چپتر 288: گزارش پیشرفت
0مدتی بعد، وارد کلبهٔ سنگی شدند و دیدند در میانِ جمعیتِ کوچک‌ترِ‌کوتاهی دیگری قرار گرفته‌اند. حدود سی چهل نفر در تالارِ اصلیِ اقامتگاهِ ستارهٔ دگرگون‌انداختند جمع شده بودند و آنجا را حتی از قبل هم کوچک‌تر نشان می‌دادند.
با این حال، این‌ها خفتگانِ معمولیِ زاغه نبودند. بیشترشان مبارزانِ باتجربه‌ای‌عضوی از معدود گروه‌های شکارِ سکونتگاهِ بیرونی بودند، و همچنین کسانی که نفیس‌فراموش‌شده در دورانِ حضورش در شهرِ تاریک به جناحِ خود جذب کرده بود.
آن زمان که سانی عضوی از گروه بود، آن‌ها زنان و مردانِ جوانِ ضعیف و ناامیدی بودند که به‌سختی در واقعیتِ بی‌رحمِ‌سلاح‌های ساحلِ فراموش‌شده زنده می‌ماندند. حالا اوضاع فرق کرده بود. دستیارانِ کوچکِ نف به سلاح‌های دست‌ساز مسلح بودند و زره‌هایی به تن داشتند‌زیاد که از انواع‌واقسامِ خرت‌وپرت‌های پیداشده ساخته شده بود، و بعضی‌هایشان حتی خاطره‌هایی در اختیار داشتند. حالتِ ایستادنشان هم بسیار متفاوت از قبل بود.
راستش را بخواهید، حالا دیگر تفاوتِ میانِ آن‌ها و‌زمان شکارچی‌ها چندان زیاد نبود. اگر سانی نمی‌دانست کدام به‌ناامیدی کدام است، شاید یکی را با دیگری اشتباه می‌گرفت.
ستارهٔ دگرگون از میانِ جمعیت گذشت و به پنجره‌ای نزدیک شد که‌کوتاهی رو به منظرهٔ دلگیرِ ویرانه‌های نفرین‌شده باز می‌شد. لحظهٔ کوتاهی به آن‌نگاهی نگاه کرد و سپس در حالی که چهره‌اش درهم رفته بود، برگشت.
«...بگین.»
رهبرانِ گروه‌های شکار نگاهی به هم انداختند. یکی از آن‌ها، مردِ‌واقعیتِ جوانِ چهارشانه‌ای با موهای بلند و ژولیده و سه جایِ زخمِ زشت‌دست‌ساز که از پیشانی تا چانه‌اش کشیده شده بود، با کمی تردید گفت:
«خوش برگشتین، بانو‌تاریک نفیس. خوبه که‌جذب زنده و سالم هستین.»
نفیس سر تکان داد.نزدیک شکارچی مکث کرد و سپس‌باز با صدایی گرفته ادامه داد:
«ما، اِ... تو این چند ماهِ گذشته از دستورات و توصیه‌های شما پیروی کردیم. شبه‌نظامیایی که راه انداختین، برای‌به‌سختی محافظت از سکونتگاه در برابرِ حملهٔ هیولاها تقویت و سازماندهی شدن. با خاطره‌هایی که شما و دسته‌تون تو ویرانه‌ها‌پیداشده برامون شکار کردین، تلفات هم بینِ نگهبانا و هم بینِ مردمِ عادی کم بود. منظورم در مقایسه با قبله.»
ستارهٔ دگرگون ساکت ماند‌آن‌ها و فقط به او خیره‌ناامیدی شد. مردِ جوان آهی کشید.
«در موردِ اون یکی موضوع... تقریباً دقیقاً همون‌طوری پیش رفت که گفته بودین. مدتِ کوتاهی بعد از رفتنِ‌ناامیدی شما، اعضای لشکر اومدن تو سکونتگاه و خواستن که افی خودش رو تسلیم کنه تا برای ناپدید شدنِ‌انواع‌واقسامِ اون نگهبانا محاکمه بشه. وقتی بهشون گفتیم که اون رفته، خشن شدن. چند نفر زخمی شدن، اما کسی نمرد.»
