چپتر 1165: گرمای محبت
0خانه‌های انسان‌ها همچون تایتانی بود.
درونشان پر از چیزهای بی‌شمار بود. از کف‌پوش‌ها گرفته تا کوچک‌ترین خرت‌وپرت‌ها، هر کدام را کسی طراحی‌مورچه کرده و ساخته بود. موادِ به‌کاررفته در ساختشان را کسِ دیگری تولید کرده بود. وسایلِ نقلیه‌ای که‌عزیزم شخصِ دیگری سرهم کرده بود، آن‌ها را از جاده‌هایی می‌گذراندند که باز هم دست‌ساختهٔ کسِ دیگری بود.
حجمِ تلاش و زندگیِ نهفته در هر خانهٔ انسانی حیرت‌انگیز بود. ابعادش چنان‌دهن‌کجی درک‌ناپذیر بود که موردرت تنها می‌توانست آن را با چیزی مقایسه کند که آشناییِ‌سرخورده بیشتری با آن داشت؛ پلیدی چنان عظیم که صِرفِ وجودش فاجعه به بار می‌آورد.
اما در حقیقت، جهانِ بیداری بسیار فراتر از‌این‌ها این‌ها بود. تنها موجودی که می‌شد آن را‌مرده واقعاً با آن مقایسه کرد، یک ایزد بود.
«شاید یه ایزدِ مرده.»
انسان‌ها مثلِ مورچه بودند، اما او به‌راحتی می‌توانست‌موجودی آن‌ها را کرم‌های لاشخوری تصور کند که روی‌مثلِ جسدی ایزدی می‌لولند و دلی از عزا درمی‌آورند.
می‌توانست این‌دوید تصویر را‌بالا به‌وضوح ببیند.
«عزیزم! بیا غذا بخور!»
موردرت از دریچهٔ‌می‌کرد چشمانِ کودک به‌گذاشت دنیا نگاه می‌کرد.
اسباب‌بازی‌هایش را زمین گذاشت و به سمتِ آشپزخانه دوید. از‌واقعاً صندلی بالا رفت و به مادرش لبخند زد. برای بشقابِ‌کرم‌های پر از سبزیجاتِ گران‌قیمت و طبیعی دهن‌کجی کرد و لب برچید.
گذاشت با ناز‌صندلی کشیدن راضی‌اش کنند تا‌لبخند کمی از آن بخورد.
«...مزه‌شو نمی‌فهمم.»
موردرت همان‌طور که چهرهٔ مادر را برانداز‌سمتِ می‌کرد، کمی سرخورده شد. مادر با لبخند‌لبخند نگاهش می‌کرد. چشمانش لبریز از محبت بود.
اینکه کسی دوستت داشته باشد، حسِ‌فراتر تازه‌ای بود. اما در عوض، دوست‌ایزد داشتنِ کسی دیگر چه حسی داشت؟
موردرت از روی کنجکاوی، به این فکر افتاد که‌بشقابِ بدنِ مادر را بگیرد و از کودک مراقبت کند. آیا‌کمی حسِ رضایت‌بخشی داشت؟ آیا طاقت‌فرسا بود؟ آیا حسِ خوبی می‌داد؟
راهِ آسانی برای فهمیدنش بود.
با این حال،می‌کرد موردرت جلوی کنجکاوی‌اش را‌سمتِ گرفت و بی‌حرکت ماند.
همان‌طور که کودک سبزیجات را می‌جوید، مادر هم سرسری‌می‌شد به اخبار گوش می‌داد. گزارشِ تبلیغاتیِ روی صفحه پخش‌بودند می‌شد و صدای مردانه و باوقاری داشت گزارش می‌داد:
«...با اعزامِ ارتشِ تخلیهٔ دوم به ربعِ جنوبی، دلاورانِ ارتشِ تخلیهٔ اول همچنان به تحکیمِ نیروهای خود‌راضی‌اش در این قاره ادامه می‌دهند. همین چند روز پیش، انتقالِ پناهجویان از پایتختِ محاصرهٔ نفوذناپذیر، فالکون اسکات، با‌باشد موفقیت پایان یافت. با رهبریِ دلاورانهٔ قدیس تایریس از خاندانِ پرِ سفید، تلفاتِ نیروهای ارتش به حداقل رسید...»
موردرت با‌اما شنیدنِ این نامِ‌بیداری آشنا لبخند زد.
انگار مدِ آسمان هنوز زنده بود. راضی بود... در‌دوید میانِ تمامِ قدیس‌هایی که قصدِ کشتنشان را داشت، او‌گران‌قیمت تنها کسی بود که لیاقتِ مرگی راحت را داشت.
او غیرمستقیم در دستگیری‌اش نقش‌بسیار داشت. اما غیرمستقیم در فرارش‌واقعاً هم کمک کرده بود. پس...
«شاید اصلاً مجبور نشم بکشمش.»
در چند روزِ بعد، موردرت زندگیِ یک کودکِ انسان را از‌واقعاً سر گذراند. گرمای تابستان، گرمای مراقبتِ مادری مهربان، لذتِ بازی با‌لاشخوری دوستان و هیجانِ یادگیریِ حروف با یک معلم را تجربه کرد.
همه‌چیز سرگرم‌کننده بود،می‌کرد اما خیلی زود‌گذاشت حوصله‌اش سر رفت.
