چپتر 1613: پیشنهادِ معقول
0«نمی‌گم. ولی‌زیرِ می‌تونی سایه‌پادشاهِ صدام کنی.»
صدای مردی که خود را سایه می‌نامید در معبدِ بی‌نور پیچید، چنان‌که‌غیرقابل‌توضیح گویی خودِ تاریکی به سؤالش جواب داده بود. آن صدای به‌طرز عجیبی‌روی گریزپا، سرد و بی‌تفاوت بود و هیچ احساسی در آن به چشم نمی‌خورد.
با این حال،تجدیدنظر رگه‌ای از غرور‌معدود در آن حس می‌شد.
نفیس نامحسوس اخم کرد.
حالا که معارفه تمام شده بود، وقتش بود که هدفِ دیدارش را اعلام‌نبود کند. اما او در موضعِ ضعف قرار داشت. اربابِ معبدِ تاریک انگار همه‌چیز‌پلیدهای را دربارهٔ او می‌دانست، در حالی که خودش تقریباً هیچ‌چیز از او نمی‌دانست.
حتی کاسی که نگاهش می‌توانست در‌تعاریفِ بی‌شمار راز رخنه کند، انگار در‌غیرقابل‌توضیح برابرِ وجودِ سرورِ سایه‌ها کاملاً کور بود.
...البته، نفیس‌نظرش حدس‌هایی دربارهٔ‌صرفاً هویتِ واقعی‌اش می‌زد.
تاریکی دوباره به‌دژِ سخن درآمد و‌تجدیدنظر صدایش همچنان بی‌احساس بود:
«افتخارِ حضورِ بانو ستارهٔ‌پادشاهِ دگرگون رو مدیونِ چی‌ام؟دژِ با من چی‌کار داری؟»
نفیس لحظه‌ای درنگ‌کسانی کرد و به‌تعاریفِ فکر فرو رفت.
او را فرستاده بودند تا قدیسی قدرتمند را متقاعد کند‌تعاریفِ که زیرِ پرچمِ پادشاهِ شمشیرها برود. اما با رسیدن به دژِ‌آغوشِ او، نفیس مجبور شد در نظرش دربارهٔ سرورِ سایه‌ها تجدیدنظر کند.
او صرفاً قدرتمند نبود... نه، او‌تجدیدنظر از آن معدود کسانی بود، مثلِ خودش،تعاریفِ که فراتر از تعاریفِ عادیِ قدرت بودند.
حالا که نفیس گسترهٔ پهناورِ تاریکیِ غیرقابل‌توضیح، استخوان‌های پلیدهای هولناکِ پنهان در آغوشِ تاریکش، عمارتِ باوقارِ معبدِ تاریک‌تعاریفِ و موجوداتِ محافظش را دیده بود، می‌دانست که سرورِ سایه‌ها از روی شانس در گورِ خدا زنده نمانده‌روی است، یا صرفاً به این دلیل که سرشتش به‌طورِ خاص برای زندگی در این محیطِ طاقت‌فرسا مناسب بوده است.
بلکه با قدرتِ‌کسانی خودش در اینجا‌تعاریفِ دوام آورده بود.
...و همین‌نظرش موضوع او‌صرفاً را مطلوب‌تر می‌کرد.
البته، هنوز مجهولاتِ زیادی دربارهٔ این قدیسِ مرموز وجود داشت. نفیس نمی‌توانست مطمئن باشد که قدرت‌های او واقعاً چیست.غیرقابل‌توضیح موجوداتِ درنده‌ای که به او خدمت می‌کردند نه پژواک بودند و نه موجودِ کابوس... پس ممکن بود زادهٔ سرشتش‌دلیل باشند، مثلِ بازتاب‌های شنیعِ شاهزادهٔ هیچ، یا مثلِ آن پلیدهایی که جانورسالار بر آن‌ها فرمان می‌راند، تحتِ انقیاد درآمده باشند.
معلوم نبود خودِ این مرد چقدر قوی است، یا اینکه سرشتش هیچ کاربردی در نبردِ تن‌به‌تن‌مثلِ دارد یا نه. همچنین مشخص نبود از کجا آمده است و چطور توانسته بدونِ اینکه هیچ‌باوقارِ ردی از خود در هیچ‌یک از این دو جهان به جا بگذارد، به یک قدیس تبدیل شود.
