چپتر 460: جنگ یا گریز
0سانی مدتی در تالارِ زنجیرها ماند‌این و به بذرِ کابوس و تاریکیِ لرزانی‌نقابی که آن را فراگرفته بود نگاه کرد.
سپس بیرون رفت. سانی غرق در افکارش، از میانِ آرواره‌های اژدهای مرده گذشت و به‌آرامی به‌سوی دریاچه‌روبه‌رو رفت. آنجا روی نیمکتِ سنگی نشست و با چهره‌ای گرفته به آب خیره شد. باد به‌آرامی صورت و‌انگشتِ پوستِ رنگ‌پریده‌اش را نوازش می‌کرد و معدود سوختگی‌های باقی‌مانده‌ای را که در آسمان زیرین برداشته بود، تسکین می‌داد.
قدیس در سکوت کنارش ایستاده‌بازتاب بود و پیکرِ عقیقی و ظریفش‌تقریباً در آب‌های زلالِ دریاچه بازتاب می‌یافت.
آهِ سنگینی‌شکست از میانِ‌یکی لبانش گریخت.
...تقریباً رسیدم خونه.
بیش از یک ماه پیش، برای کاوش در جزیرهٔ کشتیِ شکسته و جستجوی‌اینکه سرنخ‌هایی دربارهٔ محلِ گنجی که نوکتیسِ مرموز به جا گذاشته بود، راهیِ سفری‌دستِ اکتشافی شده بود. برنامه‌ریزی کرده بود که فقط یک هفته در راه باشد.
گنج را پیدا کرده بود، اما با دو اهریمن نیز جنگیده و آن‌ها را شکست داده بود:برای یکی سقوط‌کرده و دیگری عروج‌یافته، و در این مسیر دو خاطرهٔ قدرتمند به دست آورده بود. پس از‌کرده آن، از میانِ چشمانِ نقابی ایزدی به تاروپودِ تقدیر خیره شده و در ورطه‌ای بی‌پایان سقوط کرده بود.
چند هفته در دریای نیستی سقوط کرده بود، تا اینکه در اعماقش با اقیانوسی از شعله‌ها روبه‌رو شد.تقدیر آن‌سوی آتش، برجِ سیاهی بود که دیوی باستانی ساخته بود و درونش دستِ قطع‌شدهٔ ایزدی قرار داشت که پوسیدگیِ‌درونش وحشتناکی آن را می‌خورد. آنجا، سانی استخوانِ بندِ انگشتِ بافنده را بلعید و بخشِ دومِ تبارش را دریافت کرد.
پس از آن، از شعله‌های ایزدی استفاده کرد تا دروازه‌ای میانِ خلأِ‌چشمانِ تاریک و آسمانِ آفتابی باز کند و هفت زنجیری را یافت که روزگاری‌اقیانوسی ایزدی برای به بند کشیدنِ آرزو، دیمونِ امید، از آن‌ها استفاده کرده بود.
و جایی در میانهٔ راه، با روحِ گمشده‌ای آشنا شد‌چند که خود را موردرت، شاهزادهٔ هیچ، می‌نامید... صدایی بی‌جسم که از‌سیاهی ناکجا ظاهر شد و در طولِ مسیر به او کمک کرد.
حالا، سانی فقط باید یک کارِ دیگر می‌کرد... یا‌لبانش در کابوسی مرگبار شیرجه می‌زد، یا از لبهٔ جزیرهٔ‌کاوش عاج پایین می‌پرید تا با خشمِ نابودگرِ خردشدگی روبه‌رو شود.
با آهی سنگین برگشت و به استخوان‌های سفیدِ جانورِ عظیمی‌خاطرهٔ خیره شد که هزاران سال پیش، قبل از تسلیم شدن به‌سقوط مرگ، پیکرِ قدرتمندش را دورِ پایهٔ برجِ زیبای امید پیچیده بود.
«...فکر کنم‌یکی بهتره دیگه‌دیگری راه بیفتیم.»
مدتی بعد، سانی به دیوارِ برجِ عاج تکیه داده بود. در فضای‌رسیدم تنگی میانِ دمِ اژدهای مرده و سطحِ سفیدِ پاگودای بزرگ قرار داشت و‌محلِ قدیس در نزدیکی‌اش ایستاده بود، در حالی که سلاح‌هایش را مرخص کرده بود.
سانی با لبخندی کج، دو سایه را دورِ بدنش‌مسیر پیچید و جوهرِ سایه را در حلقه‌های مارِ روح به‌ورطه‌ای جریان انداخت تا برای آنچه در پیش بود آماده شود.
