چپتر 144: حقِ چالش
0سانی حس کرد عرقِ سردی از پشتش پایین می‌چکد. با صدای مارگونهٔ گانلاگ به لرزه‌باز افتاده بود و وسوسه می‌شد به زانو بیفتد و طلبِ بخشش کند. با این حال،داریم می‌فهمید تک‌تکِ افرادِ حاضر در تالارِ بزرگ هم در آن لحظه همین حس را داشتند.
همهٔ حاضران در آنجا کاری‌ترس کرده بودند که ممکن بود از‌تاریک چشمِ آن ستمگر جرم محسوب شود.
چیزی نمانده بود بشنود مردم دارند به‌شجاع گناهانشان اعتراف می‌کنند، اما در آن لحظه،طلایی هیاهوی عجیبی کنارِ درها توجهش را جلب کرد.
دو نگهبان با قاطعیتی تهدیدآمیز حرکت کردند، مردی را به وسطِ تالار‌نفرتی کشیدند و روی زمین انداختند. مرد لباس‌های ژنده‌ای به تن داشت و‌نقابِ به‌طرزِ دردناکی لاغر بود، چیزی که نشان می‌داد از ساکنانِ سکونتگاهِ بیرونی است.
با این حال، رشته‌هایی از عضلاتِ قدرتمند زیرِ پوستِ نازکش می‌جنبید و نگاهِ خشمگین و بی‌باکِ چشمانش باعث می‌شد مغرور و‌گرفته سرکش به نظر برسد. با نگاهی تحقیرآمیز به نگهبانان، خودش را از روی زمین جمع کرد و ایستاد، پشتش را صاف‌به‌عنوانِ کرد و سرش را بالا گرفت. ذره‌ای ترس در چهره‌اش دیده نمی‌شد. در عوض، نفرتی تاریک و خشمگین در آن موج می‌زد.
گانلاگ از روی تختش به مردِ شجاع خیره شد و سرش‌تاریک را کمی کج کرد. مردِ غریبه با دیدنِ تصویرِ خودش در نقابِ‌طلایی طلایی چهره در هم کشید، اما باز هم سرش را پایین نینداخت.
این ارادهٔ خالصه.موج سانی تحت‌تأثیرِ غریبه‌مردِ قرار گرفته بود.
در همین حال، صدای‌بالا سرورِ روشن بارِ دیگر‌چهره‌اش در تالارِ بزرگ طنین‌انداز شد:
«رعایای من. امروز مهمان داریم. این مرد که جوبی نام دارد، از سکونتگاهِ بیرونی به دیدنمان آمده است. اخیراً شنیده شده که اتهامی به‌بارِ یکی از افرادِ من وارد کرده است. به‌عنوانِ سروری عادل و خیرخواه، جوبی را به اینجا دعوت کرده‌ام تا از پرونده‌اش دفاع کند و‌کرده‌ام مجرم را رسوا سازد. ما باید ته‌وتوی این قضیه را درآوریم! هر چه باشد، قانون تنها ستارهٔ راهنمای ما در این دنیای تاریک است...»
با وجودِ اینکه سانی از فشارِ روانیِ زرهِ گانلاگ در امان بود، باز هم به‌طرزِ عجیبی‌شجاع تحت‌تأثیرِ صدای عمیق و نرمِ او قرار گرفت. حتی مو به تنش سیخ شد. با یا بدونِ‌سرورِ آن خاطرهٔ طلایی، سرورِ روشن جذبه‌ای قدرتمند و فریبنده داشت. سخت بود که به حرف‌هایش گوش ندهد.
اما مردی که‌موج جوبی نام داشت،مردِ فقط پوزخند زد.
«درسته. اومدم تا یکی از اوباشت‌ذره‌ای رو متهم کنم، گانلاگ. ببینم چطور می‌خوای‌تاریک از این یکی قسر در بری، حروم‌زاده.»
با این حرف، دستش را بالا آورد و با‌دیدنِ انگشت به گروهِ شکارچیان اشاره کرد که از گوشهٔ‌خالصه همیشگی‌شان در تالارِ بزرگ داشتند ماجرا را تماشا می‌کردند.
«اون مردی که اونجاست، یکی از به‌اصطلاح راهیاب‌های تو، قاتله. اون یه بچهٔ بی‌گناه رو به‌شجاع چندش‌آورترین شکلِ ممکن کشته. تو این سال‌ها دیدم که تو و نوچه‌هات چه جنایت‌های پستی مرتکب‌گرفته شدین، اما دیگه کافیه. امروز می‌بینم که چطور با جونش تقاصِ کاری رو که کرده پس میده!»
موجی از پچ‌پچ‌های بهت‌زده در میانِ جمعیت پیچید. متهم کردنِ یک راهیاب‌تصویرِ کاری نبود که یک آدمِ عاقل هرگز انجام دهد. به‌خاطرِ جایگاهِ محترمشان، این‌روشن مردان تقریباً غیرقابل‌تعرض بودند. با این حال، به نظر می‌رسید جوبی کوتاه نمی‌آید.
گانلاگ گفت:
«...که این‌طور؟ اتهامِ‌تختش سنگینیه، جوبی. لطفاً‌خیره بیشتر برامون بگو.»
مردِ اهلِ‌بالا سکونتگاهِ بیرونی‌ذره‌ای دندان قروچه کرد.
«اون آشغال و آدم‌هاش یه بچهٔ ساده‌لوح رو با وعدهٔ انواع و اقسامِ پاداش‌ها و‌چهره ثروت‌ها کشوندن تو گروهشون. بهش گفتن قراره یکی از خودشون بشه و بیاد تو این‌امروز قلعهٔ لعنتیِ شما زندگی کنه. اما در واقع، فقط به عنوانِ طعمه انداختنش جلوی هیولاها!»
