چپتر 566: زندانی
0سانی به رون‌ها نگاه کرد. درخششِ وهم‌آورشان هر‌گشت لحظه بیشتر می‌شد و تالار را در نوری‌دور شبح‌وار غرق می‌کرد. آرام‌آرام، اخمی غلیظ بر چهره‌اش نشست.
ناگهان چشمانش گرد شد.
«گندش بزنن!»
اما دیگر خیلی دیر شده بود. رون‌ها سوسو زدند و لحظه‌ای‌دلگیر بعد، حس کرد ذخیرهٔ جوهرِ سایه‌اش دارد به‌سرعت ته می‌کشد. انگار‌احضار چیزی داشت جوهر را با سرعتی هولناک از روحش بیرون می‌کشید.
هم‌زمان، بردِ جوهرِ سایه از این هم کمتر شد‌سایهٔ و به اندازهٔ قفس محدود گشت. سایهٔ دلگیر عقب‌شتاب کشید و سعی کرد از رون‌های درخشان دور شود.
سانی با شتاب سعی کرد نگاهِ بی‌رحم را احضار کند، اما یک ثانیه‌باشد دیر جنبید. پیش از آنکه نیزه از میانِ جرقه‌های نور شکل بگیرد، جوهرش‌بدنش ته کشید و پیش از آنکه کالبدی فیزیکی به خود بگیرد، از هم پاشید.
«...لعنت!»
با درماندگی به میله‌های‌این قفس نگاه کرد و‌محدود مشت‌هایش را گره کرد.
اینجا واقعاً سلولی بود که برای مهارِ بیدارشدگان ساخته شده بود. بدون جوهرِ سایه،رون‌های نمی‌توانست با استفاده از گامِ سایه فرار کند. فراتر از آن، دیگر نمی‌توانست خاطره‌ها را‌جرقه‌های احضار کند؛ تجلیِ آن‌ها در واقعیت نیز نیازمندِ جوهر بود، حتی اگر مقداری ناچیز باشد.
این قضیه در‌خاطره‌ها مورد پژواک‌ها... و حتی‌نیز سایه‌ها هم صدق می‌کرد.
همچنین احساس ضعف می‌کرد و در ساعاتِ پیشِ‌نیز رو ضعیف‌تر هم می‌شد؛ بدون جوهری که در‌مورد بدنش جریان داشته باشد، قدرتِ سانی به‌شدت تحلیل می‌رفت.
...هرکس که این قفسِ‌این لعنتی را ساخته بود،محدود واقعاً می‌دانست دارد چه‌کار می‌کند.
سانی با غُرشی از سرِ حرص چرخید و گذاشت‌سایهٔ تا مرکزِ گنبد سُر بخورد؛ جایی که کاسی با‌شتاب حالتی سردرگم در چهرهٔ رنگ‌پریده و ظریفش ایستاده بود.
یک دستش را ناشیانه بالا‌آن‌ها آورد، با تردید در هوای‌اگر اطرافش تکان داد و زمزمه کرد:
«...دوباره کور شدم.»
سانی اخم کرد، لحظه‌ای‌این به او خیره ماند‌محدود و بعد رویش را برگرداند.
«تو که همیشه کور بودی.»
البته می‌دانست منظورِ کاسی چیست؛ بدون جوهرِ روح، توانِ سرشتی که به او‌باشد اجازه می‌داد جهان را از چند ثانیه جلوتر درک کند هم از کار‌بدنش افتاده بود. این دقیقاً بینایی نبود، اما برای او جایگزینِ تواناییِ دیدن شده بود.
شاید حرفش بی‌رحمانه‌فراتر بود، اما سانی‌آن‌ها اصلاً حوصلهٔ تعارف نداشت.
حبس شدن در یک‌این قفس، بدونِ هیچ راهِ‌محدود فراری... این بدترین کابوسش بود.
و برای گرفتار شدن‌کمتر در این وضعیت، هیچ‌کس‌گشت جز خودش مقصر نبود!
سانی رویش را از دخترِ نابینا‌واقعیت برگرداند، نشست، سرش را پایین انداخت‌ناچیز و میانِ هر دو دست گرفت.
«لعنت بهش...»
ناگهان کلیسای جامع دوباره لرزید.
کاسی مدتی‌سایه ساکت ماند و‌اندازهٔ بعد آرام گفت:
«باید گذرگاه بوده‌خاطره‌ها باشه. اونا... اونا‌واقعیت واقعاً نابودش کردن.»
سانی چشمانش را بست.
«فکر کنم حق با توئه.»
صدای نشستنش را روبه‌روی خود شنید و به فکرِ‌سایهٔ قربانگاهِ سیاهی افتاد که حالا جایی در اعماقِ دژ‌شتاب تکه‌تکه افتاده بود. یعنی چاقوی عاج هم نابود شده بود؟
اصلاً از اول چاقوی دومی در کار بود؟نیازمندِ یا فقط دروغی بود که موردرت سر هم‌پژواک‌ها کرده بود تا او را به معبدِ شب بکشاند؟
دیگر دربارهٔ‌فرار چه چیزی‌خاطره‌ها دروغ گفته بود؟
سانی دندان‌هایش را به هم فشرد‌اندازهٔ و ناله‌اش را خفه کرد. می‌ترسید،عقب خشمگین بود و کاملاً احساسِ حقارت می‌کرد.
بعد از اولین باری که آن صدای مرموز را شنید، خیلی مراقب بود که به آن‌دور اعتماد نکند. اما موردرت خیلی کمکش کرده بود و اطلاعاتِ ارزشمندِ فراوانی به او داده بود‌بگیرد که درست از آب درآمده بودند. سانی به‌احتمالِ زیاد، تنها به‌خاطرِ کمکِ آن شاهزادهٔ گمشده زنده بود.