با این‌معدود حال، نفیس‌مثلِ ظنِ قوی‌ای داشت.
بیدارشدگانی که با سایه‌ها پیوند داشتند بی‌نهایت کمیاب بودند، چه رسد‌عادیِ به آن‌هایی که واقعاً قدرتمند باشند. از طرفی... انسان‌ها پیش از‌تاریکش این پنج مورد از شش تبارِ ایزدی را به دست آورده بودند.
خاندانِ شعلهٔ جاودان وارثِ ایزدِ خورشید بودند، دلاوری وارثِ ایزدبانوی‌کسانی جنگ بود، سرود وارثِ ایزدبانوی جانوران بود، شب وارثِ ایزدبانوی‌استخوان‌های توفان بود و در نهایت، آستریون تنها وارثِ ایزدِ دل بود.
تنها یک تبار باقی‌پادشاهِ مانده بود که کسی‌دژِ به دستش نیاورده بود.
هیچ‌کس نتوانسته بود خونِ‌مثلِ ایزدِ سایه را پیدا‌قدرت کند و وارثش شود.
پس... این مرد، قدیسی با قدرتِ‌معدود عظیم که از ناکجا پیدایش شده‌قدرت بود و بر سایه‌ها اقتدار داشت.
یعنی او گواهِ این بود‌نظرش که آخرین تبارِ ایزدی بالاخره‌کسانی خود را نشان داده است؟
اگر این‌طور بود...پرچمِ چرا الان؟ این‌برود چه معنایی داشت؟
یک چیز روشن بود. نفیس باید رویکردش را عوض می‌کرد، چون ثابت شده بود تصوراتِ پیشینش‌پنهان اشتباه است. در این معبدِ تاریک، قدرت و جایگاهِ والایش چندان معنایی نداشت، چون مردی که می‌خواست‌به‌طورِ متقاعدش کند قدرتِ برابری داشت و اگر اراده می‌کرد، می‌توانست همان جایگاه را از آنِ خود کند.
باید با سرورِ‌تجدیدنظر سایه‌ها... مثلِ یک‌معدود هم‌تراز رفتار می‌کرد.
نفیس لبخندِ محوی زد.
«پس، سرورِ سایه.پرچمِ حاشیه نمی‌رم... پرسیدی‌برود چی می‌خوام؟ ساده‌ست.»
لحظه‌ای مکث کرد‌کسانی و بعد با همان‌عادیِ لحنِ بی‌تفاوتِ همیشگی‌اش افزود:
«تو رو می‌خوام.»
صدای جابه‌جا شدنِ آتش‌بانان را پشتِ سرش می‌شنید. حتی انگار نفسِ یکی‌شان‌فراتر بند آمد و در سکوتِ مرگبارِ معبدِ تاریک با صدای بلند به‌آغوشِ سرفه افتاد. سرفه‌اش تا حدی فضای سنگینِ پیشنهادِ جدیِ او را خراب کرد.
سرورِ سایه‌زیرِ هم بی‌درنگ‌پادشاهِ جواب نداد.
«خب، معلومه. حتماً داره با دقت‌تعاریفِ مزایا و معایبِ وفاداری به قلمروِ‌غیرقابل‌توضیح شمشیر رو می‌سنجه. انتظارِ دیگه‌ای هم نداشتم.»
با این حال، سکوت‌صرفاً بیشتر از چیزی که‌مثلِ انتظار داشت طول کشید.
«که این‌طور. حتماً‌دژِ داره خیلی عمیق‌تجدیدنظر بهش فکر می‌کنه.»
نفیس تجسمِ صبر بود. پس با حوصله‌رسیدن منتظر ماند و به قدیسِ مرموز زمان‌معدود داد تا تصمیمش را جدی سبک‌سنگین کند.
