چپتر 176: روراست شدن
0چهار نفرِ حاضر در‌یاد اتاق، واکنش‌های متفاوتی به‌زنِ ورودِ او نشان دادند.
نفیس مثلِ همیشه بی‌تفاوت به نظر می‌رسید. با این‌یاد حال، سانی آن‌قدر او را خوب می‌شناخت که متوجهِ‌احمق تنشِ عجیبی در عمقِ چشمانِ خاکستری و آرامش شود.
کاستر با لبخندی دوستانه به او سلام کرد، اما سرمایی پشتِ آن پنهان‌بماند بود. انگار این اشراف‌زادهٔ خوش‌قیافه از این اتفاق خوشحال نبود. آیا او را‌رگه‌ای رقیبی برای جلبِ توجهِ نف می‌دید، یا پای چیزِ دیگری در میان بود؟
در هر صورت، این مشکلِ سانی نبود.شاگردای قصد نداشت برای همیشه به دسته برگردد. کاستر‌وحشی می‌توانست تمامِ توجه را برای خودش داشته باشد.
افی با‌شهرِ تعجبی واقعی به‌داده او نگاه کرد.
«خنگول؟ تو واقعاً زنده‌ای؟»
سانی پلک زد و چند‌شکارچی لحظه به او خیره ماند،نیستن بعد با لحنی تند گفت:
«ببخشید که ناامیدت کردم.»
افی سر تکان داد.
«نه، نه. فقط... آخه‌آنجا چطور تونستی سه ماهِ‌تاریک تمام توی ویرانه‌ها زنده بمونی؟»
سانی پوزخند زد.
«چی بگم؟ معلمِ خوبی داشتم.»
از آنجا که افی کسی بود که گشت‌وگذار در شهرِ‌هیچ‌کدوم تاریک را به او یاد داده بود، این تعریف خطاب به‌می‌رسم او بود. با این حال، زنِ شکارچی فقط سر تکان داد.
«هیچ‌کدوم از شاگردای من اون‌قدر احمق‌گشت‌وگذار نیستن که واقعاً توی ویرانه‌ها زندگی کنن.زنِ بماند که با این قیافهٔ... وحشی برگردن.»
من وحشی به نظر می‌رسم؟
سانی تصویری ذهنی از خودش ساخت. لباس‌های پاره، موهای کثیف، پوزخندی‌زندگی کج، رگه‌ای از جنون که در چشمانش می‌سوخت... نه، هیچ ایرادی‌پاره در ظاهرش نمی‌دید. در واقع، فکر می‌کرد عالی به نظر می‌رسد.
با اخمی از‌تاریک سرِ رنجش، نگاهی به‌خطاب افی انداخت و گفت:
«آره؟ خب... به‌داشتم نظر میاد یه‌گشت‌وگذار کم وزن اضافه کردی.»
...دقیقاً همون جاهایی که باید.
حواست رو جمع کن، احمق!
زنِ شکارچی چند‌تاریک لحظه به او چشم‌غره‌خطاب رفت و بعد خندید.
«دختر باید‌خوبی غذا بخوره دیگه.کسی ولی... می‌خوای بمیری؟»
و در‌تعریف نهایت، کاسی‌زنِ آنجا بود.
به نظر می‌رسید کاسی بیشتر از همهٔ آن‌ها تغییر‌احمق کرده است. این تغییرات در نگاهِ اول مشخص نبود، اما‌ذهنی برای سانی که او را خیلی خوب می‌شناخت، غیرقابل‌انکار بود.
دخترِ نابینا... بالغ‌تر به نظر می‌رسید؟ به‌نوعی بزرگ‌تر شده بود. انگار وزنه‌ای‌اون‌قدر نامرئی به او فشار می‌آورد؛ از همان‌هایی که معمولاً با گذشتِ سال‌ها‌ساخت روی دوشِ آدم‌ها تلنبار می‌شود. رفتارش آرام‌تر و خوددارتر بود. تقریباً... سرد.
«خوش برگشتی،خوبی سانی. خیلی خوشحالم‌کسی که حالت خوبه.»
