چپتر 252: نادیده
0این آخرین رازی بود دربارهٔ سرنوشتِ گروهِ اکتشافیِ گمشده که‌بزرگ‌تر کاسی از رؤیاهایش بیرون کشیده بود. اما با این حال،همه‌چیز دانشی که به دست آورده بود پاره‌پاره و ناقص بود.
تنها چیزی که می‌توانست به اعضای دسته بگوید این بود که پس از عبور از رودِ تاریک‌نکرده و تا رسیدن به مرزِ بعدی، هر اتفاقی هم که می‌افتاد باید به هر قیمتی چشمانشان را بسته‌داشت نگه می‌داشتند. هیچ موجودِ زنده‌ای نمی‌توانست آنچه را آن‌سوی این آب‌های سرد خفته بود ببیند و... سالم بماند.
دست‌کم این‌بیش چیزی بود که‌توانایی‌اش به آن‌ها گفت.
کاسی خودش هم واقعاً نمی‌دانست اگر کسی از این قانون تخطی کند چه می‌شود،آماده اما می‌گفت هرگز وحشتی بزرگ‌تر از آن لحظهٔ کوتاه حس نکرده بود؛ درست پیش‌کرد از آنکه رؤیای نشان‌دهندهٔ سرنوشتِ گروهِ اکتشافیِ گمشده در هم بشکند و همه‌چیز تاریک شود.
با توجه به وحشت‌هایی که‌کند دخترِ نابینا هر روز در رؤیاهایش‌لحظهٔ می‌دید، این حرف معنای زیادی داشت.
...در هر حال،واقعاً اینجا بود که پای‌قانون سانی به میان می‌آمد.
هرچند نگاه کردن از دریچهٔ چشمانِ سایه هنوز بیش از حد خطرناک‌شکلِ بود، اما می‌توانست با کمکِ توانایی‌اش دسته را به مقصد برساند؛ تواناییِ‌بستند درکِ فضا از طریقِ شکلِ سایه‌هایی که آن را پر کرده بودند.
دست‌کم در تئوری.
شش انسان در ساحلِ رودِ تاریک ایستادند و طنابِ طلایی را دورِ کمرشان بستند.درست وقتی همه آماده شدند، نفیس شش نوارِ پارچه‌ای و یک تکه موم بیرون آورد.حرف شعلهٔ سفیدِ کوچکی در کفِ دستش روشن کرد، آهی کشید و رو به افی کرد.
«اول تو.»
شکارچی قیافهٔ درهمی به‌کمکِ خود گرفت، اما بعد‌تواناییِ مطیعانه به رهبرشان نزدیک شد.
آنچه در ادامه رخ داد، همزمان صمیمی و آزاردهنده بود. ستارهٔ دگرگون موم را با شعله‌هایش آب کرد،پارچه‌ای صورتِ افی را به‌آرامی در دستانش گرفت و پس از آنکه شکارچی چشمانش را محکم بست، آن‌ها را‌خود با مومِ مذاب مهروموم کرد. سپس نوارِ پارچه‌ای را دورِ سرِ افی بست تا موم سرِ جایش بماند.
تمامِ اعضای دسته یکی پس از دیگری همین روند‌وحشتی را طی کردند. نوبت به سانی که رسید، با‌نشان‌دهندهٔ لمسِ دستانِ خنکِ نفیس روی گونه‌هایش، کمی تکان خورد.
چند لحظه بعد، نابینا شد.
یعنی... کاسی این‌طوری زندگی می‌کنه؟
سانی به سایه‌اش دستور داد چیزی نبیند و در‌دورِ تاریکیِ مطلق فرو رفت. با این حال، وضعش همچنان از‌تکه دخترِ نابینا بهتر بود. دست‌کم حسِ سایه هنوز کار می‌کرد.
سانی با کمکِ آن می‌توانست کم‌وبیش جای همه‌چیز را تشخیص دهد. این‌کوتاه نوع ادراک تفاوتِ فاحشی با بینایی داشت، اما در مواقعِ ضروری می‌توانست‌دخترِ همان کارایی را داشته باشد، هرچند بسیار ضعیف. البته اگر شرایط مهیا بود.
خوشبختانه پیش‌تر مسیریابی در جهان را تنها با اتکا به حسِ‌می‌گفت سایه تمرین کرده بود. از جمله اینکه به همین روش توانسته‌نشان‌دهندهٔ بود آن موجودِ عجیبِ باسیلیسک‌مانند را در شهرِ تاریک شکست دهد.
گروهِ انسان‌های تلوتلوخوران را به سمتِ قایقِ ظریف هدایت کرد، کمکشان کرد‌شکلِ سوار شوند و طنابِ مهارِ قایق را باز کرد. سپس پارو را‌بستند یافت و با کشیدنش، قایق را در پهنهٔ رودِ تاریک به حرکت درآورد.
خیلی زود،بودند مهی سرد همه‌جا‌ساحلِ را فرا گرفت.