افی پوزخند زد. شکارچی‌نزدیک نگاهِ پیچیده‌ای به او‌نفرین‌شده انداخت و گونه‌اش را خاراند.
«بعد از اون، تقریباً هر هفته پیداشون می‌شد، چند نفر رو کتک می‌زدن و چیزها رو می‌شکستن، همیشه هم همون خواسته رو داشتن. اما‌زنده ما خونسردیمون رو حفظ کردیم و فقط... خب. تحمل کردیم. همون‌طوری که شما بهمون گفته بودین. به نظر می‌رسید این کار فقط عصبانی‌ترشون می‌کنه، اما‌دیگر دلیلِ واقعی برای بالا بردنِ درگیری نداشتن. آخر سر هم فقط به این رضایت دادن که زندگیمون رو سخت کنن و به مردم زور بگن.»
شکارچیِ قدبلند‌عضوی سرش را‌آن‌ها تکان داد.
«مردم چشونه که برای‌جناحِ خوشامدگویی به من این‌طوری‌بود سرودست می‌شکنن؟ قضیه واقعاً چیه؟»
مردِ جوان با خجالت‌نزدیک سرش را پایین انداخت‌نفرین‌شده و گلویش را صاف کرد.
«اِ، اون... خب، می‌دونین، هرچی قلعه بیشتر اعلام‌بود می‌کرد که شما باید جوابگوی قتلِ اون نگهبانا‌جوانِ باشین، مردمِ سکونتگاه بیشتر، چطوری بگم... قدردانِ شما می‌شدن؟»
افی با‌عضوی چهره‌ای سردرگم به‌زنان او نگاه کرد.
«چون ناعادلانه متهم شدم؟»
پسرک لبخندِ دست‌پاچه‌ای زد.
«آه، نه. راستش برعکس. اونا واقعاً قدردانِ اینن که تو... ظاهراً... شش‌تا از نگهبان‌ها رو کشتی. در واقع، تنها حسرتشون‌واقعیتِ اینه که چرا بیشتر نکشتی. قصه‌هایی هم دربارهٔ اینکه دقیقاً چطور کُشتی‌شون سر زبون‌هاست، که یکی از یکی پرآب‌وتاب‌تره. معروف‌ترینش‌بعضی‌هایشان اینه که، اِهم... نگهبان‌ها می‌خواستن، اِ، شرفت رو لکه‌دار کنن، برای همین مجبور شدی به آدمای قلعه درسِ عبرت بدی.»
شکارچیِ بلندقامت پلک زد.
«شرفِ... من؟ من‌تاریک از کِی تا‌جذب حالا شرف داشتم؟»
مردِ جوان نیشخند زد.
«هی، به من نگاه نکن.خود این یکی کارِ من نبود،سانی باشه؟ تقصیرِ پارکه، ایدهٔ اون بود.»
افی با نگاهی تاریک‌آن‌ها به شکارچیِ دیگری خیره شد‌ناامیدی که فقط شانه‌ای بالا انداخت.
«بانو نفیس بهمون گفت هر کاری‌جذب می‌تونیم بکنیم تا مردمِ سکونتگاه طرفت‌گروه رو بگیرن. جواب داد، مگه نه؟»
شکارچیِ سرکش‌گذشت با چهره‌ای کلافه‌منظرهٔ صورتش را مالید.
«ولی... من‌شهرِ که اونا‌جناحِ رو نکشتم؟»
شکارچی با چشمانی که‌آن‌ها هیچ نشانی از شوخی‌ضعیف نداشت به او نگاه کرد.
«کی اهمیت میده؟»
افی دهان باز کرد‌نزدیک تا چیزی بگوید، اما‌نفرین‌شده نفیس حرفش را قطع کرد:
«وقت کمه.شهرِ با حرفای‌جناحِ بی‌خودی تلفش نکنین.»
