چپتر 80: روحِ اکتشاف
0آشیانه کروی‌شکل بود و سوراخی گرد در مرکزش داشت. معمولاً چنین آشیانه‌ای از علف و شاخه‌های نازک ساخته می‌شد،طرفِ اما این یکی را از شاخه‌های درختِ بزرگ ساخته بودند که ضخامتِ هرکدام دست‌کم به‌اندازهٔ بازوی یک انسان بود.غیرمنتظره این شاخه‌ها با الگویی آشفته در هم تنیده بودند و دیوارهایی بدون درز و به سیاهیِ عقیق ساخته بودند.
سانی هرگز چنین چیزی ندیده بود. در دنیای واقعی به‌ندرت پرنده‌ای به‌فروکش چشم می‌خورد، چه رسد به پرنده‌ای غول‌پیکر. ورودیِ آشیانه چنان بزرگ بود‌سال که کامیونی کوچک از آن رد می‌شد. خودِ آشیانه چندین برابر بزرگ‌تر بود.
عجب.
یک ثانیه ترس به جانش‌کنجکاوی افتاد؛ نکند پرندهٔ غول‌پیکر همان حوالی‌آشیانه‌های باشد. اما بعد ترسش فروکش کرد.
آشیانه... متروکه به نظر می‌رسید. باستانی و خالی بود و بعضی قسمت‌هایش داشت‌خوبی فرومی‌ریخت. انگار هزاران سال از آخرین باری که کسی پا به این مکانِ‌تازه پنهان و رازآلود گذاشته بود می‌گذشت. حسِ تنهایی و ویرانی در هوا موج می‌زد.
منطقیه. اگه من به‌زور تونستم از بین برگ‌ها رد‌باشد بشم، یه هیولای غول‌پیکر چطور می‌تونه بدون اینکه یه سوراخِ‌بعضی گنده توی این سد به جا بذاره، ازش رد بشه؟
سانی مکث کرد؛ احتیاط و کنجکاوی در دلش به جانِ‌گشت‌وگذار هم افتاده بودند. از یک طرف، گشت‌وگذار در آشیانه‌های باستانی هیچ‌کجا‌دیگر ایدهٔ خوبی نبود، چه رسد به عالمِ رؤیا. خطراتِ زیادی داشت.
از طرفِ دیگر، می‌توانست پاداشِ‌کنجکاوی بزرگی به همراه داشته باشد.گشت‌وگذار تازه... آخه زیادی جالب نبود؟
سرانجام، سانی تصمیم گرفت برای ارضای کنجکاوی‌اش به داخلِ آشیانه برود. با رشته‌افکاری غیرمنتظره خودش را‌رؤیا قانع کرده بود که آنجا امن است. سانی در آن وضعیتِ ذهنیِ آشفته‌اش، یقین داشت درختِ‌برای روح موجودی عظیم و خیرخواه است که از آن‌ها در برابرِ تهدیدهای هولناکِ دنیای بیرون محافظت می‌کند.
اگر این‌طور بود، آخه چطور‌نکند ممکن بود چیزی که به این‌ترسش درختِ عظیم ربط دارد خطرناک باشد؟
با نزدیک شدن به ورودیِ آشیانه، روی لبهٔ شاخه تعادلش را حفظ کرد و سعی کرد داخل را ببیند.زیادی با این حال قدش آن‌قدر بلند نبود که چیزی جز سطحِ داخلیِ سقفِ آشیانه ببیند. از آنجا که جای پایش‌غیرمنتظره حسابی متزلزل بود، سانی تصمیم گرفت بیش از این دست‌دست نکند؛ پرید و خودش را از لبهٔ ورودی بالا کشید.
لحظه‌ای بعد روی سطحی نرم فرود آمد. کفِ آشیانه با لایهٔ ضخیمی از تارهای عنکبوتِ سفید‌عالمِ و ابریشمی پوشیده شده بود. گذرِ زمان آن‌ها را مانند ماسه، شکننده و نرم کرده بود.گرفت آن‌قدر تارِ عنکبوت آنجا بود که سانی لحظه‌ای فکر کرد درونِ پیلهٔ سفیدِ غول‌پیکری افتاده است.
اما نه،مکث فقط یک‌کنجکاوی آشیانه بود.
و آنجا،ترس درست در‌افتاد مرکزش، یک...
سانی پلک زد.
وسطِ آشیانه تخمی قرار داشت. تخمی غول‌پیکر و‌افتاده باستانی که هم‌قدِ خودش بود؛ خاکستری و ظاهراً‌عالمِ بی‌جان، انگار که با گذشتِ زمان سنگ شده باشد.
سانی نفسش را در سینه حبس کرد و به اطراف چشم دوخت تا‌خوبی مطمئن شود هیچ‌چیز... و هیچ‌کس... آنجا نیست. اما نه، آشیانهٔ غول‌پیکر خالی و‌تازه ساکت بود و حتی یک سایهٔ سرگردان هم در آن حوالی به چشم نمی‌خورد.
چقدر... شگفت‌انگیزه.
سانی هیجانِ عجیبی در خود حس کرد. حسِ کشفِ چیزی باورنکردنی، چیزی که هیچ‌کس‌خوبی جز او تا به حال ندیده بود، وجودش را از شگفتی و رضایتی عمیق‌آخه سرشار کرد. هرگز نمی‌دانست چنین رویی هم دارد؛ رویی پر از اشتیاقِ یک کاوشگر.
بذار یه‌بشه نگاهی به‌احتیاط این چیز بندازم.
