چپتر 411: بازتاب
0سانی هرگز در پیکرِ سایه‌اش نجنگیده بود و راستش را بخواهید، اصلاً نمی‌دانست چطور باید‌پیدا این کار را بکند. تنها چیزی که داشت غرایزش بود، اما این کافی نبود. در‌پاهایش واقع، اعتمادِ بیش از حد به غرایز راهی تضمینی برای به کشتن دادنِ خود بود.
هوش خطرناک‌ترین سلاح در زرادخانهٔ یک انسان‌فیزیکی به شمار می‌رفت و در نهایت همین‌نداشتند ذهنِ سانی بود که جانش را نجات داد.
تنها یک لحظه پیش از آنکه موجود به او برسد، فهمیده بود‌کسری که دشمنش نامرئی نیست، بلکه سایه‌ای درست مثلِ خودش است. در همان‌وجودش کسری از ثانیه، سانی توانست تنها راهِ فرار از مرگ را پیدا کند.
با پیچیدنِ دردِ شدیدی در تمامِ وجودش، به جلو یورش برد... و‌شوند از سایه‌ها گریخت و روی چمن‌ها غلت زد. سانی روی پاهایش پرید،فکری تلوتلو خورد و پهلویش را چسبید؛ خون از لای انگشتانش جاری بود.
«آآآخ...»
سایهٔ پلیدِ ناشناس در تعقیبش یورش‌حملاتِ برد... و ضربه‌اش بی‌فایده از بدنش رد‌زنده شد، بی‌آنکه هیچ آسیبی به او برساند.
هرچه بود،دشمنش فقط یک‌نیست سایه بود.
سانی با نگاهی به پارگیِ نازکِ روی کفنِ عروسک‌گردان و زخمِ‌پنهان عمیقِ زیرِ آن، یک قدم عقب رفت. هم‌زمان، به سایه‌هایش فرمان‌زنده داد تا زیرِ زرهش پنهان شوند و بدنش را تقویت کنند.
حملاتِ فیزیکی نمی‌توانستند به سایه‌ها آسیب برسانند... اما سایه‌ها هم راهی برای آسیب‌فرار زدن به موجوداتِ زنده نداشتند. این همان فکری بود که نجاتش داد. اگر‌گریخت به‌موقع شکلِ انسانی به خود نگرفته بود، تا الان مرده بود... به احتمالِ زیاد.
با این حال، از آنجا که‌حملاتِ این‌طور نشده بود، حالا او و‌موجوداتِ موجودِ سایه‌ای در بن‌بست قرار داشتند.
اربابِ جزیرهٔ مکافات چند بارِ دیگر سعی کرد به او‌است حمله کند، که هر ضربه به اندازهٔ قبلی بی‌ثمر می‌ماند.پیچیدنِ سپس خشکش زد، انگار که کمی از وضعیت گیج شده بود.
سانی بالاخره فرصت پیدا‌قدم کرد تا نگاهی دقیق‌سایه‌هایش به سایهٔ متخاصم بیندازد.
دقیقاً همان‌طور بود که یک سایه باید باشد — مثلِ شبحِ تاریک و اثیریِ شخصی که با‌پیچیدنِ رنگِ سیاه روی چمن‌ها نقاشی شده باشد. به نظر می‌رسید موجود دو پا، دو دست و یک سر‌چسبید دارد. اگر سانی نمی‌دانست آن واقعاً چیست، فرض می‌کرد که این سایه را یک آدمِ معمولی انداخته است.
اما هیچ‌کسِ‌پنهان دیگری در آن‌کنند حوالی دیده نمی‌شد.
سانی در حالی که عقب می‌رفت و از دردِ‌خودش ساطع‌شده از زخمِ عمیقِ پهلویش چهره در هم می‌کشید، به‌کند دشمن خیره ماند و با تب‌وتاب با خود فکر کرد:
«نه، یه جای کار می‌لنگه...»
موجودِ سایه‌ای، در‌سایه‌ای واقع، برای کسی‌خودش مثلِ او مرگبار بود.
اما برای هر‌شوند انسانِ دیگری در جزایرِ‌فیزیکی زنجیری، کاملاً بی‌خطر بود.
پس چطور این‌همه آدم را کشته‌سایه‌ای بود؟ موجوداتِ کابوس چطور؟ این سایه چطور‌ثانیه این‌همه موجودِ زنده را قتل‌عام کرده بود؟
چشمانش کمی گشاد شد.
سانی دستش را به پهلو انداخت‌خودش تا تکهٔ نیمه‌شب را احضار کند...راهِ و دقیقاً به‌موقع این کار را کرد.
آنچه در ادامه‌شوند رخ داد باعث‌حملاتِ شد به لرزه بیفتد.
موجود بارِ دیگر حرکت کرد و سپس، دو شعلهٔ تاریک در دلِ تاریکی‌اش پدیدار شد.راهِ لحظه‌ای بعد، پیکرِ یک انسان از سایه بیرون آمد. مردِ جوانی بود با پوستی رنگ‌پریده‌روی و چشمانِ سرد و بی‌رحمِ یک قاتلِ کارکشته. جرقه‌ای از جنون در عمقِ چشمانش می‌سوخت.
غریبه موهای سیاهی داشت و زرهِ سبکی از جنسِ ابریشمِ نرم و‌شوند چرمِ سیاه و مات به تن کرده بود. این شبح در دستانش‌فکری تیغهٔ بلند و کمی خمیدهٔ یک تاچیِ ساده را نگه داشته بود.
سانی چهرهٔ روبه‌رویش‌سایه‌ای را که شناخت،خودش ترس قلبش را فشرد.
