چپتر 134: قلعهٔ روشن
0با گذشتن از دروازه‌های پرنقش‌ونگار، تالارِ بزرگی پیشِ رویشان باز شد. سانی با شنیدنِ صدای‌اینکه خش‌خشِ عجیبی از بالا، سرش را بلند کرد و پنجره‌های بلندی با شیشه‌های رنگی دید‌میز که تا سقفِ دوردست امتداد داشتند. روزها، تالار حتماً غرق در پرتوهای آبشاریِ نوری زیبا می‌شد.
اما در حالِ حاضر، چند زنِ جوان چابکانه از پنجره‌ای به پنجرهٔ‌محکم دیگر می‌رفتند و آن‌ها را با پارچه‌هایی ضخیم و زمخت می‌پوشاندند. نردبان‌های چوبیِ‌تمامِ دست‌سازشان غژغژ می‌کرد و با هر ترق‌توروق، صدایی عجیب و تقریباً آهنگین می‌ساخت.
انگار پارچه‌ها را طوری محکم می‌کردند که شب‌ها حتی کوچک‌ترین سوسوی نوری‌عظیم هم نتواند از قلعه به بیرون درز کند. سانی حدس می‌زد تمامِ‌شود پنجره‌های این دژِ مرمرین در حالِ حاضر به همین شکل پوشانده می‌شوند.
درست وقتی این فکر از ذهنش گذشت، صدای بلندی پشتِ سرشان طنین انداخت. برگشت و دید که دروازه‌های‌مثلِ پرنقش‌ونگار دارند بسته می‌شوند. دو نگهبانی که بیرون دیده بودند، داشتند کلونِ آهنیِ سنگینی را در شکاف‌هایش می‌انداختند و‌دیگری صورتشان از شدتِ فشار سرخ شده بود. وزنِ آن میلهٔ عظیم حتماً از وزنِ جفتشان روی هم بیشتر بود.
حالا قلعه از دنیای بیرون‌روبه‌رو مهروموم شده و آماده بود تا‌قفس با هجومِ تاریکیِ نفرین‌شده روبه‌رو شود.
ناگهان، سانی حس کرد‌صدایی مثلِ حیوانی است که‌می‌ساخت در قفس گیر افتاده.
برای اینکه خودش را آرام کند، نگاهی به اطراف انداخت و متوجهِ میزِ چوبیِ مجللی شد که‌دنیای اصلاً به این تالارِ باشکوه نمی‌خورد. حتماً آن را از بخشِ دیگری از این دژِ مرمرین به‌خودش اینجا کشیده بودند. پشتِ میز، مردِ جوانِ تکیده‌ای با چشمانی مضطرب داشت چیزی روی تکه‌ای پوست می‌نوشت.
کلِ این صحنه شباهتِ عجیبی به میزِ پذیرشِ یک هتلِ مجلل‌آماده داشت... یا بهتر است بگوییم، به چیزی که سانی از چنین‌گیر میزی تصور می‌کرد. البته او هرگز پایش را در هتل نگذاشته بود.
چند لحظه مکث کرد،نفرین‌شده به سمتِ میز رفت و‌حیوانی رو به مردِ جوان گفت:
«هی. راستش... بهمون‌ترق‌توروق گفتن یکی این‌تقریباً داخل میاد پیشمون.»
مسئولِ پذیرشِ قلعه از جا پرید و نگاهش را از روی کاغذ گرفت؛جفتشان ترسی در چهره‌اش نمایان شد. اما وقتی فهمید چه کسی دارد با او‌مثلِ حرف می‌زند، ترسش از بین رفت و لبخندی مردد جای آن را گرفت.
مردِ جوان صورتی لاغر و رنگ‌ورویی پریده و بیمارگونه داشت. گرسنه و ضعیف به نظر می‌رسید و‌ناگهان بیشتر شبیه به آن بیچاره‌های سکونتگاهِ بیرونی بود تا کسی که در قلعه زندگی می‌کند. با این‌باشکوه حال، لباس‌هایش تمیز و مرتب بود و هیچ نشانی از کهنگی و پارگیِ لباسِ آدم‌های بیرون نداشت.
«آه، مهمون! ببخشید، یه لحظه ترسوندی‌م. خوش اومدین،مثلِ به قلعهٔ روشن خوش اومدین. واو، دقیقاً به‌موقع رسیدین.آرام یکی دو دقیقه دیرتر می‌رسیدین، دروازه‌ها بسته شده بود.»
با گفتنِ این حرف،صدایی نگاهِ مضطربی به دو نگهبان‌انگار انداخت و سریع چشم برداشت.
«به هر حال، اسمِ من هارپره. امروز‌سرخ مسئولِ اسکانِ مهمون‌هام. بذارین ببینم... اوه! انگار شماها‌بیشتر رو نمی‌شناسم. اولین باره که میاین خراج بدین؟»
سانی چند ثانیه به او خیره‌روی ماند، حس کرد کاسی شانه‌اش را‌هجومِ کمی محکم‌تر فشار داد، و بعد گفت:
«بله.»
هارپر لبخند زد.