سپس، به دیوِ سنگیِ‌دیگری کم‌حرف نگاه کرد و‌خاطرهٔ ابروهایش را بالا برد.
«منتظرِ چی هستی؟ هل بده!»
قدیس نگاهی بی‌تفاوت به او انداخت، سپس یک قدم جلو رفت، دستش را‌خونه روی سطحِ استخوانِ عظیمِ روبه‌رویش گذاشت و با تمامِ قدرتِ دیوآسایش آن را‌گنجی هل داد. پاهایش چند سانتی‌متر در خاک فرو رفت، اما استخوانِ باستانی تکان نخورد.
...البته تا وقتی‌داده که سانی به‌دیگری سایه‌اش ملحق شد.
شانه‌اش را به سطحِ سفید و الماس‌گون فشار داد، جوهرِ سایه‌آورده را به درونِ عضلاتش ریخت و او نیز هل داد. با‌نیستی اینکه حس می‌کرد فشار دارد او را می‌کشد، استخوان سرانجام تسلیم شد.
یکی از مهره‌های عظیمی که‌تاروپودِ دمِ اژدهای مرده را تشکیل می‌داد‌دریای چرخید و از بقیه جدا شد.
«یالا! ادامه بده!»
...البته معلوم بود که سانی قرار نیست به‌تنهایی به مصافِ کابوسِ‌قدرتمند دوم برود. مگر دیوانه بود؟ خب، شاید کمی بود. اما تمایل‌چند به خودکشی بخشی از دیوانگیِ بسیار ملایم و تا حدی جذابش نبود.
در عوض، می‌خواست تکه‌ای از دمِ اژدهای مرده را از لبهٔ‌آورده جزیرهٔ عاج پایین بیندازد و سوار بر آن تا پایین برود،نیستی به این امید که از یورشِ خردشدگی جانِ سالم به در ببرد.
اگر اژدها‌چشمانِ نمی‌توانست، پس‌ایزدی چه چیزی می‌توانست؟
«زور بزن!»
قدیس واقعاً نیازی به تشویق... یا نصیحتِ او نداشت... بنابراین سانی بیشتر به‌آورده خاطرِ خودش فریاد می‌زد، چون به دلایلی به نظر می‌رسید تولیدِ سروصدای بلند‌اعماقش به او کمک می‌کند تا با فشارِ هل دادنِ استخوانِ باستانی کنار بیاید.
خوشبختانه، حالا که‌سقوط‌کرده از جایش درآمده‌این بود، کار آسان‌تر شد.
با هم، مهرهٔ عظیم را به‌آرامی از کنارِ آلاچیقی که‌چند دروازهٔ غیرفعال در آن بود، و سپس از کنارِ بیشهٔ‌برجِ درختانِ باستانی عبور دادند و سرانجام به لبهٔ جزیره رساندند.
آنجا سانی لحظه‌ای ایستاد و سعی‌می‌یافت کرد نفسش را تازه کند. سپس،رسیدم با احتیاط به پایین نگاه کرد.
این... یک اشتباه بود.
اگر پیش از این موزاییکِ رنگارنگِ جزایرِ معلق در آن‌دست پایین صرفاً منظره‌ای نفس‌گیر بود، حالا که واقعاً باید به‌چند پایین می‌پرید، سانی را دچارِ سرگیجه می‌کرد و زهره‌اش را می‌ترکاند.
«اِ...»
اما برای‌ظریفش تغییرِ تصمیمش خیلی‌بازتاب دیر شده بود.
...نبود؟
سانی دندان‌هایش را به هم سایید، سعی کرد به ارتفاعِ غیرقابل‌تصور فکر نکند و به‌تاروپودِ داخلِ مهره رفت که البته مرکزش توخالی بود. آنجا دقیقاً به‌اندازهٔ جا گرفتنِ بدنش فضا‌برجِ بود، و اصلاً به همین دلیل از همان ابتدا این مهرهٔ خاص را انتخاب کرده بود.
مدتِ درازی همان‌جا‌نقابی ماند تا شجاعتش‌تقدیر را جمع کند.
«شاید هنوز دیر نشده باشه... شاید‌می‌یافت بهتر باشه همون واردِ بذر بشم. اصلاً‌خونه مگه چیه؟ فقط... فقط یه کابوسِ دومه.»
اما نه، راهِ‌داده برگشتی نبود. چاره‌ای‌دیگری جز این کار نداشت.
سانی نفسِ عمیقی کشید، لحظه‌ای‌عروج‌یافته نفسش را حبس کرد و‌دست بعد با صدای ضعیفی داد زد:
«قدیس! هلش بده!»
