چپتر 260: چطور قهرمان باشیم
0در واقع، با آن‌همه خونی که‌درد از بدنِ رنگ‌پریدهٔ پیام‌آور روان بود، تقویتِ‌وجودِ وحشیانهٔ شکوفهٔ خون بسیار قدرتمندتر شده بود.
اگر پیش‌تر سانی حس می‌کرد دارد سنگ می‌بُرد، حالا تکهٔ نیمه‌شب گوشتِ سفتِ‌بیرون پلید را تنها با کمی زحمت می‌شکافت. البته، اینکه ضربه به‌جای پرهای سیاه و‌لعنت نفوذناپذیر به شکمِ نرمِ هیولا نشانه رفته بود هم در این امر نقش داشت.
تاچی پوستِ رنگ‌پریده و‌تعادلش بافتِ عضلانی را شکافت‌افتاد و شکمش را پاره کرد.
خون، روده و امعاواحشا که از آن زخمِ‌ابری وحشتناک بیرون ریخت، سانی از زیرِ موجودِ عظیم بیرون‌جنونی سُر خورد؛ درست به‌موقع تا زیرِ وزنش له نشود.
با این‌اما حال، پیام‌آور‌موجود هنوز نمرده بود.
...چی؟! لعنت!
سانی که در وضعیتی نامناسب به پشت افتاده بود، لحظه‌ای بی‌دفاع ماند. امیدوار‌برخاست بود ضربه‌اش اگر پلیدِ هیولاوار را درجا نمی‌کُشد، دست‌کم او را چند ثانیه‌سریع گیج کند تا وقت داشته باشد عقب بکشد و به فاصله‌ای امن برود.
اما انگار موجود در برابرِ درد و ترس‌ابری از مرگی که همهٔ جانداران حس می‌کردند، بی‌حس‌قفل بود. با وجودِ برداشتنِ زخمی مهلک، تنها درنده‌خوتر شد.
پیام‌آور که از حملهٔ ناگهانی تلوتلو خورده بود، تعادلش‌همهٔ را از دست داد و به زمین افتاد. سرش به‌ناگهانی شن‌های سیاه خورد و ابری از شن به هوا برخاست.
...سپس، چشمِ گرد و‌عضلانی کلاغ‌مانندش روی سانی قفل شد‌روده و از جنونی شوم درخشید.
سانی که می‌دانست به‌اندازهٔ کافی سریع نیست، با استیصال سعی کرد‌ابری غلت بزند و دور شود. اما دیگر دیر شده بود. منقارِ دندانه‌دار‌می‌دانست و وحشتناک به سمتش یورش برد، می‌رفت تا سینه‌اش را سوراخ کند.
لعنت به...
با این حال در آخرین لحظه، ناگهان پیکری انسانی در زرهی‌می‌کردند ظریف به رنگِ سیاه و سفید میانِ او و جانورِ نفرت‌انگیز پدیدار‌دست شد. شمشیرِ درخشان ضربه زد و منقار را کمی به کناری راند.
در نتیجه، پیام‌آور نتوانست سانی را بکشد. در عوض، منقار زرهِ سپاهِ نورِ ستارگان را سوراخ‌موجودِ کرد و شانهٔ ستارهٔ دگرگون را درید؛ بازوی چپش تقریباً قطع شد. نفیس در بارانی از‌لحظه‌ای خون به کناری پرتاب شد، در حالی که پلید دهان باز کرد و جیغِ کرکنندهٔ دیگری کشید.
برای لحظه‌ای، زمان کند شد.
سانی که تازه روی یک زانو نیم‌خیز شده بود، متوجهِ شمشیری شد‌چشمِ که در میانِ نورهای سبزِ شبح‌وار به گردنِ پیام‌آور نزدیک می‌شد. کاستر‌نیست تنها چند ثانیه فاصله داشت تا موجودِ نفرین‌شده را از پای درآورد...
اما پیش از آنکه فرصت کند، خنجری سنگین‌مرگی و سه‌گوش در هوا درخشید و در چشمِ‌مهلک موجود فرو رفت؛ آن‌قدر عمیق که به مغزش رسید.
پیام‌آور خشکش زد. سرِ زشت و غراب‌مانندش کمی تاب‌روده خورد. منقارش باز شد و ردیف‌هایی از دندان‌های تیز‌سُر و زبانی دراز، خیس و سرخ‌رنگ را نمایان کرد.
سانی با نگاهی تاریک به هیولا چشم دوخت، نخِ خارِ خزنده را کشید و‌سپس داخلِ جمجمه‌اش را متلاشی کرد. کونای در مسیرِ برگشت چشمِ گرد و سیاه را‌استیصال درید و در میانِ فواره‌ای از خون، استخوان و تکه‌های مغز به هوا پرید.
سرانجام، جانور تشنج‌داد کرد و نقش‌سرش بر زمین شد.
چشمانش کدر‌اما شد و‌موجود سپس مات شد.
گوشهٔ لبِ سانی بالا رفت.
هیولایی سقوط‌کرده کشته شد: منادیِ نفرین‌شده.
سایه‌ات قوی‌تر می‌شود.
یالا!
...خاطره‌ای به دست آمد.
برقی پیروزمندانه‌رنگ‌پریده در چشمانِ‌عضلانی تاریکش درخشید.
دسته در وضعیتِ رقت‌انگیزی بود.