لبخندی مؤدبانه به او زد، ساکت شد و رویش را برگرداند. این...کنن دقیقاً همان استقبالی نبود که سانی از او انتظار داشت. مطمئن بود‌کثیف دخترِ نابینا دست‌کم او را بغل می‌کند. در ذهنش همیشه این‌طور اتفاق می‌افتاد.
شاید به‌تعریف خاطرِ کای‌زنِ خجالت می‌کشه.
با این حال، سانی حسی داشت‌تعریف که دلیلِ واقعیِ رفتارِ سردِ او‌اون‌قدر را می‌داند. فقط نمی‌خواست آن را بپذیرد.
رؤیا بود. همون رؤیای لعنتی...
حسِ ترس را پس زد،شکارچی روی یکی از صندلی‌ها نشست و‌زندگی صندلیِ دیگری به کای تعارف کرد.
«خب... می‌خواستید‌تعریف دربارهٔ چی‌زنِ بحث کنید؟»
نفیس و کاستر نگاهی ردوبدل کردند. کاستر پیش از آنکه چیزی بگوید، به سمتِ در‌زندگی رفت و آن را بست. پس از آن، خاطره‌ای را که شبیه به فلوتی استخوانی‌رگه‌ای بود احضار کرد و روی میز گذاشت. بی‌درنگ، چیزی در اتاق به‌شکلی نامحسوس تغییر کرد.
سانی ابرویی بالا انداخت.
«اون چیه؟»
مردِ جوانِ خوش‌قیافه‌خطاب روی صندلیِ کنارِ ستارهٔ‌شاگردای دگرگون نشست و گفت:
«این خاطره افسونی داره که یه مخروطِ‌خطاب سکوت ایجاد می‌کنه. هیچ‌کس بیرون از این اتاق‌زندگی نمی‌تونه بشنوه الان داریم دربارهٔ چی حرف می‌زنیم.»
آه. همین یک نکته کافی بود تا سانی بفهمد قرار است دربارهٔ چیزی مربوط به‌هیچ‌کدوم سرورِ روشن، خودِ گانلاگ، حرف بزنند. ناگهان میلِ غیرمنطقیِ شدیدی در خود حس کرد که‌لباس‌های هر جای دیگری باشد جز این اتاقِ پرنور. پنجرهٔ پهن کم‌کم خیلی وسوسه‌انگیز جلوه می‌کرد.
آهی کشید.
«پس، سرورِ روشن بالاخره آماده‌ست تا همه‌تونو نابود‌اون‌قدر کنه؟ نمی‌تونم بگم غافلگیر شدم. اتفاقاً عجیبه که‌برگردن خیلی زودتر از اینا دست به کار نشد.»
افی ریز خندید.
«اوه، تا دلت بخواد...»
نفیس نگاهی به او‌زنِ انداخت. زنِ شکارچی ساکت شد.احمق نفیس رو به سانی کرد:
«حق با توئه. سرورِ روشن واقعاً داره دست به کار می‌شه. ما در برابرِ‌قیافهٔ حملاتِ قبلیش مقاومت کردیم، اما اونا فقط یه تمرین بودن. چندتا تحریک برای سنجشِ قدرتِ‌می‌سوخت ما. الان آماده‌ست تا جدی واردِ عمل بشه. و برای همین به کمکت نیاز دارم.»
سانی ابرویی بالا انداخت:
«یه سوسک مثلِ من چطور می‌تونه‌گشت‌وگذار به ستارهٔ دگرگونِ بزرگ و قدرتمند‌خطاب از خاندانِ شعلهٔ جاودان کمک کنه؟»
افی نگاهِ عجیبی به‌زنِ او و نفیس انداخت،اون‌قدر بعد گلویش را صاف کرد.
«به دل نگیر شاهزاده، اما من یه‌جورایی با سانی موافقم.نیستن این دیوچهٔ کوچولو... اِهم، بهت برنخوره سانی... چه کاری می‌تونه بکنه‌لباس‌های که ما نمی‌تونیم؟ منظورم اینه که، اون دیده‌بانِ بدی نیست، اما...»
«هی! بهم برخورد!»
ستارهٔ دگرگون لبخندی‌داشتم زد، بعد به‌گشت‌وگذار سانی نگاه کرد.