پس از مدتی، سرورِ سایه‌ها‌فراتر دوباره به حرف آمد و صدای‌تاریکیِ گریزانش کمی بی‌روح به گوش رسید:
«دقیقاً... منظورت چیه؟»
نفیس کمی جا خورد،مجبور اما ماهرانه سردرگمی‌اش را پنهان‌معدود کرد. مگر حرفش واضح نبود؟
«پس بذار روشنش کنم. من، ستارهٔ دگرگون، ازت دعوت می‌کنم به اتحادِ‌صرفاً جنگجویانِ متعالی بپیوندی و زیرِ پرچمِ پادشاهِ شمشیرها خدمت کنی؛ تا به‌عنوانِ یکی‌استخوان‌های از قهرمانانش، قلمروِ انسان‌ها رو در عالمِ رؤیا حفظ کنی و گسترش بدی.»
لحظه‌ای درنگ‌معدود کرد و‌مثلِ بعد افزود:
«گمان نکنم لازم باشه مزایای وفاداری به کسی رو که به رتبهٔ مطلق رسیده، بشمرم. به‌هرحال‌غیرقابل‌توضیح بعداً می‌شه دربارهٔ این جزئیات حرف زد. منابع، کمک، خاطره‌ها و پژواک‌های قدرتمند، خرده‌های روح... هیچ‌چیز‌زنده غیرممکن نیست. کسی تو رو دست‌کم نمی‌گیره، سرورِ سایه. به‌هرحال، هیچ‌کس تو عالمِ رؤیا تنهایی زنده نمی‌مونه.»
چند لحظه سکوت حاکم شد‌نظرش و بعد صدای سرد بارِ‌کسانی دیگر از دلِ تاریکی طنین انداخت:
«آه. ممنون بابتِ توضیحت.»
نفیس کمی سر کج کرد.
«فکر می‌کرد‌نظرش منظورم چی‌صرفاً می‌تونه باشه؟»
باز هم‌رسیدن حرفِ عجیبی‌مجبور زده بود؟
«نه، نباید این‌طور باشه.»
نفیس کمی اخم کرد.
با خودش فکر‌تجدیدنظر می‌کرد که کارش را‌کسانی نسبتاً خوب انجام داده...
مشکل احتمالاً این بود که فرستادهٔ سرود هم همین چیزها‌کسانی را، اگر نه بیشتر، به سرورِ سایه‌ها پیشنهاد داده بود.استخوان‌های و با این حال، دستِ رد به سینه‌شان خورده بود.
در همان حال که غرقِ فکر بود، خنده‌ای سرد‌مجبور در معبدِ تاریک طنین انداخت و مثلِ باد در‌تعاریفِ تالارِ بزرگ پیچید. آتش‌بانان لرزیدند و سلاح‌هایشان را محکم‌تر چسبیدند.
چند لحظه بعد، صدای سایه از‌تعاریفِ دلِ تاریکی به گوش رسید که بالاخره‌استخوان‌های رگه‌ای از احساس در آن پیدا بود:
«اوه؟ پس می‌خوای برای منفعتِ بشریت با خاندانِ بزرگِ دلاوری متحد بشم؟ که این‌طور... پس حتماً نیتت خالصه. لابد هیچ ربطی هم به جنگِ‌باوقارِ قریب‌الوقوعِ پادشاهِ شمشیرها و ملکهٔ کرم‌ها نداره. لابد دلیلش این نیست که جبههٔ شما می‌خواد از من به‌عنوانِ سلاح تو این جنگ استفاده کنه.دوام و لابد... هیچ قصدی هم نداری که با کمکِ من گورِ خدا رو فتح کنی تا کنترلِ میدانِ نبردِ آینده رو به دست بگیری.»
اربابِ معبدِ تاریک دوباره خندید و‌تجدیدنظر بعد، در حالی که صدای شومش‌فراتر از قبل هم سردتر می‌شد، گفت:
«نکنه قصد داری‌پرچمِ منو فریب بدی،برود بانو ستارهٔ دگرگون؟»
هم‌زمان، موجودِ عظیمی که در تاریکی پنهان‌عادیِ شده بود کمی جابه‌جا شد و تالارِ بزرگ‌هولناکِ را از صدای مورمورکنندهٔ خش‌خشِ فلس‌ها پر کرد.