چپتر 1450: عالمِ هفتم
0سانی از سیلابِ ناگهانیِ اطلاعاتِ ناممکنی که گلِ باد این‌قدر راحت با او در میان گذاشته‌نگاه بود، هنوز گیج بود. رابطهٔ میانِ جهانِ بیداری و عالمِ رؤیا... نظریه‌های مبهم دربارهٔ طلسمِ کابوس‌الان که او و نفیس درباره‌شان حرف زده بودند... تمامِ دانسته‌هایش ناگهان زیر و رو شده بود.
مدتی ساکت ماند، بعد با‌حال بی‌حالی دستی بالا آورد، صندلیِ‌عالم‌های سایه را احضار کرد و نشست.
قدیسِ زیبا در حالی‌این که نگاهش می‌کرد، سرش را‌پایان کمی کج کرد و خندید.
«چه خاطرهٔ جالبی...»
از پنجره فاصله گرفت، صندلی‌ای برای خودش‌دور پیدا کرد، بعد قوریِ چینیِ ظریفی را‌خودشون برداشت و در دو فنجان چایِ معطر ریخت.
سانی نفسِ عمیقی کشید.
«من... من فکر می‌کردم دنیای من — ما‌جنگِ بهش می‌گیم جهانِ بیداری — تنها جاییه که‌بودن به طلسمِ کابوس آلوده شده. البته، هیچ‌وقت مطمئن نبودم.»
گلِ باد یکی از‌خاطرهٔ فنجان‌ها را به سمتش هل‌صندلی‌ای داد و سر تکان داد.
«به نظر می‌رسه مردمِ تو نسبت به مردمِ من کمتر از گذشته خبر دارن. آه، البته ما هم تا حدودی بی‌خبر‌بین بودیم. با این حال، می‌دونستیم که قبل از جنگِ پایان عالم‌های زیادی وجود داشتن. بعضی‌ها به هم وصل بودن، بعضی‌ها هم‌نگه خیلی از هم دور بودن. بعضی‌ها عالم‌های فانی محسوب می‌شدن و بعضی‌ها ایزدی. هر کدوم از ایزدان عالمِ خودشون رو داشتن.»
به بیرونِ پنجره‌بودیم نگاه کرد و‌می‌دونستیم جرعه‌ای چای نوشید.
«عالم‌های فانی جایی بودن که جنگِ بین دیمون‌ها و ایزدان توشون‌زیادی درگرفت. اواخرِ جنگ، بیشترشون به گورستان‌هایی متروک تبدیل شده بودن. اونا‌ایزدی الان هستهٔ عالمِ رؤیا شدن، جایی که تباهی توش حکمرانی می‌کنه.»
سانی به زور دستش را ثابت نگه داشت، فنجان را‌برای بالا برد و چایِ گلِ باد را چشید. دلپذیر و‌ریخت آرام‌بخش بود، اما رگه‌ای از تلخی روی زبانش به جا می‌گذاشت.
البته... منطقی بود. عالمِ رؤیا همیشه مثلِ دنیایی چهل‌تکه به نظر می‌رسید؛ مناطقی مختلف که به طرزی غیرقابل‌توضیح‌چای آسمان‌ها، اجرامِ آسمانی و حتی قوانینِ متفاوتی داشتند. ساحلِ فراموش‌شده، جزایرِ زنجیری، کوه‌های تهی، بیابانِ کابوس — این‌ها‌توش بیشتر شبیهِ دنیاهای متفاوتی بودند که با خشونت به هم کوبیده شده‌اند، نه بخش‌های طبیعیِ یک کلِ واحد.
نفسِ عمیقی کشید.
«...عالم‌های ایزدی چطور؟»
قدیسِ زیبا لبخند زد.
«اونا از جنگ در امان موندن. حتی بعد از مرگِ ایزدان هم عالم‌هاشون پابرجا موند.بیرونِ اونا از عالم‌های فانی و همین‌طور از همدیگه جدا بودن، برای همین از تباهیِ در‌تبدیل حالِ گسترش در امان موندن... حداقل برای مدتی. طبیعتاً، شش تا از اونا وجود داشت.»