قدم‌زنان روی ابریشمِ نرم، سانی آرام دورِ تخمِ عظیم چرخید و آن را بررسی کرد. در نگاهِ اول، انگار‌طرفِ از سنگ بود. سطحِ تخم به طیف‌های مختلفی از خاکستری درآمده بود که همچون ابرهایی در حرکت روی هم افتاده‌خودش بودند. این نقش‌ونگار زیباییِ غریبی داشت و هاله‌ای مرموز به تخم می‌بخشید. اما در کل، فقط بزرگ بود و صیقلی.
سانی پشتِ سرش را خاراند، جلوتر‌پرندهٔ رفت و دستش را روی سطحِ‌فروکش تخم گذاشت. در دم، سخت جا خورد.
تخم زیرِ دستش گرم بود.
یعنی... هنوز زنده‌ست؟
ثانیه‌ای بعد، سانی حس کرد کششِ عجیبی‌افتاده دارد روی هسته‌اش اثر می‌گذارد. انگار تخم...نبود داشت سعی می‌کرد نیروی حیاتش را ببلعد!
دستش را پس کشید و با دلهره‌ای تاریک به تخم خیره شد. این‌کرد چیزِ لعنتی نه‌تنها زنده بود، بلکه می‌توانست جانِ هر چیزی را که به‌باری آن دست می‌زد بیرون بکشد. فقط به یک دلیل نتوانست روحش را ببلعد.
تا جایی که سانی می‌دانست، در هر دو جهان تنها‌گشت‌وگذار او بود که هستهٔ روحِ واقعی نداشت. در عوض، هستهٔ سایهٔ‌دیگر مرموز را داشت. برای همین نیروی حیاتش تحت‌تأثیر قرار نگرفته بود.
هوف. به خیر گذشت.
سانی به تخمِ عظیم نگاه‌دلش کرد و به این فکر‌آشیانه‌های افتاد که چطور تلافی کند.
این لانه بی‌شک زمانی به یک موجودِ کابوسِ بی‌نهایت قدرتمند تعلق داشت. در نتیجه، فرزندش هم موجودی‌باستانی با قدرتِ درخورِ توجه بود. با این حال، به دلیلی نامعلوم، آن موجود نتوانسته بود از تخم‌تنهایی دربیاید و والدش او را جا گذاشته بود؛ مقدّر شده بود که تا ابد درونِ تخم گرفتار بماند.
...یا دست‌کم تا زمانی که ابلهِ نگون‌بختی آن‌قدر‌افتاده نزدیک شود که با جوهرِ روح تغذیه‌اش کند‌عالمِ و برای رهایی به آن قدرتِ کافی بدهد.
شانس آوردم که‌مکث ابله نیستم. صبر‌دلش کن... اِ... شایدم باشم...
تصمیماتش اخیراً بسیار عجیب شده بود. نمی‌توانست دلیلِ‌طرف بعضی از آن‌ها را توضیح دهد، از جمله‌رؤیا همین آخری را. انگار قدرتِ تفکرش کم شده بود...
بی‌خیال. هنوزم‌ترس از یه‌افتاد تخمِ لعنتی باهوش‌ترم!
همچون کاوشگری واقعی، به جایی پا گذاشته بود که پیش‌تر کسی نرفته‌هیچ‌کجا بود و کشفی شگفت‌انگیز کرده بود. موجودی بی‌نهایت مرموز و کمیاب پیدا‌بزرگی کرده بود، موجودی که حتی یک انسان هم نامش را نشنیده بود.
طبیعتاً باید می‌کشتش.
روحِ کاوشگری‌مکث اصلاً یعنی‌کنجکاوی همین، مگر نه؟
سانی تکهٔ نیمه‌شب را احضار کرد و آن را در سطحِ سنگیِ‌فروکش تخم فرو برد؛ بارانی از جرقه روی تارهای عنکبوت بارید. تیغهٔ تیز‌سال بی‌اثر روی سنگ لغزید و تنها خراشِ کم‌عمقی روی آن به جا گذاشت.
حروم‌زادهٔ سرسخت.
تخم آن‌قدر محکم بود که در برابرِ ضربهٔ سلاحی از رتبهٔ بیدارشده‌هیچ‌کجا مقاومت کند. اگر تا این حد مقاوم بود، سانی از تصورِ اینکه هیولای‌همراه بالغ چقدر قدرت دارد، به وحشت می‌افتاد. قطعاً یک موجودِ کابوسِ معمولی نبود.
اما خب،مکث او هم یک‌دلش خفتهٔ معمولی نبود.
سایه‌اش از دستانش روی تکهٔ نیمه‌شب جاری شد و فلزِ صیقلیِ تیغه‌فروکش را سیاه و مات کرد. بی‌درنگ هاله‌ای سرد از شمشیر ساطع شد؛سال چنان برّان به نظر می‌رسید که انگار می‌توانست دنیا را از هم بشکافد.
سانی قدمی به جلو برداشت، تکه را بالای سرش برد و با‌هیچ‌کجا ضربه‌ای خردکننده آن را فرود آورد. تیغهٔ تاریک که با سایه تقویت‌بزرگی شده بود، در سطحِ سنگیِ تخم فرو رفت و آن را شکافت.
با فرورفتنِ شمشیرِ سانی در تخمِ سنگیِ عظیم، شکاف‌هایی روی آن دوید. برقی از‌خوبی نورِ شومِ زرشکی از میانِ شکاف‌ها درخشید و سپس ناپدید شد؛ چیزی جز تاریکی‌آخه بر جا نماند. سیلابی از مایعِ لزج و سیاه روی تارهای سفیدِ عنکبوت جاری شد.
در سکوتی که به‌کنجکاوی دنبالش آمد، سانی صدای‌طرف مسحورکنندهٔ طلسم را شنید:
[اهریمنی اعظم کشته شد: زادهٔ پرندهٔ دزدِ پست.]
[سایه قوی‌تر شد.]
[خاطره‌ای به دست آمد...]