معلوم است که‌شوند می‌شناخت. هر چه‌حملاتِ نباشد، چهرهٔ خودش بود.
نگاه کردن به‌نامرئی اهریمنِ مکافات مثلِ نگاه‌درست کردن در آینه بود.
«یعنی، اِ...عمیقِ من از کِی‌عقب این‌قدر ترسناک شدم؟!»
سانی با وحشت عقب کشید.
«تو دیگه چه جونوری هستی؟»
شبح حالتِ چهره‌اش را تقلید کرد و‌درست دهانش را باز کرد. لب‌هایش تکان خورد،توانست اما هیچ صدایی درنیامد؛ انگار پلید لال بود.
با این حال،زیرِ سانی راحت می‌توانست‌رفت لب‌هایش را بخواند.
«...تو دیگه چه جونوری هستی؟»
«اینجا چه خبره...»
اما پیش از آنکه فکرش‌بلکه تمام شود، مجبور شد ضربهٔ‌است برق‌آسای شمشیرِ دشمن را دفع کند.
سانی آن حملهٔ مهیب را‌عقب دفع کرد و تلوتلو خورد؛زرهش دستانش از شدتِ ضربه می‌لرزید.
«لعنت...»
آن حرام‌زاده شاید شبیهِ سانی بود،حملاتِ اما خیلی‌خیلی قوی‌تر بود. تقریباً به‌موجوداتِ اندازهٔ یک اهریمنِ سقوط‌کرده قدرت داشت...
سانی فرصت نکرد خودش را جمع‌وجور کند که همزادِ شیطانی‌اش دوباره به‌کسری او یورش برد و با ظرافتِ دردناک و آشنایِ سبکِ نبردِ خودش حمله‌جلو کرد. این بار، نوکِ تاچی فقط چند سانتی‌متر با چشمانِ سانی فاصله داشت.
لبخندی شرورانه‌عمیقِ بر چهرهٔ‌قدم شبح نقش بست.
سانی خرناسی کشید.
پلید رگباری از حملاتِ مرگبار، سریع و بی‌رحمانه را به سمتش روانه کرد. سانی‌نداشتند به‌سختی از خود دفاع می‌کرد و با وجودِ درد می‌جنگید. به‌سختی دوام می‌آورد... دست‌کم فعلاً.نشده با آن سرعت و قدرتی که موجود داشت، سانی شک نداشت که بالاخره کشته می‌شود.
چطور می‌توانست با کسی بجنگد که تمامِ حقه‌هایش را می‌دانست و در‌کسری عین حال بسیار قدرتمندتر بود؟ حتی رقصِ سایه هم بی‌فایده بود... تقلید از‌جلو سبکِ حریفی که تکنیکش را از خودِ سانی دزدیده بود، چه فایده‌ای داشت؟!
اوضاع اصلاً خوب نبود.قدم به‌خصوص که هنوز خون‌سایه‌هایش از بالاتنهٔ سانی سرازیر بود.
بینِ دو ضربه، به‌درست عقب جهید و با نگاهی‌کسری خشمگین به شبح زل زد.
«ای... حروم‌زادهٔ بدبخت... بینِ این‌همه قیافه، حتماً‌فیزیکی باید مالِ منو انتخاب می‌کردی؟ احمق، نمی‌تونستی‌نداشتند یکی رو انتخاب کنی که، نمی‌دونم... قدبلندتر باشه؟!»
اما تهِ‌دشمنش دلش بی‌اختیار‌نیست فکر کرد:
«دروغ چرا، نسخهٔ شیطانیِ‌قدم من یه‌جورایی... محشره. من‌سایه‌هایش واقعاً تو واقعیت این‌قدر جذابم؟»
سانی واقعاً نمی‌دانست‌سایه‌ای چه حسی به‌خودش این قضیه داشته باشد.
...البته، قصدش از حرف‌تقویت زدن با موجود این نبود‌آسیب که با او گپ بزند.
فقط داشت حواسش‌نامرئی را پرت می‌کرد تا‌درست قدیس کمانش را بکشد.
لحظه‌ای بعد، تیرِ سیاهی‌قدم در هوا سوت کشید و‌فرمان قلبِ اهریمن را نشانه رفت.
...اما مردِ جوان با آن چشمانِ تاریک‌است و بی‌رحم، راحت یک قدم به پهلو‌مرگ رفت و تیر را با شمشیرش پس زد.
سانی ناسزا گفت.
...اما تنها لحظه‌ای بعد، با پخش‌سایه‌ای شدنِ موجی ناگهانی در بدنِ آن‌کسری موجودِ عجیب، سانی به‌کلی ناامید شد.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، شبح تغییر کرد. چهره‌اش ناگهان مثلِ مرمر سفید و به‌شکلی غیرانسانی‌کنند زیبا شد؛ با چشمانی یاقوتی، گونه‌هایی برجسته و لب‌هایی درشت. پارچهٔ نرمِ زرهش مثلِ‌شکلِ عقیق سیاه و مثلِ سنگ سخت شد. شکل و قدِ بدنش هم تغییر کرد.
سانی تا به خودش‌درست بیاید، دید دیگر با‌همان بازتابِ خودش روبه‌رو نیست.
بلکه با‌پنهان بازتابِ قدیس‌تقویت روبه‌رو بود.
«گندش بزنن...»
حسِ تهوع‌آورِ فروپاشیِ تدریجیِ روحش تمامِ وجودِ سانی را‌فرمان پر کرده بود که کپیِ بی‌نقصِ دیوِ کم‌حرف، کمانش را‌برسانند بالا آورد و تیری را مستقیم به‌سوی قلبش رها کرد.