استخوان‌های دستِ افی ریزریز شده بود و تراشه‌های تیزش پوستش را پاره کرده بود. دنده‌ها و ریه‌هایش هم‌حملهٔ آسیب دیده بود. کاستر از چهار شکافی که چنگال‌های پیام‌آور روی بالاتنه‌اش جا گذاشته بود، به‌شدت خونریزی می‌کرد.روی کای بر اثر استفاده از تیرِ خون، خونِ زیادی از دست داده بود و حالا در آستانهٔ ازهوش‌رفتن بود.
دستِ چپِ نف نیمه‌قطع شده بود‌شکمش و به‌مویی به بدنش بند بود.وحشتناک دیدنش آدم را به وحشت می‌انداخت.
حتی قدیسِ‌تلوتلو سنگی هم به‌شدت‌دست آسیب دیده بود.
فقط سانی‌دست و کاسی‌زمین کم‌وبیش سالم بودند.
اما ارزشش را داشت.موجود پیام‌آورِ مناره واقعاً مرده‌مرگی بود، ولی آن‌ها زنده بودند.
افی که روی شن‌های سیاه‌شکافت دراز کشیده بود، ناگهان خندید.امعاواحشا سانی نگاهِ عجیبی به او انداخت.
«دیوونه شدی؟ به چی می‌خندی؟»
شکارچی شانه بالا انداخت‌زمین و بعد از درد‌ابری چهره در هم کشید.
«اوه، فقط... داشتم فکر می‌کردم که الان قهرمانای افسانه‌ای هستیم یا فقط، می‌دونی... احمقایی در ابعادِ افسانه‌ای. همه‌مون توی سکونتگاهِ بیرونی —تعادلش و فکر کنم توی قلعه هم — داستانای شاهکارای باورنکردنیِ دستهٔ اول رو صدها بار شنیدیم. کشتنِ یه پیام‌آورِ مناره که توی‌سریع اتاقِ تاج‌وتخت لونه کرده بود و این‌جور چیزا. ولی حتی یه بار هم فکر نمی‌کردم که منم واقعاً بتونم همچین کارِ غیرممکنی بکنم.»
ساکت شد‌رنگ‌پریده و بعد‌عضلانی اضافه کرد:
«عجیبه.»
سانی تا حدی احساساتش را درک می‌کرد. با این حال، قرار نبود به‌گرد آن اعتراف کند. نمی‌خواست نامش هرگز در یک جمله کنارِ کلمهٔ «قهرمان» بیاید. بعد‌غلت از تمامِ چیزهایی که تجربه کرده بود، سانی به آن حساسیت پیدا کرده بود.
آهی کشید.
«می‌دونی چطوری میشه یه قهرمانِ اسطوره‌ای شد، نه؟ خیلی راحته،امعاواحشا فقط باید یه کارِ عجیب‌وغریب بکنی و بعد بمیری. در واقع‌به‌موقع بخشِ مردنش کلیدِ ماجراست. برای همین ترجیح میدم هیچ‌وقت قهرمان نباشم.»
با این حرف، بلند شد و با خستگی خاطره‌های جنگی‌اش و قدیسِ‌هوا سنگی را مرخص کرد. از آنجا که فقط او و کاسی سالم‌به‌اندازهٔ مانده بودند، وظیفهٔ آن‌ها بود که به بقیه در بستنِ زخم‌هایشان کمک کنند.
البته در این مورد، فقط باید حواسشان را جمع می‌کردند تا قبل از‌گرد اینکه نف شعله‌هایش را احضار کند و همه را شفا دهد، کسی نمیرد.سعی هرچند سانی مطمئن نبود که او بعد از این کار بتواند هوشیار بماند.
به سمتِ رهبرشان‌انگار رفت، نشست، نگاهش‌درد کرد و بعد پرسید:
«...احمقی؟ چرا‌رنگ‌پریده اون کار‌عضلانی رو کردی؟»
با همان حالتِ بی‌تفاوتِ همیشگی‌اش‌دست نگاهی به او انداخت، کمرش‌شن‌های را صاف کرد و گفت:
«منظورت چیه؟»
سانی آهی کشید.
«چرا خودت رو انداختی‌عضلانی بینِ من و پیام‌آور؟کرد وضعِ خودت رو ببین.»
نگاهش کرد و‌خورده بعد یک شانه‌اش‌داد را بالا انداخت.
«من می‌تونم خودمو‌داد شفا بدم، یادت‌سرش رفته؟ تو نمی‌تونی.»
سرش را تکان داد.
«اینم یادمه که زرهِ من سه‌شکمش ردهٔ کامل از مالِ تو بالاتره.وحشتناک احتمالاً اصلاً به این شدت زخمی نمی‌شدم.»
نفیس کمی‌تلوتلو ساکت ماند. بعد،دست خیلی ساده گفت:
«...ریسکش زیاد بود.»
سانی بی‌اختیار خندید.
«خدایان! من که درکت نمی‌کنم. واقعاً نمی‌فهممت. بعضی‌کرد وقتا یه جورِ بیمارگونه‌ای مکاری، ولی وقتای دیگه‌موجودِ یه جورِ احمقانه‌ای ساده‌لوحی. اصلاً با عقل جور درنمیاد.»
ستارهٔ دگرگون مدتِ زیادی جواب نداد و‌زمین فقط به او خیره ماند. وقتی جواب‌سپس داد، لحنش مثل همیشه سرد و بی‌روح بود:
«خودتم همین‌طوری.»