چپتر 489: موجِ دوم
0از همین حالا چند کمان‌دارِ باستانی او را هدف گرفته بودند‌اوداچی و شکارچیانِ بیشتری هم داشتند از تاریکی بیرون می‌آمدند. برخی کمان در‌صیقل‌یافته دست داشتند و برخی نیزه‌هایی با تیغه‌های سنگ‌چخماقِ دندانه‌دار و تبرهای زمخت.
تک‌تکشان هیولای بیدارشده بودند — از نظرِ رتبه‌حال و طبقه برابر با سنتوریون‌های زره‌پوشی که سانی‌خیلی مدت‌ها پیش در ساحلِ فراموش‌شده با آن‌ها جنگیده بود.
و از‌شکارچیان نظر فنی، برابر‌پوشیده با خودِ سانی.
...دشمنی بسیار‌راحت سرسخت‌تر برای‌گرفت از پای درآوردن.
خوشبختانه شکارچیان برخلافِ سنتوریون‌های‌نبودند عظیم، از سر تا پا‌برد پوشیده از کیتینِ نفوذناپذیر نبودند.
سانی زیرِ تیرِ پرتاب‌شده خم شد، یورش برد و نوکِ اوداچی را در گوشتِ خشکیدهٔ یکی از کمان‌داران‌مارِ فرو کرد. پوستِ سیاه و پوسته‌درخت‌مانندش در برابرِ تیغهٔ صیقل‌یافته با سایه مقاومتِ زیادی نشان داد، اما نیروی ضربه‌کشید چنان مهیب بود که گوشت و استخوان را درید، بدنِ شکارچی را سوراخ کرد و از پشتش بیرون زد.
سانی فقط امیدوار بود آناتومیِ این‌کیتینِ حرامزاده‌ها شبیهِ انسان‌ها باشد و قلبشان‌یورش همان جای همیشگی قرار داشته باشد.
از قرارِ معلوم همین‌طور بود... با این حال، هیولا به نابود شدنِ قلبش واکنشی شبیهِ انسان‌ها‌تیغه نشان نداد. او به جای مردن، خیلی راحت تیغهٔ مارِ سایه را گرفت و یک قدم‌هیولایی جلو آمد تا خودش را بیشتر به سیخ بکشد و با دستِ دیگرش به سانی برسد.
لعنت!
سانی تیغه را چرخاند، انگشتانِ هیولا را‌همین‌طور قطع کرد و سپس اوداچی را بالا کشید‌مردن و قفسهٔ سینه، گردن و جمجمه‌اش را شکافت.
این کار در‌برخلافِ نهایت کمان‌دار را‌کیتینِ از پای درآورد.
[هیولایی بیدارشده کشته شد: شبحِ گورتپهٔ باستانی.]
بازگشتگان... عالی‌همیشگی شد! محشره،داشته لعنت بهش!
پس داشت با اجسادی می‌جنگید که نوعی روحِ قاتل تسخیرشان کرده بود... از این رو، شکارچیان کاملاً هوشیار‌یکی نبودند. اما این باعث نمی‌شد بخشی از مهارت‌هایشان را فراموش کنند. نه‌تنها می‌توانستند سلاح‌های سنگی‌شان را با مهارتی‌چنان مرگبار به کار بگیرند، بلکه انگار حملاتشان را هم هماهنگ می‌کردند و سانی را مثل طعمه به دام می‌انداختند.
کمانداران از هم فاصله گرفتند تا هنگامِ حمله به یکی، چاره‌ای‌بکشد نداشته باشد جز اینکه پشتش را به دیگری کند. آن‌هایی که سلاحِ‌قفسهٔ سرد داشتند جلو دویدند تا محاصره‌اش کنند. اوضاع داشت به‌سرعت وخیم می‌شد.
سانی دندان غروچه کرد، جاخالی داد تا ضربهٔ تبرِ سنگی به او نخورد، خرد شدنِ آسفالت و تبدیل شدنش به غبار‌برابرِ را دید و با مارِ سایه حمله برد. درست یک لحظه پس از آنکه تیغهٔ اوداچیِ بزرگ پاهای مهاجم را قطع‌امیدوار کرد، تیرِ دیگری به شانه‌اش خورد و باعث شد سانی تلوتلو بخورد و چیزی نمانده بود تعادلش را از دست بدهد.