هرچند، اون یکی عاشقش می‌شد.
با این فکر حس‌بالا کرد خلق‌وخویش دارد خطرناک می‌شود،بشقابِ پس آن را پس زد.
موردرت وقتی به بچه گفت که هیچ‌وقت احساسِ غم‌موجودی نمی‌کند، صادق بود. اما کاملاً هم بی‌احساس نبود. چیزهایی بود‌بودند که می‌توانست حس کند: رضایت، خشنودی، لذت... خشم، کینه، تحقیر...
و البته نفرت.
و با اینکه از پدرِ خائنش‌فراتر و آستریون متنفر بود، اما از‌ایزد آن یکی بیشتر از همه نفرت داشت.
آه. فکر‌دوید کردن بهش‌بالا هیچ فایده‌ای نداره.
حواسش را‌اما دوباره به‌جهانِ زمانِ حال داد.
بچه‌ای که درونش ساکن بود کمی احمق بود؛ همان‌طور که‌صندلی از یک کودک انتظار می‌رفت. بچه فقط به لبخندِ مادر نگاه‌برچید می‌کرد، اما موردرت چیزی را می‌دید که پشتِ آن پنهان بود.
نگرانی. خستگی. تنهایی. ترس.
پس از چند روز تماشای‌رفت بی‌هدف، بچه را رها کرد‌سبزیجاتِ و درونِ چشمانِ مادر پنهان شد.
...از نگاهِ او زندگی سراسر گرما و شادی نبود.موجودی وقتی پیشِ پسرش بود ظاهرِ شجاعی به خود می‌گرفت، اما‌بودند در تنهایی، به خودش اجازه می‌داد ضعیف و ترسان باشد.
شهر در آشوب بود. همه‌چیز داشت تغییر می‌کرد. جنگِ دوردست‌صندلی همین حالا هم روی زندگیِ روزمرهٔ شهروندان تأثیر گذاشته بود... دوستانش،برچید همسایه‌هایش، خانواده‌اش — همه مضطرب بودند، انگار که منتظرِ توفان باشند.
افرادِ زیادی با ارتشِ تخلیهٔ اول‌فراتر رفته بودند. حتی عدهٔ بیشتری ثبت‌نام‌ایزد کردند و با ارتشِ دوم راهی شدند.
و حالا حرف از این بود‌مادرش که حتی نزدیکانش هم دارند به‌طبیعی گردابِ این فاجعهٔ دوردست کشیده می‌شوند.
زن شهروندِ رده‌پایینی نبود. جایگاهِ ویژه‌ای‌بسیار داشت و برای همین، عاقل‌تر از‌کرد آن بود که تبلیغات را باور کند.
موردرت تماشا می‌کرد‌می‌کرد و دیدگاهِ او‌گذاشت را در خود می‌کشید.
در یک صبحِ آفتابی، با زن‌فراتر تماس گرفتند. رابط را که دمِ‌ایزد گوشش برد، چهره‌اش از هم شکفت.
«...آره! می‌فهمم. این... این خبرِ فوق‌العاده‌ایه. چقدر مونده تا... اوه. به این زودی؟دهن‌کجی بله، درک می‌کنم. حالش خیلی خوبه. البته که دلتنگته. نگران نباش... براش توضیح می‌دم.سرخورده ما خیلی بهت افتخار می‌کنیم! می‌تونم... می‌تونم بیام ببینمت؟ اوه، عالیه. بله... میام اونجا...»
پس از پایانِ تماس، زن‌بیداری دستانش را پایین آورد و‌می‌شد چند لحظه بی‌حرکت ماند. لبانش می‌لرزید.
سپس نفسِ عمیقی‌می‌کرد کشید و حالتِ‌گذاشت آرامی به چهره‌اش داد.
زن آماده شد و خیلی بیشتر‌فراتر از همیشه برای آراستنِ خود وقت گذاشت.شاید زیباییِ بی‌چون‌وچرایش بیش از پیش شکوفا شد.
پس از پوشیدنِ لباسِ موردعلاقه‌اش،رفت در آینه به خود لبخند‌سبزیجاتِ زد و از آپارتمان بیرون رفت.
...البته، موردرت هم که داشت‌بیداری دنیا را از دریچهٔ چشمانِ‌می‌شد او می‌دید، همین کار را کرد.
چقدر شیرین.
به‌جای استفاده از وسایلِ نقلیهٔ عمومی، یک پی‌تی‌ویِ گران‌قیمت خبر کردند و به بخشِ بسیار مجلل‌تر و محافظت‌شده‌تری‌بودند از شهر رفتند. آنجا، درست در قلبِ پایتختِ محاصرهٔ ربعِ شمالی، مجتمعِ وسیعی قرار داشت که چیزی بینِ‌غذا سفارتخانه و دژ به نظر می‌رسید؛ آن‌قدر بزرگ بود که می‌شد آن را محله‌ای مستقل به حساب آورد.
زن از پی‌تی‌وی پیاده شد و به ایستِ بازرسی نزدیک شد.گران‌قیمت آنجا، یک جنگجوی بیدارشده که رنگ‌های خاصی — سیاه و شنگرف‌نمی‌فهمم — به تن داشت، با اشاره‌ای مؤدبانه او را متوقف کرد.
زن لبخند زد.
«صبح بخیر.نگاه اومدم شوهرم‌اسباب‌بازی‌هایش رو ببینم...»