چپتر 1215: برجِ فولادی
0دیده‌بان‌هایی در سایه‌های آن پنج برج پنهان شده بودند. البته سانی در تشخیصشان هیچ مشکلی نداشت؛کشیدنِ همهٔ آن‌ها استاد بودند و وضعِ بسیار وخیمی داشتند. درست مثل سانی، از دلِ نبردی خونین به‌شاید بیابانِ کابوس افتاده بودند و مجبور بودند بدونِ هیچ فرصتِ واقعی برای استراحت، برای حفظِ جانشان بجنگند.
استادهای خاندانِ بزرگِ دلاوری، خاندانِ بزرگِ سرود و حکومت، بی‌هیچ تردیدی با هم همکاری می‌کردند.بقا با اینکه برخی از زخم‌های روی تنشان کارِ دیگر انسان‌های همین گروه بود، هیچ‌کس به‌صفحه‌ایِ ادامهٔ این دشمنی فکر نمی‌کرد. در برابرِ این بیابانِ بی‌رحم، تمامِ درگیری‌ها فراموش شده بود.
«چقدر شیرین.»
الحق که طلسم‌ادامهٔ راهی برای نزدیک کردنِ‌نمی‌کرد آدم‌ها به هم داشت.
...و البته راهی برای‌بقیه نزدیک کردنِ آدم‌ها و‌آماده موجوداتِ کابوس به یکدیگر.
به‌محضِ اینکه گروهِ پنج‌نفره‌شان از شکافی‌ویرانی باریک واردِ یکی از انگشت‌های فولادی‌قصد شد، چهرهٔ سانی در هم رفت.
حدود بیست انسان در تاریکیِ خنکِ این برجِ توخالی پناه گرفته بودند. عده‌ای انگار‌بقا تازه از گشت‌زنی در تپه‌های شنی برگشته بودند و بقیه به کارهای مختلفی مشغول‌زرهِ بودند: آماده کردنِ غذا، استخراجِ موادِ ارزشمند از لاشهٔ پلیدهای مرده، کشیدنِ نقشهٔ مناطقِ اطراف...
با اینکه ردِّ ویرانی گروه را به‌نمی‌کرد حالِ خود رها کرده بود، عروج‌یافتگان انگار‌شیرین قصد نداشتند از تلاش برای بقا دست بکشند.
شاید به خاطرِ شخصِ خاصی بود‌مختلفی که رهبری را به دست گرفته‌ارزشمند و آن‌ها را به جلو می‌راند.
«پس اونم زنده مونده...»
مورگان زرهِ صفحه‌ایِ پیچیده‌اش را از دست داده بود و‌عروج‌یافتگان تونیکی سیاه بر تن داشت. شنلِ سرخ‌رنگ دورِ شانه‌هایش پیچیده‌خاصی شده بود و مثلِ آبشاری از خون تا روی زمین می‌رسید.
شاهزادهٔ جنگ خسته و تودار به نظر می‌رسید. هیچ زخمی روی‌درگیری‌ها بدنش نبود، اما برّاییِ همیشگیِ چشمانِ شنگرفی‌اش به‌طرزِ عجیبی کدر شده‌موجوداتِ بود. وسطِ برجِ توخالی ایستاده بود و به گزارشِ دیده‌بان‌ها گوش می‌داد.
با ورودِ آن پنج نفر، مورگان سرش را از‌غذا روی نقشه‌ای چرمی و زمخت بلند کرد و با‌مناطقِ چهره‌ای بی‌تفاوت به سمتشان نگاهی انداخت. سپس، چشمانش برقی زد.
«...خواهرم زنده‌ست.»
صدایش گرفته و بی‌احساس بود.
دیده‌بان‌ها لحظه‌ای گیج‌ادامهٔ شدند، بعد برگشتند. چهره‌هایشان‌نمی‌کرد پر از هیجان شد.
«بانو ستارهٔ دگرگون!»
«این...»
اما این کلمات‌اطراف در میانِ فریادی‌حالِ شادمانه گم شد:
«خنگول! شاهزاده!»
