمین غلت بزند.
نشست و با چشمانی گشادشده‌مرزها به چاقوی توی دستش خیره‌بسیار ماند. بعد، لرزه‌ای به جانش افتاد.
گندش بزنن!
سانی کم‌وبیش انتظار داشت که کلِ پناهگاه ناگهان در آسمانِ زیرین سقوط کند، یا گذرگاه از کار بیفتد.توانمندیِ برای همین می‌خواست چاقو را فقط کمی بلند کند تا اگر اوضاع به هم ریخت، دوباره سرِ جایش‌توانِ بگذارد. اما حالا چند قدم از قربانگاه فاصله گرفته بود و راهی نداشت که فوراً به آن برگردد.
...خوشبختانه هیچ‌کدام‌کاملِ از ترس‌هایش۱۰۰۰ به حقیقت نپیوست.
با وجود اینکه چاقوی ابسیدین از جای‌تبدیل همیشگی‌اش روی قربانگاه برداشته شده بود، جزیره مشکلی‌آنچه نداشت. همه‌چیز دقیقاً مثل چند ثانیه پیش بود.
آهِ آسودگی‌بار کشید و نفسش‌نامعقولی را بیرون داد.
خب... خوبه. اصلاً دلم نمی‌خواست‌نداشت گند بزنم به اوضاعِ همهٔ اونایی‌رسیده که اینجا توی جزایرِ زنجیری هستن.
سانی از جا برخاست و به چاقوی ابسیدین نگاه کرد. انگار از یک‌توانمندیِ تکه‌سنگِ سیاه تراشیده شده بود و تیغه‌اش را تیز و صیقلی کرده بودند.آنچه ظاهرِ چاقو هیچ چیزِ خاصی نداشت. در واقع، کمی نتراشیده و تقریباً ابتدایی بود.
یک مشکلِ‌توانمندیِ کوچک هم‌سپس در میان بود.
چاقو به خاطره تبدیل نشد.
هوم...
سانی انتظار داشت چاقو به بارانی از جرقه متلاشی شود و به هسته‌اش برود؛ درست مثل کاری‌عبور که نقابِ بافنده کرده بود، یا رفتاری که خاطره‌های تکه هنگامِ برداشته‌شدن توسطِ صاحبِ جدیدشان نشان می‌دادند.باز موردرت هم وقتی دربارهٔ چاقوی عاج در معبدِ شب حرف می‌زد، به چیزی شبیهِ همین اشاره کرده بود.
به سانی گفته بود که برای‌عبور دریافتِ خاطرهٔ تیغه‌ای که روی قربانگاهِ‌حدِ سیاه قرار دارد، باید رویش خون ریخت.
اما چاقوی ابسیدین هیچ‌کدام از این کارها۱۴۰۰ را نکرد. فقط در دستش ماند؛ مادی‌دیگری و ملموس‌تر از آنکه بشود تصورش را کرد.
اما عجیب‌تر از آن...
این بود که چاقو ظاهراً هیچ بافتِ طلسمی نداشت. بدونِ شک شیئی جادویی بود. سانی این را‌عبور حس می‌کرد، حتی اگر نمی‌دانست چه ویژگی‌هایی در آن نهفته است. با این حال وقتی به زیرِ سطحِ‌دهد چاقو نگاه کرد، از آن الگوی آشنای ریسمان‌های اثیری که خودشان را دورِ نورهای لنگر می‌بافتند، خبری نبود.
در عوض، تنها درخششی خیره‌کننده دید؛ گویی چاقو‌شدن تا خِرخِره از جوهرِ روح پُر شده بود. و‌خواب در دلِ آن درخشش، تنها یک ریسمان وجود داشت...
اما از‌بار جنسِ همان ریسمان‌های‌نامعقولی اثیریِ همیشگی نبود.
آن یک...
سانی اخم کرد.
ریسمانِ تقدیر بود.
یک ریسمانِ تقدیرِ تنها به‌نحوی درونِ چاقوی ابسیدین قرار گرفته‌مصرف بود که بی‌نهایت بار روی خودش تا می‌خورد و دو انتهایش‌لبهٔ به هم وصل شده بود تا دایره‌ای بی‌نقص و بی‌پایان بسازد.
سانی مدتی به آن‌سایه‌ای ریسمانِ عجیب خیره ماند و۱۰۰۰ بعد ابرو در هم کشید.
...حالا این دیگه چه صیغه‌ایه؟