سپس، به شکارچی‌ای که‌آن‌ها جای زخم روی صورتش‌ضعیف داشت چرخید و پرسید:
«دستورِ آخرم چی شد؟»
مرد اخم کرد، سپس جعبهٔ چوبیِ کوچکی را از کیسهٔ چرمیِ روی کمربندش درآورد.کرد مردِ جوان جعبهٔ کوچک را طوری نگه داشته بود که انگار وحشتناک‌ترین موجودِ کابوس‌موهای است. با احتیاطِ فراوان به نفیس نزدیک شد و آن را به او داد.
قطره‌های عرق‌شهرِ روی پیشانی‌اش‌جناحِ نشسته بود.
«این... همون چیزیه که اون شخص از قلعه آورد. نمی‌دونم از چی‌بی‌رحمِ استفاده کردن تا کیدو رو مجبور کنن اون چیز رو بسازه، اما‌مسلح نتیجه دقیقاً همونی شد که می‌خواستی، دست‌کم طبقِ یادداشتی که گذاشته بودن.»
مرد مکث کرد.
«یه روز جعبه و یادداشت خیلی راحت‌ویرانه‌های روی بالشم پیدا شدن. وقتی خوندم اون چیز‌سپس قراره چی باشه، نزدیک بود از سکته بمیرم.»
سانی با علاقه به جعبه خیره شد. کیدو یکی از ستوان‌های گانلاگ بود؛ زنِ جوانی که‌جوانِ مسئولیتِ صنعتگران را بر عهده داشت. توانِ سرشتِ او اجازه می‌داد ویژگی‌های خاصی از گیاهان را دستکاری‌مسلح کند؛ چیزی که اینجا در ساحلِ فراموش‌شده، جایی که غذا کمیاب و تکراری بود، کاربردِ فوق‌العاده‌ای داشت.
اما نفیس چه چیزِ مهمی می‌توانست‌مردانِ از او بخواهد؟ و چرا شکارچی‌بی‌رحمِ آن‌قدر از آن جعبهٔ کوچک می‌ترسید؟
ستارهٔ دگرگون با احتیاط آن را‌جذب گرفت، چند لحظه به جعبه نگاه کرد‌آن‌ها و بعد آن را به کاستر داد.
«می‌دونی باید چی‌کار کنی.»
کاستر با تکانِ کوتاهِ‌جناحِ سر به سمتِ در‌بود رفت و ناپدید شد.
در این میان، نفیس‌آن‌ها رو به شکارچیان کرد‌ضعیف و با لحنی استوار گفت:
«کارتون خوب‌شهرِ بود. از‌جناحِ همه‌تون ممنونم.»
با نشستنِ لبخندهای پهن بر لبانشان، کیسهٔ‌ویرانه‌های بی‌انتهای افی را گرفت و دوباره بازش کرد.سپس ستارهٔ دگرگون کیسه را وارونه کرد و گفت:
«این... نه پاداشه، نه هدیه. این‌جذب فقط چیزیه که همه‌تون لیاقتش رو دارین‌آن‌ها و خیلی زود بهش نیاز پیدا می‌کنین.»
لحظه‌ای بعد، رودی از بلورهای درخشان از درونِ کیسه روان شد و روی میز‌فراموش‌شده ریخت. صدها و صدها بلور آنجا بود که هر کدام با نوری ملایم و‌خرت‌وپرت‌های فریبنده می‌درخشیدند. دیری نگذشت که بلورها از لبه‌های میز سرریز کردند و روی زمین ریختند.
چند لحظه بعد، بیش از هزار خردهٔ روح‌بود پیشِ روی افرادِ بهت‌زده‌ای که در اتاق جمع‌جوانِ شده بودند، پدیدار شد. کیسهٔ بی‌انتها سرانجام خالی شد.
سانی به تودهٔ بلندِ بلورهای درخشان خیره شد و آه کشید.لحظهٔ پیش از آنکه همهٔ این ماجراها شروع شود، خودش هم توده‌ای‌رهبرانِ شبیهِ این داشت... فقط خیلی، خیلی کوچک‌تر. مایهٔ افتخار و دلخوشی‌اش.
ولی متأسفانه‌شهرِ حالا همه‌اش بر‌خود باد رفته بود.
چه منظره‌ای.عضوی منم فکر‌آن‌ها می‌کردم پولدارم...