چپتر 87: نقشهٔ فرار
0نفیس همچنان در لبهٔ غربیِ جزیره بود و به‌راهی آب‌های سیاهِ پس‌رونده خیره شده بود. انگار از آخرین باری‌وضعیتِ که سانی او را دیده بود، اصلاً تکان نخورده بود.
حالا که با چشمانی باز به او نگاه‌باقی می‌کرد و از بدترین عوارضِ دربند شدن خلاص‌حسرتِ شده بود، متوجه چیزهایی می‌شد که پیش‌تر ندیده بود.
موهای نف واقعاً بلندتر شده بود. در آکادمی، موهایش کوتاه بود و معمولاً‌همین فرقِ کج باز می‌کرد. حالا تارهای نقره‌ای آن‌قدر بلند شده بودند که روی‌تضادِ گوش‌هایش را بپوشانند و بی‌آنکه درخششِ همیشگی‌شان را داشته باشند، آشفته آویزان بودند.
صورتِ ستارهٔ دگرگون بسیار لاغرتر شده بود، زیرِ چشمانش گود افتاده‌زیرِ و تاریک بود و چهره‌ای بی‌روح و گرفته داشت. اعتمادبه‌نفس و‌همیشگی‌اش انرژیِ همیشگی‌اش رفته بود و جایش را سکونی بی‌رمق گرفته بود.
انگار بیماریِ ناشناخته‌ای از درون او را می‌خورد‌نمی‌شناخت و آرام‌آرام آن دختری را که زمانی آن‌قدر درخشان‌درونی بود، به سایه‌ای رنگ‌پریده از خودِ گذشته‌اش تبدیل می‌کرد.
سانی گمان‌روح‌خوار می‌کرد می‌داند‌می‌آورد این بیماری چیست.
مدت‌ها بود می‌دانست نفیس هدفی مرموز دارد و عزمش برای رسیدن‌یادِ به آن هدف، واقعاً ترسناک است. انگار آن میلِ سوزانش آن‌قدر‌احساساتش قوی بود که حتی در برابرِ افسونِ دربندکنندهٔ روح‌خوار هم تاب می‌آورد.
با این حال، هرچند احساسات باقی مانده بودند، اما یادِ آن هدف پاک شده بود.تاریک به همین دلیل، نفیس با استیصال در حسرتِ چیزی مانده بود که نمی‌شناخت، بی‌آنکه راهی‌می‌خورد برای درکِ ماهیتِ احساساتش یا فرونشاندنِ آن‌ها داشته باشد. این تضادِ درونی دلیلِ وضعیتِ وحشتناکش بود.
سانی جلوتر رفت، نشست و به نف‌چیزی نگاه کرد. تهِ دلش می‌خواست چشمانِ خاکستریِ‌آن‌ها گیرا و خیره‌کننده‌اش دوباره با عزمی نشکن بدرخشند.
«هی، نف.»
سرش را به طرفِ او چرخاند‌هرچند اما چیزی نگفت. سانی دندان به هم‌همین سایید؛ خشمی تاریک در دلش جوانه می‌زد.
«درختِ نفرت‌انگیز!»
«باید یه چیزی بهت بگم.»
سعی کرد آرام بماند و چیزی را از قلم نیندازد. هرچه را فهمیده بود برای نفیس تعریف کرد. از سفرش به بخش‌های‌احساساتش بالاییِ درختِ روح گفت، از لانهٔ غول‌پیکری که پیدا کرده بود، از بچهٔ پرندهٔ دزدِ پست و اینکه چطور آن را کشته‌نشکن بود، از خاطرهٔ عجیبی که رتبه و نوع نداشت، از صفتِ تازه‌ای که گرفته بود و صفتِ پنهانی که تصادفاً کشف کرده بود.
در آخر، از ماهیتِ آن صفت برایش گفت،باقی از ماهیتِ واقعیِ روح‌خوار، از اینکه چقدر در‌حسرتِ جزیره بوده‌اند و چه چیزهایی را فراموش کرده‌اند.