«گولِ ظاهرش رو نخور، افی. سانی شاید مثلِ یه آدمِ ضعیف و ترسو رفتار‌قیافهٔ کنه، اما در واقع، آخرین کسی توی شهرِ تاریکه که دلم می‌خواد توی مبارزه‌چشمانش باهاش روبه‌رو بشم. خیلی خطرناک‌تر از چیزیه که بقیه فکر می‌کنن. مگه نه، سانی؟»
لبخند روی لب‌هایش خشک شد. چند‌هیچ‌کدوم لحظه در سکوت گذشت و همه به‌بماند او خیره ماندند. سرانجام، سانی آهی کشید.
«خیلی خب. انگار رازم برملا شد.تعریف غافلگیر شدین، نه! من در واقع‌اون‌قدر ضعیف نیستم. کی فکرش رو می‌کرد؟»
بعد، به افی‌داشتم چشم‌غره رفت و‌گشت‌وگذار با لحنی تمسخرآمیز افزود:
«اوه. اشتباه از من بود.شکارچی در واقع، همه به‌جز تو‌نیستن از قبل می‌دونستن. انگار تو...»
اما نفیس‌تعریف حرفش را‌زنِ قطع کرد:
«برای همینه که تونست سه ماه توی ویرونه‌ها‌زنِ زنده بمونه، درست همون‌طور که دو ماه توی‌کنن هزارتو دوام آورد. سانی یه مبارزِ بی‌نهایت سرسخته.»
«واو. داره ازم تعریف می‌کنه؟»
«...فقط یکم عوضی و‌زنِ آب‌زیرکاهه. اما دقیقاً همین‌اون‌قدر موضوع اونو این‌قدر خطرناک می‌کنه.»
«...انگار نه.»
سانی با نگاه‌تاریک به افی، شانه‌ای بالا‌خطاب انداخت و پوزخند زد.
«اگه حرفشو‌خوبی باور نمی‌کنی، فقط‌کسی از نایت بپرس.»
کای که ناگهان به وسطِ‌شکارچی بحث کشیده شده بود، سرفه‌ای کرد،زندگی لحظه‌ای مردد ماند و بعد گفت:
«اِهم... آره، می‌تونم‌خطاب تأیید کنم. اون‌هیچ‌کدوم واقعاً یکم عوضیه.»
صورتِ سانی در هم رفت.
«نه اون!خوبی بهشون بگو‌آنجا چطور نجاتت دادم!»
کاماندارِ جذاب با‌خطاب نگاهی معصومانه پلک‌هیچ‌کدوم زد و بعد افزود:
«اوه، درسته. در واقع، سانی‌شکارچی دیشب توی ویرونه‌ها منو نجات داد.زندگی اون آدمِ خیلی استثنایی و کاربلدیه.»
سانی با پیروزی به افی نگاه کرد. واقعاً‌زنِ نمی‌خواست زنِ شکارچیِ قدبلند را بیشتر از این تحریک‌بماند کند... اما او به سانی گفته بود دیوچهٔ کوچولو...
«می‌بینی، نایت فقط یه شبه که منو می‌شناسه، اما حتی‌داده اونم تونست ببینه چقدر ترسناکم. از طرفِ دیگه، من و‌زندگی تو یه ماهِ تمام با هم شکار کردیم. چطور این‌قدر خنگی؟»
بی‌خیال. این‌طور نبود که بخواهد‌شکارچی وقتِ زیادی با افی بگذراند.نیستن بگذار از عصبانیت منفجر شود...
سانی با لبخندی تمسخرآمیز‌زنِ روی لب‌هایش، رو به‌اون‌قدر نفیس کرد و پرسید:
«به‌هرحال، دقیقاً می‌خوای چی‌کار کنم؟»
ستارهٔ دگرگون‌خوبی مکثی کرد‌آنجا و بعد گفت:
«می‌خوام افی رو ببری به‌شکارچی مخفیگاهت توی ویرونه‌ها و حدودِ‌نیستن یه هفته اونجا ازش محافظت کنی.»
سانی پلک زد.
اوه، نه.
«...مُردم.»