«تبریک می‌گم! شاید باورتون نشه، اما من هم یه زمانی جای شما بودم.جفتشان در واقع، همین چند ماه پیش بود. اما از وقتی سرور گانلاگ لطفش رو‌حیوانی شاملِ حالم کرد، توی امنیتِ قلعه زندگی می‌کنم. مطمئنم شما هم عاشقِ اینجا می‌شید.»
«...آره حتماً.»
سانی نمی‌دانست مردِ جوان در قدردانی‌اش از مستبدِ محلی‌حیوانی صادق است یا این حرف‌ها را فقط برای این‌نگاهی می‌زند که نگهبان‌ها بشنوند، و راستش، برایش مهم هم نبود.
اما چیزی که توجهش را جلب کرد این بود: به نظر نمی‌رسید هارپر به اندازهٔ‌حتی افی از زمانِ ورودشان به شهرِ تاریک جا خورده باشد. اما بعد فهمید مردمی که‌شکل در قلعه زندگی می‌کنند، احتمالاً خبر ندارند چه کسی و کِی به سکونتگاهِ بیرونی می‌آید.
احتمالاً پیشِ خودشان فکر می‌کردند او و کاسی جایی نزدیکِ ویرانه‌ها واردِ عالمِ رؤیا شده‌اند و دو‌دنیای ماهِ گذشته را به دربه‌دری دنبالِ خرده‌های روح گشته‌اند تا هزینهٔ ورودشان به قلعه را جور کنند.خودش دانستنِ این موضوع به دردش می‌خورد، چون سانی فعلاً قصد نداشت حدِ واقعیِ توانایی‌شان را جار بزند.
با توجه به اینکه افی از عبورشان‌بیشتر از میانِ هزارتو چقدر حیرت کرده بود، این‌روبه‌رو کار فقط توجهِ بیجای زیادی را جلب می‌کرد.
گوشهٔ لبش‌هجومِ به پوزخندی‌نفرین‌شده باز شد.
«خب، الان باید چی‌کار کنیم؟»
هارپر قلم‌پرش را‌می‌انداختند برداشت و دفترِ کلِ‌سرخ بزرگی را باز کرد.
«خیلی ساده‌ست. فقط اسمتون رو می‌خوام تا زمانِ پرداختِ باجتون‌مهروموم رو ثبت کنم، و تقریباً همین. اینجا اتاقِ خالی زیاد داریم،قفس مخصوصاً توی برجِ غروب. خیلی ساکته، نظرتون چیه اونجا مستقرتون کنم؟»
برقی از‌هجومِ اضطراب در‌نفرین‌شده چشمانش دیده می‌شد.
«برجِ غروب... احتمالاً یعنی توی بخشِ غربیِ‌آهنگین قلعه‌ست و روبه‌روی منارهٔ سرخ. جای تعجب‌شب‌ها نیست که کسی نمی‌خواد اونجا زندگی کنه.»
اما برای سانی، آدمِ کمتر‌شدتِ یعنی خطرِ کمتر. به مردِ‌وزنِ جوان و تکیده سر تکان داد.
«باشه. مشکلی نیست.»
هارپر لبخند زد.
«عالیه! خیلی‌می‌کرد عالیه! اِهم،صدایی خب اسمتون...»
سانی حرفش را‌می‌انداختند قطع کرد تا جلوی‌سرخ سؤال‌های خطرناک را بگیرد:
«من سانلسم،وزنِ و ایشون‌عظیم هم کاسیا.»
مردِ جوان اسمشان را نوشت و تاریخِ ورودشان‌مثلِ را ثبت کرد. سانی به دست‌خطِ مرتبِ او‌خودش خیره شد؛ چشمانش روی رشته‌اعدادِ کوتاه قفل شده بود.
پس... در واقع دقیقاً ۷۷ روز از شبی که به ساحلِ فراموش‌شده رسیده بودند‌شب‌ها می‌گذشت. هر سه‌نفرشان تا مدتی با دقتِ تمام حسابِ زمان را نگه داشته بودند، اما‌همین پس از تجربهٔ هولناکشان با روح‌خوار، حسابِ دقیقِ روزها از دستِ سانی در رفته بود.
آن بیرون در دنیای‌صورتشان واقعی، بهار داشت آغاز می‌شد.بود یک فصلِ تمام گذشته بود.
...انگار یک عمر گذشته بود.
هارپر بی‌توجه به توفانی که در دلِ‌ناگهان سانی به پا شده بود، دفتر را‌برای بست و لبخندِ مؤدبانه‌ای به آن‌ها زد.
«تموم شد. حالا دیگه نگرانی‌هاتون رو بذارید‌آهنگین کنار و دنبالم بیاید. بینِ این دیوارها‌شب‌ها کاملاً در امانید. هیچ‌چیز بهتون آسیب نمی‌زنه!»
لحنش شاد بود، اما نگاهِ گذرایی‌فشار که هارپر به نگهبان‌های تهدیدآمیزِ کنارِ دروازهٔ‌جفتشان بسته‌شده انداخت، از چشمِ سانی دور نماند.