روی زمین تف کرد.
«شما ترسوهای لعنتی چطور‌مردِ جرئت می‌کنید اسم خودتون رو‌دیدنِ بذارید شکارچی؟! هیچ شرمی ندارید؟!»
سکوتِ سنگینی در تالارِ بزرگ حاکم شد. حالا مردم با چهره‌هایی درهم‌کشیده به گروهِ‌تختش شکارچی‌ها خیره شده بودند. ساکنانِ قلعه عادت داشتند خودشان را به ندیدنِ انواع و اقسامِ‌خالصه کارهای شرورانه بزنند، اما تمامِ آن کارها را انسان‌ها در حقِ انسان‌های دیگر مرتکب می‌شدند.
چیزی که نمی‌توانستند ببخشند، خیانتِ یک انسان به‌خیره همنوعِ خود و سپردنش به موجوداتِ کابوس بود.کشید در شهرِ تاریک، این کار دست‌کمی از کفر نداشت.
گانلاگ سرش را به‌بالا سمتِ شکارچی‌ها چرخاند و‌چهره‌اش آن‌ها زیرِ نگاهش لرزیدند.
«حقیقت داره؟»
مسن‌ترین فردِ گروه، یعنی‌ذره‌ای همان راهیاب، نگاهِ تیره‌ای به‌عوض جوبی انداخت و اخم کرد.
«باید سوءتفاهمی پیش اومده باشه، سرورم. پسری که ازش حرف‌غریبه می‌زنید، عضوِ بسیار ارزشمندی برای گروهِ من بود. همهٔ ما‌خالصه امیدِ زیادی به آینده‌ش داشتیم. مرگش همه‌مون رو خیلی ناراحت کرد.»
صدایش محکم و‌سرش آرام بود. شاید حتی‌ترس بیش از حد آرام.
جوبی غرید:
«دروغه! من خودم اون روز برحسبِ اتفاق‌دیده داشتم شکار می‌کردم و همه‌چیز رو با دو‌مردِ تا چشمِ خودم دیدم! می‌دونم چی‌کار کردید، عوضی!»
گانلاگ رو به جمعیت چرخید‌تختش و آهی کشید. پس از‌غریبه گذشتِ مدتی، با لحنی جدی گفت:
«چه وضعیتِ ناگواری. به نظر می‌رسه که حرفِ تو در برابرِ حرفِ اونه، جوبی. چی‌کار باید کرد، چی‌کار باید کرد؟ البته‌غریبه که من با تمامِ وجود به مردانِ شجاعم اعتماد دارم. کی اون‌قدر ناسپاسه که به این قهرمان‌ها بی‌اعتماد باشه، اونم وقتی‌مهمان همین‌ها هستن که همه‌تون رو زنده نگه داشتن؟ مطمئناً هیچ‌کسِ به این پستی و شرارتی بینِ شما نیست، تحت‌الحمایه‌های عزیزِ من.»
سانی نفسش را حبس کرد و حس کرد این صدای‌تصویرِ موذی مستقیماً او را نشانه گرفته است. تهدیدِ مورمورکننده‌ای که‌قرار پشتِ این کلمات پنهان بود، چندان هم نامحسوس به نظر نمی‌رسید.
گانلاگ چند لحظه سکوت کرد و هالهٔ روانیِ‌نمی‌شد سرکوبگرش را بر سرِ جمعیت کوبید. سپس رویش‌شجاع را برگرداند، اجازه داد مردم نفس بکشند و گفت:
«اما شایستهٔ من نیست که در چنین مسئلهٔ خطیری طرفِ‌غریبه کسی رو بگیرم. و این مسئله، اوه، واقعاً هم خطیره.خالصه چه دوراهیِ سختی. چطور عدالت رو برقرار کنیم، تحت‌الحمایه‌های من؟»
در سکوتی که به دنبالش‌گرفت آمد، گما، رهبرِ شکارچی‌ها و‌نمی‌شد راهیاب‌ها، ناگهان به حرف آمد:
«سرورم، اگر اجازه بدید صحبت کنم. مگه قانونی وجود نداره‌تصویرِ که کاملاً مناسبِ این وضعیت باشه؟ قانونی که از زمانِ سکونتِ‌گرفته انسان‌ها تو این قلعهٔ باستانی وجود داشته. البته منظورم حقِ مبارزه‌طلبیه.»
او نگاهی‌بالا به جوبی انداخت‌ترس و لبخند زد:
«اگه این شکارچیِ شجاع ذره‌ای به اتهامش شک داره، باید کنار بکشه. اگه نه، می‌تونه مجرم‌کشید رو به مبارزه بطلبه و حرفش رو با خون ثابت کنه. البته، مقصرِ اصلیِ اینجا... منم.داریم به عنوانِ شخصِ مسئولِ این مردان، هر جرمی که در نقشِ شکارچی مرتکب بشن، تقصیرِ منه.»
لبخندِ جذابِ‌صاف گما، پهن‌بالا و دوستانه بود.
«خب نظرت چیه، جوبی؟مردِ کوتاه میای؟ یا می‌خوای‌غریبه من رو به مبارزه بطلبی؟»
شکارچیِ اهلِ سکونتگاهِ بیرونی مدتی به او‌دیده چشم‌غره رفت، در حالی که چشمانش از‌تختش خشم و تحقیر می‌سوخت. سرانجام به تندی گفت:
«فکر می‌کنی ازت می‌ترسم، سگِ‌تختش دست‌آموز؟ باشه، چرا که نه.غریبه تو رو به مبارزه می‌طلبم!»