نگاهی به اطراف انداخت و متوجه شد دشمنان موفق شده‌اند چنان موضع بگیرند‌واکنشی که کارِ هر حریفِ معمولیِ دیگری را تمام می‌کرد. از هر طرف محاصره شده‌دستِ بود و کمانداران پشتِ شکارچیانِ قدرتمندی که نیزه و تبر داشتند، پنهان شده بودند.
لعنت بهش.شکارچیان نمی‌خواستم این‌عظیم کار رو بکنم...
وقتی دوازده تیر هوا‌گرفت را شکافتند تا بر زرهش‌بیشتر بنشینند... سانی ناگهان ناپدید شد.
لحظه‌ای بعد، پشتِ یکی از کمان‌داران‌تیرِ ظاهر شد و با ضربه‌ای مهیب‌گوشتِ سرش را از تن جدا کرد.
پیش از آنکه دیگران حتی فرصت کنند بفهمند چه‌هیولا شده، سانی به شکلی غیرقابل‌توضیح در سمتِ مخالفِ آرایششان‌مارِ بود و اوداچی‌اش سرِ کمان‌دارِ دیگری را سوراخ می‌کرد.
پیکرِ جنگجو در آن زرهِ عقیقیِ رعب‌آور که تقریباً تصاویری محو از خود به جا می‌گذاشت، در عرضِ چند ثانیه میانِ‌کرد شش هیولا پدیدار و ناپدید شد. هر بار که ظاهر می‌شد، یکی از موجودات می‌مرد و بدن‌های سیاه‌شان به توده‌ای از‌شکارچی اندام‌های قطع‌شده و جمجمه‌های خردشده فرو می‌ریخت. تیغهٔ اوداچیِ بزرگ با درخششی تاریک می‌درخشید و شکارچیانِ باستانی را همچون داسِ دروگر می‌درید.
چند لحظه بعد، سانی روی آسفالتِ‌جلو شکسته به عقب سُر خورد و‌دستِ ردّی از خون به جا گذاشت.
غُرشی خفه‌کیتینِ از زیرِ‌نبودند نقابش بیرون آمد.
افسونِ شکوفهٔ خون، که با [تسلیحاتِ جهانِ زیرین] تقویت شده بود، عجیب عمل می‌کرد. قرار‌مردن بود خاطره‌ها، پژواک‌ها و سایه‌هایش را تقویت کند، اما با این‌همه خونی که روی زمین‌لعنت می‌ریخت، سانی حس کرد حتی جسم و ذهنش هم کمی تحت‌تأثیرِ این افسونِ شوم قرار گرفته‌اند.
هم احساسِ سرخوشی می‌کرد و هم کلافگی؛ سرخوش از کشتاری که‌پرتاب‌شده به راه انداخته بود، و کلافه از اینکه می‌خواست... نیاز داشت...پوستِ بیشتر بکشد، بیشتر بِدَرَد، خونِ بیشتری بریزد، بیشتر، بیشتر، خیلی بیشتر...
خون... خون... بیشتر!
سانی برای کسری از ثانیه غرق در‌پرتاب‌شده خلسهٔ خونریزی شد و بعد به خودش‌یکی نهیب زد تا این عطشِ هار فروکش کند.
باید مراقب می‌بود. این عطشِ خون مفید بود، اما به‌راحتی می‌توانست کورش‌قلبش کند. باید هوشیاری‌اش را حفظ می‌کرد... این تنها راه برای مهارِ جریانِ نبرد‌سیخ و زنده‌ماندن بود. خوشبختانه، بهتر از خیلی‌ها می‌دانست چطور خونسردی‌اش را حفظ کند.
...با این حال، هرچند استفادهٔ پی‌درپی و سریع از گامِ سایه جوهرِ سایهٔ‌برد زیادی برایش آب خورده بود، توانسته بود آرایشِ دشمن را در هم بشکند‌تیغهٔ و بیشترِ کمانداران را از پای درآورد. حالا مقابله با بقیه‌شان خیلی راحت‌تر می‌شد.
اما البته، کارِ دروازه با او تمام‌آمد نشده بود. مدام دشمنانِ بیشتری بیرون می‌ریخت و‌لعنت هر پیشرفتی را که کرده بود بی‌معنی می‌ساخت.