هیکلی بلند و تنومند که انگار از فولادِ درخشان‌غذا ریخته‌گری شده بود، با قدم‌هایی نرم به سمتشان آمد‌مناطقِ و چنان ضربه‌ای به شانهٔ سانی زد که زمین لرزید.
«شماها رسیدین!»
با این حرف، افی نیشخندی‌ویرانی زد و ناگهان نفیسِ غافلگیرشده‌عروج‌یافتگان را محکم در آغوش کشید.
«چی... اِ...هیچ‌کس افی، نمی‌تونم‌این نفس بکشم...»
شکارچی نفیس را رها کرد‌کارهای و با جرقه‌هایی که در چشمانش‌موادِ می‌رقصید به آن دو نگاه کرد.
«خدا رو شکر. هر چی نباشه شماها‌حالِ استادین! می‌ترسیدم تا برسین اینجا، شما دو تا‌بقا شبحِ رنگ‌پریده حسابی سرخ و برشته شده باشین...»
معمولاً سانی واکنشِ دوستانه‌تری نشان‌ویرانی می‌داد، اما در این لحظه،عروج‌یافتگان توجهِ چندانی به افی نکرد.
در عوض، داشت با دقت‌دشمنی سایرِ عروج‌یافتگانِ جمع‌شده در انگشتِ این‌درگیری‌ها دستکشِ زرهیِ غول‌پیکر را بررسی می‌کرد.
چهره‌اش خنثی بود.
اما ذهنش...
«لعنت.»
زیرِ نگاهِ آسودهٔ‌ادامهٔ سانی، روحِ عروج‌یافتگان‌فکر با نوری خیره‌کننده می‌درخشید.
اما نه همهٔ آن‌ها.
بعضی‌هایشان پهنه‌ای بی‌کران از تاریکیِ پست‌ویرانی و مهلکی را پنهان می‌کردند... به‌قصد رشدِ سرطانیِ تباهی آلوده شده بودند.
از بیست استادی‌اطراف که اینجا بودند، هفت‌خود نفر اصلاً استاد نبودند.
همگی ظرف‌های همان موجودی‌این بودند که پوستِ شوِ عروج‌یافته‌بی‌رحم را برای استتار پوشیده بود.
«...همه‌مون قراره بمیریم، مگه نه؟»
سانی چند لحظه‌مناطقِ مکث کرد و بعد‌حالِ به افی نگاه کرد:
«ما که خوبیم، اما تو چطوری؟ راستش یه کم تعجب کردم...قصد که هنوز همهٔ این آدما رو نخوردی. منظورم اینه که، اشتهات رو‌می‌راند می‌شناسم. و فقط من این‌طور حس می‌کنم، یا واقعاً وزن اضافه کردی؟»
زمان. باید وقت می‌خرید.
افی چند بار پلک زد و لبخندِ‌مشغول ملایمی بر لب آورد... که در هر‌پلیدهای موقعیتِ دیگری سانی را به لرزه می‌انداخت.
«همین‌طور حرف بزن.مناطقِ اول از همه‌ویرانی تو رو می‌خورم.»
همراه با او، به سمتِ‌ویرانی مورگان رفتند. با این کار، فضای‌قصد برجِ توخالی ناگهان کمی سردتر شد.
«سونگ سیشان.»
صدای مورگان‌شنی آرام و‌بقیه بی‌تغییر بود.
سیشان با وقارِ کسی که یک دهه جهنم را‌رها در ساحلِ فراموش‌شده تاب آورده بود، با نگاهِ نافذِ او‌خاطرِ روبه‌رو شد. پاسخِ او هم به همان اندازه خونسردانه بود:
«مورگان.»
آن دو با‌ادامهٔ شدتی ترسناک به‌فکر یکدیگر خیره شدند.
کای سرفه‌ای کرد و وزنش را از‌مشغول یک پا روی پای دیگر انداخت. سانی‌پلیدهای تردید کرد و بعد پیامی ذهنی برایش فرستاد:
[چرا بهمون نگفتی مورگان اینجاست؟]
کمان‌دار به او‌اطراف نگاه کرد و با‌خود درماندگی شانه بالا انداخت.