بیرون از مهرهٔ عظیم،زلالِ دیوِ کم‌حرف لحظه‌ای به‌سنگینی سطحِ استخوانِ باستانی خیره ماند.
و بعد...شکست لگدِ ویرانگری‌یکی به آن زد.
با سقوطِ استخوانِ دمِ اژدها از لبهٔ جزیرهٔ عاج، سانی به‌شدت‌آورده تکان خورد، فریادِ کوتاهی کشید، قدیس را مرخص کرد و در‌نیستی سایه‌ای که درونِ فضای خالیِ مهره جا خوش کرده بود، حل شد.
البته که قصد نداشت با کالبدِ فیزیکی‌اش از خردشدگی‌سقوط جانِ سالم به در ببرد... فقط به سایه‌ای نیاز داشت‌آتش که به‌اندازهٔ کافی بزرگ باشد تا در آن پنهان شود.
تا زمانی که استخوانِ اژدها‌بازتاب دوام می‌آورد، سایه هم پابرجا‌گریخت می‌ماند و او در امان بود.
...البته اگر دوام می‌آورد.
چند ثانیه همه‌چیز خوب به نظر می‌رسید، اما بعد مهره از حبابِ امنِ دورِ‌ایزدی جزیرهٔ آسمانی خارج شد و ناگهان... فشاری غیرقابل‌تصور از هر سو همچون چکشِ ایزدی‌آن‌سوی خشمگین بر آن فرود آمد و صدای تَرَق‌تَرَقِ وحشتناکی از استخوانِ چینی‌مانند بلند شد.
بارِ دیگر، سانی‌نقابی با سرعتی وحشتناک‌تقدیر در آسمان سقوط می‌کرد.
با این تفاوت که این بار، وسیلهٔ نقلیهٔ انتخابی‌اش عجیب‌تر هم بود و‌خونه دیوانه‌وار می‌چرخید و باد با صدایی کرکننده در اطرافش غرش می‌کرد. خوشبختانه در حالتِ‌نوکتیسِ سایه حالت‌تهوع به او دست نمی‌داد... وگرنه معدهٔ خالی‌اش از قبل هم خالی‌تر می‌شد.
«لعنت! نشکن ای استخوانِ لعنتی!»
مهرهٔ اژدهای مرده داشت ترک برمی‌داشت‌این و آرام‌آرام از هم می‌پاشید... اما‌چشمانِ به‌طرزِ معجزه‌آسایی هنوز دوام آورده بود.
در این ارتفاع، خردشدگی آن‌قدر کشنده بود که می‌توانست گوشتِ یک قدیس — یک‌اعماقش نیمه‌ایزدِ تمام‌عیار — را پودر کند و به خمیری خونین تبدیل سازد. شاید حتی‌قرار به یک ابرِ بزرگ و سرخ. اما استخوانِ تسخیرناپذیرِ اژدها تازه داشت آرام‌آرام خرد می‌شد.
با این حال، وقتی‌زلالِ این روند آغاز شد،سنگینی دیگر توقفی در کار نبود.
با دیدنِ ترک‌های پهنی که همه‌جای سطحِ سفیدِ اطرافش ظاهر می‌شدند، وحشت به جانِ سانی افتاد. سپس تکه‌ای از استخوان‌بی‌پایان کنده شد و سیلِ بی‌امانی از نور به داخل تابید. زیرلب ناسزا گفت و از شکاف فاصله گرفت، اما چند‌قرار ثانیه بعد شکافِ دیگری پدیدار شد و بعد یکی دیگر. سایه‌ای که می‌توانست در آن پنهان شود، هر لحظه کوچک‌تر می‌شد.
«گندش بزنن!»
طولی نکشید که سوراخ‌ها‌ایزدی و ترک‌های روی استخوان‌بی‌پایان از شمارش خارج شد.
و بعد...ظریفش کاملاً از‌زلالِ هم پاشید.
در آخرین ثانیه، سانی روی بزرگ‌ترین تکهٔ باقی‌مانده از مهرهٔ باستانی سُر خورد و‌چشمانِ بعد، درحالی‌که تکه‌استخوان می‌چرخید و بخش‌های مختلفش در معرضِ نورِ خورشید قرار می‌گرفت، رقصِ‌شعله‌ها دیوانه‌واری را آغاز کرد و مدام از یک سو به سوی دیگر جابه‌جا می‌شد.
تکه‌های کوچکی از آن‌دیگری جدا شد و بعد، خودِ‌قدرتمند آن تکه‌استخوان هم ترک برداشت.
«آخ!»