با بیرون‌آمدنِ موجِ تازه‌ای از شکارچیان از‌پرتاب‌شده دلِ تاریکی، در حالی که تودهٔ جنون‌آمیزی از‌کمان‌داران سگ‌های شکاری بینِ شبح‌ها می‌دویدند، رنگش کمی پرید.
...خیلی زیادن!
مهم نبود زره، سلاح و مهارتش‌کیتینِ چقدر برتر است، با این شتابی که‌برد داشتند، زیرِ موجِ موجوداتِ کابوس دفن می‌شد.
و حتی اگر می‌توانست شکافی در دیوارِ پلیدها ایجاد‌بیشتر کند، بقیه‌شان از او می‌گذشتند، بر سرِ آن شش‌انگشتانِ بیدارشده آوار می‌شدند و بعد، ناگزیر، به خیابان‌های شهر می‌گریختند.
به سمتِ مدرسهٔ رین.
لعنت! قراره خیلی افتضاح بشه!
وقتی موجِ تازهٔ موجودات به جلو یورش بردند و به بازماندگانِ موجِ قبلی پیوستند،نوکِ سانی خاطره‌هایش را جابه‌جا کرد. برای یک ثانیهٔ کوتاه، سوگندِ شکسته جای شکوفهٔ خون‌سایه را گرفت و هالهٔ روح‌فرسایش به ردایِ جهانِ زیرین منتقل و با آن تقویت شد.
موجی از حالتِ‌مارِ تهوع ذهنِ سانی‌جلو را فرا گرفت.
آارغ!
فریادی ذهنی در سرش پیچید.
خوشبختانه برای این درد آماده بود. زرهش دفاعِ محکمی هم در برابرِ‌یورش حملاتِ روح برایش فراهم می‌کرد... حتی حملاتی که از خودِ ردا نشئت‌پوسته‌درخت‌مانندش می‌گرفت. از طرفِ دیگر، موجوداتِ کابوسِ مهاجم هیچ مقاومتی در برابرش نداشتند...
سانی پیش از آنکه افسونِ جای‌گرفته را دوباره به شکوفهٔ خون‌بکشد برگرداند، سوگندِ شکسته را فقط یک ثانیه فعال نگه داشته بود،کشید اما همین کافی بود تا شتابِ موجِ پلیدها را در هم بشکند.
شکارچیان تلوتلو خوردند، سگ‌های شکاری سکندری‌تیرِ خوردند و کند شدند. برای لحظه‌ای کوتاه،خشکیدهٔ انگار کلِ تودهٔ هیولاها گیج‌ومنگ شده بود.
سانی به‌خوبی‌همیشگی از این‌داشته فرصت استفاده کرد.
پیکرِ تاریک که نقابی ترسناک بر چهره داشت، ناگهان درست در میانِ دشمنان ظاهر شد. پیش‌گوشتِ از آنکه موجوداتِ کابوس بتوانند خودشان را پیدا کنند، تیغهٔ بزرگِ اوداچی به گردبادی از تاریکی‌داد تبدیل شد و هر جا که می‌رفت، ابرهایی از مهِ خونین و اجسادِ تکه‌تکه به جا می‌گذاشت.
سانی سبکِ استوارِ قدیس را رها کرده، وزنِ ردایِ جهانِ زیرین‌بکشد را به اندازهٔ یک پر پایین آورده و به تهاجمِ مطلق‌کشید روی آورده بود؛ همچون دیوی تاریک و سلاخ میانِ دشمنان می‌رقصید.
فعلاً هنوز‌کیتینِ در اوجِ‌نبودند آمادگی‌اش بود...
اما خستگی چندان فاصله‌ای با او‌معلوم نداشت. در حینِ مبارزه، نفس‌هایش آرام‌آرام‌قلبش به شماره می‌افتاد و خس‌خس می‌کرد.
چقدر... چقدر گذشته؟
به آنچه تا‌مارِ الان رخ داده‌جلو بود فکر کرد...
و اولین‌کیتینِ نشانهٔ استیصال‌نبودند را حس کرد.
فقط چند دقیقه.
کلِ نبرد کمی‌برخلافِ بیشتر از دو‌کیتینِ دقیقه طول کشیده بود.
و باید‌راحت دست‌کم یازده دقیقهٔ‌قدم دیگر ادامه می‌داد...