سانی چیزی‌بی‌خبر نگفت و گلِ‌حال باد ادامه داد:
«دنیایی که من ازش میام یکی از اون شش عالم بود. راستش شبیهِ رودِ بزرگه... دنیای‌بودن زیبایی که سراسر پوشیده از آبه، با جزیره‌های بی‌شماری که مثلِ جواهر از توش بیرون زدن.بین دنیای توفان‌ها، بادها و ستاره‌ها. خب... قبلاً این‌طور بود. تا الان، حتماً دیگه عالمِ رؤیا اونو بلعیده.»
دستِ سانی بالاخره لرزید.
فنجان را به لب‌هایش‌وصل نزدیک کرد، لحظه‌ای مکث‌فانی کرد و بعد پرسید:
«منظورت... منظورت از بلعیده‌شدن چیه؟»
گلِ باد به‌بودیم پشتیِ صندلی‌اش تکیه‌می‌دونستیم داد و آهی کشید.
«از واکنشت معلومه که مردمِ تو هنوز بدترین‌گرفت قسمتش رو تجربه نکردن. رتبهٔ وحشتناک‌ترین دروازه‌ای که‌برداشت توی این جهانِ بیداریِ شما باز شده چیه؟»
اخم کرد.
«ردهٔ ۵...بی‌خبر فکر کنم یه‌حال دروازهٔ کابوسِ اعظم.»
قدیسِ زیبا‌بی‌خبر با دلسوزی‌این نگاهش کرد.
«می‌فهمم. پس به‌زودی شروع می‌شه. وقتی تعدادِ بیشتری از اونا پیداشون بشه، تیکه‌هایی از دنیای شما هم کم‌کم جذبِ عالمِ رؤیا می‌شه. تکه‌تکه، دنیاتون‌فکر در نهایت کاملاً بلعیده می‌شه و به بخشی از عالمِ رؤیا تبدیل می‌شه... درست همون‌طور که پنج عالمِ ایزدیِ دیگه تا الان بخشی از‌دارن اون شدن. برای همینه که گفتم دنیای شما آخرین دنیاییه که طلسم آلوده‌ش می‌کنه. وقتی از بین بره، دیگه جایی برای گسترشش باقی نمی‌مونه.»
«تبدیل بشه...داشتن به بخشی...وصل از عالمِ رؤیا؟»
تنِ سانی لرزید.
گلِ باد چطور دنیایش را توصیف کرده بود؟ دنیایی از‌عالم‌های توفان، باد و ستاره. آیا این شبیهِ دریای توفان نبود،محسوب همان منطقه از عالمِ رؤیا که در کنترلِ خاندانِ شب بود؟
آیا دریای توفان هم روزگاری دنیایی شبیهِ زمین بود، جایی که مردمِ‌پیدا عادی در آن زندگی و تقلا می‌کردند و یک روز طلسم در‌فکر آن ظاهر شده بود تا آن‌ها را به‌زور در راهِ عروج قرار دهد؟
دنیایی که در نهایت مغلوبِ موجِ دروازه‌های کابوس شد و‌می‌شدن از بین رفت تا به یکی دیگر از جهنم‌های متروکِ عالمِ‌بین رؤیا تبدیل شود... درست مثلِ چهار دنیای دیگر پیش از آن؟
آیا دنیای سانی‌بودیم هم به همین‌می‌دونستیم سرنوشت دچار می‌شد؟
سرش را تکان داد.
«اما... چرا؟ چرا داره این اتفاق می‌افته؟ چرا طلسم دنیاهای‌برای مختلف رو آلوده می‌کنه و چرا عالمِ رؤیا داره اونا رو‌نفسِ می‌بلعه؟ دروازه‌های کابوس از کجا میان؟ چطور می‌تونیم جلوش رو بگیریم؟»
گلِ باد جرعه‌ای‌بعضی‌ها از چایش نوشید‌خیلی و لبخند زد.