سرانجام، آن تکه از مهرهٔ الماس‌گون متلاشی شد و به بارانی از تراشه‌ها تبدیل گشت؛ماه تراشه‌هایی که آن‌قدر کوچک بودند که سانی در سایه‌شان جا نمی‌گرفت. دیگر جایی برای پنهان‌راهیِ شدن نداشت و به جهانِ فیزیکی پرتاب شد. کالبدش در دم قربانیِ نیروی استخوان‌شکنِ خردشدگی گشت.
...خوشبختانه استخوان‌هایش‌شکست حالا بسیار محکم‌تر‌سقوط‌کرده از قبل بود.
و خردشدگی هم‌سقوط‌کرده دیگر به‌اندازهٔ ارتفاعاتِ بالاتر،مسیر ویرانگر و مرگبار نبود.
فریادِ بلندی از دهانِ سانی دررفت و درحالی‌که به سقوط ادامه می‌داد، حس کرد کالبدش دارد‌شعله‌ها از درونِ چرخ‌گوشتی بی‌رحم عبور می‌کند. اما با کمکِ دو سایه و مصرفِ بی‌دریغِ جوهرِ سایه، این‌استخوانِ فشار برای کشتن یا حتی زخمی کردنِ جدیِ او کافی نبود. صرفاً دردناک، آسیب‌زا و ناخوشایند بود.
استخوانِ دمِ اژدهای مرده او‌بازتاب را آن‌قدر پایین آورده بود که‌تقریباً از بدترین لایه‌های خردشدگی عبور کند.
حالا فقط‌شکست باید به‌یکی سلامت فرود می‌آمد.
سانی با ناله‌ای خفه، تقلا کرد تا سقوطش‌خاطرهٔ را مهار کند و سرانجام موفق شد کالبدش را‌ورطه‌ای ثابت نگه دارد و جلوی چرخشِ دیوانه‌وارش را بگیرد.
جزایرِ زنجیری‌چشمانِ حالا بسیار نزدیک‌تر‌تاروپودِ از قبل بودند.
در واقع، حتی‌آب‌های می‌توانست چند تا از‌آهِ نزدیک‌ترین‌هایشان را تشخیص دهد.
«نکنه خطا بری، حروم‌زادهٔ رنگ‌پریده!»
واقعاً دلش نمی‌خواست‌سقوط‌کرده تمامِ این روندِ لعنتی‌مسیر را دوباره تکرار کند.
سانی بالِ تاریک را احضار کرد، لحظه‌ای منتظر‌بی‌پایان ماند تا افسونِ ردای سنجاقک‌مانند فعال شود و‌شعله‌ها بعد آرام‌آرام سقوطش را به پروازی نرم تبدیل کرد.
تنها یک‌ظریفش فکر در‌زلالِ ذهنش طنین انداخت:
«موفق شدم...شکست واقعاً موفق شدم...سقوط‌کرده لعنتی، واقعاً تونستم!»
مدتی بعد، پیکرِ مردِ جوانی از آسمان پایین افتاد و چابک روی انگشتِ اشارهٔ دستِ آهنینِ عظیمی فرود آمد که در مرکزِ جزیره‌ای‌باستانی آرام و بی‌سروصدا قرار داشت. مردِ جوان کمی عجیب به نظر می‌رسید... از کمر به بالا برهنه بود و چندین سوختگیِ نیمه‌بهبودیافته روی پوستِ‌آسمانِ رنگ‌پریده‌اش به چشم می‌خورد. خالکوبیِ پیچیده و رعب‌آوری از یک مارِ سیاه و حلقه‌زده نیز بازوها و بخشِ بزرگی از بالاتنه‌اش را پوشانده بود.
موهای سیاهش وحشی و‌زلالِ آشفته بود و چشمانِ تیره‌اش‌لبانش کمی دیوانه‌وار به نظر می‌رسید.
سانی کمی تلوتلو‌داده خورد، تعادلش را‌دیگری به دست آورد...
...و به سمتِ گروهی از بیدارشدگان برگشت‌مسیر که دورِ آتشِ کمپی شعله‌ور نشسته بودند و‌تاروپودِ با دهانِ باز به او خیره شده بودند.
لبخندِ درخشانی روی لبش نشست.
«آه! روزتون‌ظریفش بخیر، هم‌نوعانِ‌زلالِ انسانِ من. راستی...»
درحالی‌که برقی دیوانه‌وار در‌یکی چشمانش می‌درخشید، لب‌هایش را لیسید‌مسیر و با صدایی گرفته پرسید:
«...اون چیزی که‌سقوط‌کرده داره روی آتیشتون‌این کباب می‌شه، غذاست؟»