حرفش که تمام شد، حالتِ‌آویزان چهرهٔ ستارهٔ دگرگون ذره‌ای عوض نشد.زیرِ نگاهش را برگرداند و فقط گفت:
«که این‌طور.»
سانی پلک زد.
«که این‌طور؟ که‌تاب این‌طور؟! فقط همین‌هرچند رو داری بگی؟!»
نگاهی به‌داشته او انداخت و‌آویزان لبخندِ تلخی زد.
«می‌خوای چی بگم؟»
با دهانِ باز‌تاب نگاهش کرد و‌هرچند مشت‌هایش را گره کرد.
«وای! چقدر وحشتناک! ایول سانی!حال حداقل یه چیزی بگو! خیلی‌اما سخته مثلِ آدم رفتار کنی؟!»
رویش را برگرداند و جوابی نداد.صورتِ سانی چند ثانیه به او خیره ماند،گود بعد با صدایی خسته و شکست‌خورده گفت:
«نمی‌دونم باید چی‌کار کنم. تو‌استیصال بگو چی‌کار کنم، نف. چطوری‌درکِ ما رو از اینجا بکشم بیرون؟»
مدتی ساکت ماند. سانی دیگر داشت فکر می‌کرد ستارهٔ دگرگون‌اما هرچه را شنیده فراموش کرده است، اما بعد متوجهِ جرقه‌هایی‌درکِ از نورِ سفید شد که در عمقِ چشمانِ دختر می‌رقصیدند.
نفیس توانِ سرشتش را فعال کرده‌هرچند بود و از درد کمک می‌گرفت‌پاک تا جایی که ممکن است هوشیار بماند.
سرانجام، به دریای‌باشند تاریک که پس می‌رفت‌ستارهٔ نگاه کرد و گفت:
«باید یه قایق بسازیم.»
سانی پلک زد.
«چی؟»
ستارهٔ دگرگون آهی‌باشند کشید و رو‌صورتِ برگرداند تا نگاهش کند.
«هفته‌هاست که اینجاییم، روی این جزیره. درختِ روح‌نمی‌شناخت داره آروم‌آروم ذهنمون رو پاک می‌کنه تا برده‌ش‌تضادِ بشیم. برای همیشه. ولی هنوز کارش تموم نشده.»
سانی سر‌روح‌خوار تکان داد‌می‌آورد و گوش سپرد.
«درختِ روح چه افکاری تو سرمون انداخت؟ اینکه مهربون و بزرگه. اینکه میوه‌هاش‌همین خواستنی‌ان. و اینکه نباید جزیره رو ترک کنیم و تا جای ممکن بهش‌تضادِ نزدیک بمونیم. دو فرمانِ اول کاملاً منطقی‌ان. اما سومی به این سادگی نیست.»
نفیس به‌داشته پهنهٔ وسیعِ آبِ‌آویزان سیاه اشاره کرد.
«از اون فرمانِ سوم می‌شه فهمید که اثرِ تسخیرِ‌راهی درختِ روح با فاصله ضعیف می‌شه. و اگه به‌دلیلِ اندازهٔ کافی ازش دور بشیم، این اثر از بین می‌ره.»
با فهمیدنِ منطقِ نفیس، چهرهٔ سانی روشن شد. پس راهی بود! فقط باید‌همین گورتپهٔ خاکستری را ترک می‌کردند و می‌گریختند، و بی‌آنکه به پشتِ سر نگاه‌تضادِ کنند، آن‌قدر می‌رفتند تا داغِ روح‌خوار از روحشان پاک شود. با این حال...
«ولی چرا‌روح‌خوار قایق؟ چرا پای‌حال پیاده فرار نکنیم؟»
ستارهٔ دگرگون سرش‌باشند را پایین انداخت‌صورتِ و آرام گفت:
«پیاده هرگز به قلعه نمی‌رسیم. فقط می‌میریم. قبلاً خیلی مغرور بودم که فکر می‌کردم... خب، الان دیگه مهم نیست. ماه‌ها‌وحشتناکش طول می‌کشه تا از تو هزارتو دهانه رو دور بزنیم، مخصوصاً الان که پژواک رو نداریم. و هر روزی که‌دندان اونجا بگذرونیم، یه روزِ دیگه‌ست که خطرِ روبه‌رو شدن با چیزی رو به جون می‌خریم که بی‌هیچ زحمتی ما رو می‌کشه.»