[لابد بعد از اینکه برای پیدا کردنِ بازمانده‌های‌برابرِ بیشتر رفتم، رسیده. صبح اینجا نبود... دردسری که‌طلسم پیش نمیاد، نه؟ هر دوشون منطقی برخورد می‌کنن... حتماً...]
تندبادی به برجِ‌برگشته توخالی کوبید و‌مختلفی فلزِ باستانی ناله کرد.
مورگان سر تکان داد:
«فعلاً دعوامون رو کنار می‌ذاریم.ویرانی بیاین قبل از انجامِ هر‌عروج‌یافتگان کارِ شتاب‌زده‌ای، به جهانِ بیداری برگردیم.»
سیشان آهسته سر تکان داد:
«موافقم.»
انگار از چشم‌اندازِ رویارویی با شاهزادهٔ جنگ در نبرد دستپاچه نشده بود. سانی کاملاً مطمئن نبود سیشان‌بکشند در حالِ حاضر چقدر قدرتمند است — هرچه باشد، او دیرتر از بیشترِ آن‌ها به رتبهٔ عروج‌یافته‌سیاه رسیده بود. از طرفِ دیگر، او بزرگ‌تر بود و تجربهٔ بسیار بیشتری در شهرِ تاریک اندوخته بود.
اما این موضوع اهمیتی نداشت.
دیشب، قدرتِ مجموعِ سیشان، سانی، جت و‌نمی‌کرد قدیس به‌سختی توانسته بود فقط یکی از ظرف‌های‌الحق نگهبانِ دروازه را برای چند لحظه کُند کند.
و حالا، در‌برگشته محاصرهٔ هفت تا‌مختلفی از آن‌ها بودند.
انگار مورگان اصلاً خبر نداشت که چقدر همه‌شان کارشان تمام است... که جای تعجب هم نداشت. در واقع، سانی‌خاطرِ و جت عجایبی بودند که می‌توانستند از ورایِ استتارِ یک پلیدِ اعظم نگاه کنند. سرشتِ هر دوی آن‌ها بی‌نظیر و‌پیچیده فوق‌العاده کمیاب بود — فرضِ اینکه کسِ دیگری در بیابانِ کابوس توانایی‌های مشابهی داشته باشد، بسیار بعید به نظر می‌رسید.
شاید کاسی‌مناطقِ می‌توانست... اما‌ردِّ او اینجا نبود.
سانی با فکر کردن‌این به دخترِ نابینا، حس‌برابرِ کرد قفسه‌سینه‌اش فشرده شد.
الان کجا بود؟ تونسته‌بقیه بود از اون کشتار‌آماده جونِ سالم به در ببره؟
در همین‌نقشهٔ حین، مورگان به‌ردِّ نفیس نگاه کرد:
«باید بهت تبریک بگم، خواهر. اوه، و البته به‌کرده استاد سانلس. کشتنِ نیشِ مهیب... غافلگیریِ خوشایندی بود. باید‌خاطرِ به این فکر کنم که چطور بهتون پاداش بدم.»
رو به سانی کرد،این لحظه‌ای ساکت ماند و‌برابرِ بعد ناگهان لبخند زد:
«...البته امیدوارم دوباره نخوای باهام مبارزه کنی،مشغول استاد سانلس. محیطِ اینجا به اندازهٔ دفعهٔ قبلی‌مرده که مجبور شدم بهت پاداش بدم، رؤیایی نیست.»
وقتی نفیس، سیشان، افی و جت‌ویرانی نگاه‌های عجیبی به سانی انداختند، او گلویش‌نداشتند را صاف کرد و به‌زور لبخندی زد:
«نه، نه.مناطقِ جرئت نمی‌کنم دوباره...ویرانی درخواستِ نامعقولی بکنم...»
هم‌زمان، از برکتِ غروب‌این استفاده کرد تا بی‌صدا‌برابرِ با مورگان حرف بزند.
با لبخندی دلنشین گفت:
[اگه نمی‌خوای‌نقشهٔ بمیری، هر‌اطراف کاری می‌گم بکن.]