با این حال، هرگز احتیاط را کنار نگذاشته بود. اگر کوچک‌ترین نشانه‌ای‌ناچیز بود که موردرت چیزی از او می‌خواهد، به بدترین حالت شک می‌کرد.ضعیف‌تر اما آن عوضی بیش از حد مکار و حیله‌گر بود... به‌شکلی ترسناک.
موردرت او‌فرار را بدجوری‌خاطره‌ها بازی داده بود...
کاملاً فهمیده بود که سانی چقدر بی‌اعتماد است و نرم‌ترین رویکرد را پیش گرفته بود. موردرت که می‌دانست هرگونه‌شتاب فشاری طعمهٔ بدگمانش را فراری می‌دهد، صرفاً در گذر به چاقوی عاج اشاره کرده بود و دیگر هرگز حرفی‌پاشید از آن نزده بود... در واقع، بعد از اینکه قلاب گیر کرد، دیگر هرگز با سانی حرف نزده بود.
ساکت تماشا می‌کرد و‌کمتر منتظر بود تا شکارش با‌سایهٔ پای خودش به سراغش بیاید...
سانی به خود لرزید.
«وای خدایان... چقدرش رو دیده؟»
حاضر بود شرط ببندد که موردرت اصلاً نیازی‌محدود نداشته بینِ گفتگوهایشان روزها صبر کند. همه‌اش فقط‌درخشان بخشی از تارِ پیچیده‌ای از دروغ و فریب بود.
«احمق! من چه احمقیم!»
چطور گذاشته‌فراتر بود این‌طور‌تجلیِ کامل فریب بخورد؟
ناگهان لبخندی دیوانه‌وار روی‌خاطره‌ها صورتِ سانی نشست و‌نیز خنده‌ای خفه سر داد.
مگر جواب واضح نبود؟ حقیقت... عاملِ سقوطش حقیقت بود!گشت موردرت مثل یک دروغگوی ماهر، دقیقاً به‌اندازهٔ کافی حقیقت‌شود را با دروغ‌هایش قاطی کرده بود تا باورپذیر شوند.
«عجب طنزِ تلخی...»
کاسی کمی جابه‌جا‌خاطره‌ها شد و با صدایی‌نیز نرم و محتاط پرسید:
«سانی؟ اونجا‌فرار دقیقاً چه‌خاطره‌ها اتفاقی افتاد؟»
سانی پوزخندِ تلخی‌سایه زد و با‌اندازهٔ لحنی تاریک جواب داد:
«چرا؟ مگه‌سایه تو همه‌چیز‌کمتر رو نمی‌دونی؟»
دخترِ نابینا جوابی نداد‌تجلیِ و پس از گذشتِ‌نیازمندِ مدتی، سانی آهی کشید.
«...ببخشید. تقصیرِ من‌فراتر بود. من ما رو‌واقعیت تو این دردسر انداختم.»
سانی صاف نشست‌سایه و خودش را‌اندازهٔ مجبور کرد آرام شود.
غرق شدن در گذشته هیچ دردی از آن‌ها دوا نمی‌کرد. اوضاع خراب بود، اما بی‌امید نبود.دور آینده نامعلوم بود و قطعاً فرصتی برای تغییر دادنِ همه‌چیز پیش می‌آمد... فقط باید تسلطش را‌بگیرد روی خودش حفظ می‌کرد و آماده می‌ماند تا وقتی فرصتی پیش آمد، دست به کار شود.
چه کسی گفته‌خاطره‌ها بود موردرت قرار‌واقعیت است پیروزِ نهایی باشد؟
«گمشدهٔ مرموزی رو که بهت گفته‌آن‌ها بودم یادت میاد؟ همونی که دربارهٔ‌مقداری بذر و چاقوها بهم یاد داده بود؟»
کاسی آرام سر تکان داد.
سانی چند لحظه‌این مکث کرد و بعد‌محدود سرش را تکان داد.
«خب، همون‌طور که معلوم شد، اون عمداً من رو به معبدِ شب‌ناچیز کشوند. به دلایلی به اون تکه‌آینه‌ای که چند وقت پیش پیدا کردم‌ضعیف‌تر نیاز داشت. وقتی استاد پیرس اون رو دید، قیامت به پا شد.»
کاسی مدتی‌فرار ساکت ماند‌خاطره‌ها و بعد پرسید:
«فکر می‌کنی‌بردِ این گمشده اینجاست،کمتر توی معبدِ شب؟»
سانی نگاهش را دزدید.کمتر وقتی بالاخره به حرف‌گشت آمد، صدایش عبوس بود:
«آره. راستش... فکر می‌کنم کلِ این دژ یه‌نیازمندِ زندانه. زندانی که ساخته شده تا فقط یه‌پژواک‌ها موجود رو تو خودش نگه داره. اون رو.»
کاسی لرزید و شانه‌هایش‌خاطره‌ها را بغل کرد. سکوتِ‌نیز سنگینی میانشان حاکم شد.
پس از مدتی، گفت:
«شاید حق‌سایه با تو‌کمتر باشه. اما، سانی...»
صدایش لرزید:
«...چه جور موجودی برای محافظت،تجلیِ به صد جنگجوی بیدارشده، دو شوالیهٔ‌اگر عروج‌یافته و یه قدیس نیاز داره؟»
سانی به او‌سایه خیره ماند و‌اندازهٔ نمی‌دانست چه بگوید.
هیچ ایده‌ای نداشت.