«سانلس... اگه جوابِ این سؤالا رو می‌دونستم، فکر می‌کنی الان اینجا‌زیادی نشسته بودم، زندانی توی یه رؤیا تو یه جزیرهٔ نفرین‌شده، در‌ایزدی حالی که همهٔ مردمم از بین رفتن و دنیام نابود شده؟»
خندید.
«مسیرِ پیروزی هرچی که باشه... مردمِ من از قبل باختن. حداقل شما هنوز شانس دارین. حتی شانسی بهتر‌چایِ از ما — از چیزی که من دیدم، دنیای شما خیلی قوی‌تر از دنیای من بوده. وگرنه، یه‌یکی عروج‌یافتهٔ ساده مثلِ تو هیچ‌وقت نمی‌تونست پدرم رو بکشه، مهم نیست چقدر به خاطرِ تباهی از دست رفته بود.»
قدیسِ زیبا نگاهش را برگرداند‌بودن و لحظاتی مکث کرد. سرانجام، رگه‌ای‌ایزدی از اندوه در صدای شیرینش خزید:
«...آخرش چطور مرد؟»
سانی حرفی نزد تا‌این اینکه دردِ نقص او‌جنگِ را مجبور به پاسخ کرد.
آدم چطور دربارهٔ کشتنِ پدرِ کسی به او حرف می‌زد؟ سانی باملاحظه‌ترین آدمِ‌قوریِ دنیا نبود، اما حتی او هم می‌فهمید که نباید سعی کند صدایش را‌دنیای نرم و دلسوزانه کند. بی‌تفاوتی نسبت به کلِ ماجرا هم درست به نظر نمی‌رسید.
آهی کشید.
«تا جایی که می‌دونم، بعد از اینکه گرگ‌ومیش از دست رفت، اون دیوونه شد. وقتی با هم روبه‌رو شدیم، مثلِ یه جانورِ هار بود... اما حتی همون موقع هم بینشون‌نوشید یه پادشاه بود. تماشا کردم که با خیلی از موجوداتِ کابوس که خیلی قوی‌تر از خودش بودن جنگید، با این حال، هیچ‌کدوم نتونستن پدرت رو شکست بدن. بعد از مدتی...رگه‌ای به‌شدت زخمی و ضعیف شد. من از اون فرصت برای حمله استفاده کردم و بعد از یه نبردِ وحشیانه پیروز شدم. حتی با این وجود هم اگه همراهم نبود، منم می‌مردم.»
مکث کرد‌بی‌خبر و بعد با‌حال احترام اضافه کرد:
«برای این‌کمی فقدان متأسفم،خاطرهٔ بانو گلِ باد.»
گلِ باد مدتی‌بعضی‌ها ساکت ماند و‌خیلی نگاهش را برگرداند.
تماشای نیم‌رخِ ظریفش‌بودیم هم غم‌انگیز بود‌می‌دونستیم و هم زیبا.
...سرانجام، گلِ باد لبخند زد.
«نباش. تأسف خوردن چه فایده‌ای داره؟ اون فقط یه کپی بود،خودش درست مثلِ من. مطمئنم که پدرِ واقعی‌ام توی مقبرهٔ آریلِ واقعی پایانِ‌کشید خیلی باشکوه‌تری داشته. کی می‌دونه؟ شاید حتی از اونجا فرار کرده باشه.»
گلِ باد سرش را‌وصل تکان داد و با‌فانی لبخند به او نگاه کرد.
«اما تو و همراهانت با من فرق دارین،جنگِ سانلس. شما اینجایین تا به مصافِ کابوس برین.بودن خب... گفتی که می‌خوای از جزیرهٔ آلتیا فرار کنی؟»
برقی از‌بی‌خبر سرگرمیِ تاریک در‌حال چشمانِ لاجوردی‌اش درخشید.
«کمکت می‌کنم. هرچی باشه، هدفِ‌جالبی اصلیِ منم کمک به داوطلبا‌برای برای فتحِ این کابوس بود...»