هرچه بیشتر در مه پیش می‌رفتند، بیشتر‌می‌گفت احساس می‌کردند که دارند یک دنیا را‌درست پشت سر می‌گذارند و وارد دنیای دیگری می‌شوند.
دنیایی بسیار‌خودش تاریک‌تر، بسیار کهن‌تر‌اگر و بسیار وحشتناک‌تر.
هیچ‌کس نیازی به حرف زدن نمی‌دید،مقصد در نتیجه سکوت تنها با زمزمهٔ‌شکلِ آبِ روان و غژغژِ پاروی چوبی می‌شکست.
خیلی هم بد‌تئوری نیست. آره. اصلاً‌ایستادند هم زهره‌ترک نشدم.
سانی با این افکارِ احمقانه‌کند خودش را آرام کرد و‌بزرگ‌تر به هدایتِ قایق ادامه داد.
اما یک چیز‌واقعاً مدام او را‌کسی به لرزه می‌انداخت.
سانی که در محاصرهٔ مه بود و مجبور بود چشمانش را بسته نگه دارد،کرده بی‌اختیار رویاروییِ هولناک با موجودی را به یاد می‌آورد که در پرده‌ای از مه ظاهر‌نفیس شده بود و سعی داشت با صدایی دزدیده‌شده فریبش دهد تا به آن نگاه کند.
...نکند از اینجا آمده بود؟
پس از گذشتِ مدتی — هرچه تلاش کرد نتوانست‌وحشتی بفهمد چقدر — سانی ناگهان حجمِ جامدی را در‌نشان‌دهندهٔ دوردست حس کرد. آنجا ساحلِ مقابلِ رودِ تاریک بود.
خیلی زود‌خودش به آن‌نمی‌دانست نزدیک شدند.
وقتی کفِ قایق روی سنگ کشیده شد، سانی‌تواناییِ روی اسکله پرید و طناب را دورِ ستونی سنگی‌انسان بست. سپس به بقیه کمک کرد تا پیاده شوند.
سر که چرخاند، شکلِ دیگری را حس کرد که روی‌کمرشان سطحِ آب تاب می‌خورد. قایقِ دومی آنجا بود؛ احتمالاً همانی که‌آورد سرورِ اول و همراهانش برای عبور از آن استفاده کرده بودند.
اما برخلافِ نفیس و دسته‌اش، پیشگویی در‌می‌گفت میانشان نبود. کسی به آن‌ها هشدار نداده‌درست بود که چشمانشان را بسته نگه دارند.
شاید به همین‌واقعاً دلیل بود که‌کسی هیچ‌کدامشان برنگشته بودند.
سانی با احساسِ ناآرامیِ شدیدی به رودخانه پشت کرد و رو به‌شکلِ دهانهٔ تونلی ایستاد که به اعماقِ زمین می‌رفت. آهی از سرِ نارضایتی‌بستند کشید، طنابِ طلایی را کمی تکان داد و قدمی به جلو برداشت.
دیگر اعضای دسته‌تئوری چاره‌ای جز دنبال‌ایستادند کردنِ او نداشتند.
چند ثانیه بعد، در تونل‌کند ناپدید شدند و ساحلِ رودِ‌بزرگ‌تر خاموش را پشت سر گذاشتند.
به‌محض اینکه سانی قدم در تونل گذاشت، لرزهٔ سردی بر‌می‌شود ستون فقراتش نشست. با اینکه نمی‌توانست آنجا را ببیند، می‌فهمید‌آنکه که با تونل‌هایی که پیش‌تر طی کرده بودند فرق دارد.
انگار این یکی را هم کسی — یا چیزی — در دلِ کوه‌ها‌سایه‌هایی کنده بود، نه اینکه طیِ فرایندی طبیعی شکل گرفته باشد. با این حال، سازندگانش‌آماده بدون شک با انسان‌هایی که معدن و معدن‌سنگِ بیرون را ساخته بودند فرق داشتند.
همه‌چیزِ آن برجسته‌تر و ماهرانه‌تر‌ساحلِ بود. سایه‌هایی هم که تونل‌کمرشان را پر کرده بودند، فرق داشتند.
بسیار عمیق‌تر و‌قانون بسیار تاریک‌تر بودند.می‌شود و خیلی خیلی... کهن‌تر.
خیلی زود، تونل به هزارتویی از‌کسی گذرگاه‌های پهن تبدیل شد که همگی‌هرگز غرق در مه و سکوت بودند.
یه هزارتوی دیگه. معلومه‌کمکِ که هزارتوئه. همه‌چیز توی‌تواناییِ این خراب‌شده باید هزارتو باشه...
اما پیش از آنکه سانی بتواند‌ایستادند این فکر را تمام کند، ناگهان‌وقتی خشکش زد؛ ترس فلجش کرده بود.
چون درست روبه‌رویشان، حضورِ‌تخطی سایه‌ای را حس کرد‌هرگز که با بقیه فرق داشت.
...سایهٔ یک انسان.
قبلی
بعدی