آهی کشید.
«همین که تا الان زنده موندیم خیلی خوش‌شانس بودیم. ولی آخرش، مهم نیست چقدر‌دلیل جنگیدیم و دوام آوردیم، باز هم با درختِ روح روبه‌رو شدیم. این باید پایانِ‌دلیلِ کارمون می‌بود. می‌دونی چقدر بعید بود که اصلاً فرصتِ این مکالمه رو پیدا کنیم؟»
سانی با‌داشته تردید سر‌آشفته تکان داد.
«اول، باید یه پیش‌گو تو گروهمون می‌داشتیم تا آینده رو ببینه. بعد، کاسی باید تو همون زمانِ کوتاهی که حافظه‌ش‌وحشتناکش دست‌نخورده باقی مونده بود، یه نقشهٔ هوشمندانه می‌کشید و اجراش می‌کرد. اون نقشه بر این اساس بود که کسی تو‌دندان گروهمون زرهِ بیدارِ ردهٔ ۵ داشته باشه، اون هم زرهی که افسونِ به‌شدت کمیابِ محافظت از ذهن رو داشته باشه...»
بیدارشدگانی با استعدادِ مکاشفه انگشت‌شمار بودند.هرچند خفتگانی با خاطره‌ای هم‌تراز با کفنِ‌پاک عروسک‌گردان از آن‌ها هم کمیاب‌تر بودند.
«...بعدش اون شخص باید یه اهریمنِ اعظم رو پیدا می‌کرد‌اما و می‌کشت. و از اون باورنکردنی‌تر، باید یه خاطرهٔ تباریِ واقعی‌ماهیتِ ازش می‌گرفت. نیازی هست توضیح بدم این ترکیبِ اتفاقات چقدر غیرممکنه؟»
سانی آرام سر تکان داد.
نفیس چشمانش را بست.
«حرفم اینه که... اگه بریم تو هزارتو، ناگزیر با درختِ روحِ بعدی روبه‌رو‌همین می‌شیم، و حتی اگه به طرزِ معجزه‌آسایی از اون جونِ سالم به در‌تضادِ ببریم، یکیِ دیگه تو راهه و بعدش یکیِ دیگه. دیر یا زود می‌میریم.»
به غرب نگاه کرد، جایی‌حال که آخرین بقایای دریای تاریک‌اما داشت در پسِ افق ناپدید می‌شد.
«ولی اگه یه قایق بسازیم و از عصای کاسی استفاده کنیم تا بادبان رو پر از باد کنیم... شاید ساکنانِ اعماق ما رو‌رفته بخورن، یا شاید هم اصلاً بهمون توجه نکنن. در هر صورت یه قماره. یا می‌میریم، که همون برگشتن به هزارتوئه، یا نه. اگه‌می‌دانست زنده بمونیم، می‌تونیم تو یه شب صد، شاید هم دویست کیلومتر سفر کنیم. فاصله‌ای بیشتر از تمامِ مسیری که تا الان طی کردیم.»
با شنیدنِ‌پاک این عدد،دلیل خشکش زد.
در تمامِ هفته‌های پیش از نبردشان با دیوِ زره‌پوش، آن‌ها نهایتاً صد یا شاید‌دلیل صد و پنجاه کیلومتر از مجسمهٔ شوالیهٔ عظیم دور شده بودند. مسافتِ قابل‌توجهی بود، به‌ویژه‌وضعیتِ با در نظر گرفتنِ اینکه برداشتنِ هر قدم در آن هزارتوی سرخ چقدر دشوار بود.
طی کردنِ همین مقدار،می‌آورد یا شاید حتی بیشتر در‌مانده یک روز... باورنکردنی بود. اما...
بادبان کشیدن... روی دریای تاریک؟
ناگهان تنش یخ‌همین کرد و خودش‌حسرتِ را بسیار کوچک دید.