چپتر 1781: پیام‌آور را نکشید
0در یکی از گاری‌ها جیرهٔ غذایی بود، اما بانو تامار هم صبح یک هیولای‌خواب بیدارشده کشته بود. رین وقتِ کافی داشت تا پیش از آنکه تیمِ نقشه‌برداری به‌درش سفرش ادامه دهد، تکه‌گوشتِ بزرگی ببُرد، پس حالا آماده بود تا شامِ لذیذی بپزد.
با اینکه تیم بزرگ نبود، جداییِ آشکاری میانِ افراد به‌نگاه چشم می‌خورد. بیدارشدگان بیشتر سرشان به کارِ خودشان بود، متخصصانِ‌ورقه‌های نقشه‌برداری هم همین‌طور، و باربرها هم معمولاً پیشِ هم می‌ماندند.
الان دورِ آتشی جمع شده بودند‌چشمانی و با چشمانی درخشان به رین‌می‌کردند که داشت گوشت کباب می‌کرد نگاه می‌کردند.
«صبر کنین، همه‌نگاهِ صبر کنین... الان آماده‌پیر می‌شه! امشب ضیافت داریم!»
لبخندی زد و ورقه‌های آبدارِ گوشت‌انداخت را برگرداند که باعث شد چربیِ آب‌شده‌داشتی جلزولز کند. عطرِ لذیذی در هوا پیچید.
یکی از کارگرها خندید.
«رانی، بچه... اگه سی سال جوون‌تر‌چشمانی بودم، همین‌جا و همین الان باهات‌می‌کردند ازدواج می‌کردم. بی‌هیچ حرف و حدیثی.»
یکی از زنانِ‌نگاهِ سرسختِ گروهِ جاده‌سازی نگاهِ‌پیر تحقیرآمیزی به او انداخت.
«بزِ پیر، چی باعث شده‌تحقیرآمیزی فکر کنی لیاقتِ ازدواج با رانیِ‌لیاقتِ ما رو داشتی؟ تو خواب ببینی!»
دستش را‌جمع حامیانه دورِ‌بودند شانهٔ رین انداخت.
«حالا که حرفش شد... من خوب‌چشمانی می‌دونم که یه بطری عرق تو‌می‌کردند کوله‌ت قایم کردی. یالا، درش بیار...»
فضا صمیمی و گرم بود. رین جوان‌ترین کارگرِ جمع‌کنی بود، برای همین با کمی محبت با او رفتار‌حرفش می‌کردند. مخصوصاً زن‌ها سعی می‌کردند مثلِ خاله‌هایی نگران مراقبش باشند.
پس غذا دادن به‌نگاهِ آن‌ها در آن روز،پیر راهی برای جبرانِ لطفشان بود.
در حالی که مرد رفت تا بطریِ عرقِ دست‌ساز‌می‌کرد را از کوله‌اش بیرون بیاورد، زن رین را رها کرد‌لبخندی و با گرسنگی به گوشتِ در حالِ جلزولز چشم دوخت.
سپس با لحنی گیج گفت:
«ولی باید‌جاده‌سازی بگم... ماهیتابهٔ‌تحقیرآمیزی عجیبی داری، رانی.»
رین لبخندی زد.
«آره؟ این‌طور فکر می‌کنی، خاله؟»
خب، حقیقت داشت. هرچه باشد،بودند داشت از تیغهٔ تبرِ شکارچی‌می‌کرد به‌عنوانِ ماهیتابه‌ای موقت استفاده می‌کرد.
آن شیء برای استفاده در نبرد بیش از حد سنگین بود و برای دور انداختن بیش از‌شانهٔ حد ارزشمند. با این حال، دقیقاً به‌اندازه‌ای بزرگ بود که روی آتش قرار بگیرد... فلزِ سبزرنگ دیر‌برای داغ می‌شد، اما گوشت را عالی می‌پخت. برای همین، اغلب برای پختنِ غذاهایش از آن استفاده می‌کرد.
رین نوچی کرد.
«قبلاً سلاحِ یه دیو بوده. چیزِ به درد بخوریه‌می‌کرد — زنگ نمی‌زنه، راحت شسته می‌شه و هم‌زمان می‌تونم‌داریم باهاش هیزم بشکنم. خیلی خوش‌شانس بودم که پیداش کردم!»
کارگرها خندیدند.
تا وقتی که اولین بخشِ گوشت آماده شد، حتی متخصصانِ نقشه‌برداری‌رانیِ هم با حسرت به آن‌ها نگاه می‌کردند. رین ورقه‌های گوشت را‌عرق بینِ بقیه پخش کرد و بخشِ دوم را روی تبرِ سبز گذاشت.
غذا، کمی الکل و آتشی گرم به راه بود. سه ماه در آسمانِ‌داشتی شب به زیبایی می‌درخشیدند و انسان‌های عادی در حلقهٔ نور دورِ هم جمع شده‌یالا بودند و سعی می‌کردند با گفتگو، خود را از ترسِ طبیعتِ وحشی دور کنند.
«هی، پیل... تو تازه دو روز قبل‌گوشت از اینکه از اردوگاهِ اصلی راه بیفتیم از‌می‌شه قلبِ زاغ رسیدی، مگه نه؟ قبلش چی‌کار می‌کردی؟»
مردِ ریش‌داری با‌جمع چشمانِ خشن پشتِ‌چشمانی سرش را خاراند.
«قبلش؟ آه، خب... توی قطبِ جنوب تکنسینِ تصفیهٔ هوا بودم.لیاقتِ البته توی عالمِ رؤیا نیازی به تصفیهٔ هوا نیست، واسه همین‌بطری چند سالِ گذشته رو فقط این‌ور و اون‌ور کارِ ساختمانی می‌کردم.»
لحظه‌ای مکث کرد‌جاده‌سازی و با لبخندی‌انداخت خجالت‌زده ادامه داد:
«من و زنم می‌خواستیم یه کم پول جمع کنیم، بعد بریم جنوب و توی یکی از شهرهای کوچیک‌تر، قبل‌لبخندی از اینکه حسابی پیشرفت کنن، یه مغازه باز کنیم. چقدر عالی می‌شد که یه مغازه تو مرکزِ شهر داشته باشیم؟همین‌جا اما پس‌انداز کردن آسون نیست. واسه همین تو گروهِ جاده‌سازی ثبت‌نام کردم. حقوقش اینجا اون‌قدر شیرینه که نمی‌شه ازش گذشت.»
بقیه خندیدند.
«من تو‌جاده‌سازی قطبِ جنوب‌تحقیرآمیزی مهندسِ عمران بودم.»
«من یه‌گروهِ کارخونهٔ کوچیکِ پی‌تی‌ویِ‌تحقیرآمیزی لوکس رو می‌چرخوندم.»
«حرومزاده‌های پولدار، من تو یه‌چشمانی تأسیساتِ زیرزمینی تو حاشیهٔ پایتختِ‌نگاه محاصرهٔ ربعِ شمالی نظافتچی بودم.»
«تو چی، رانی؟»
رین چشمانش را‌نگاهِ گرد کرد و مژه‌هایش‌پیر را به هم زد.
«من؟ اوه... من می‌رفتم مدرسه.»
کارگران چند لحظه به‌بودند او خیره ماندند و‌کباب بعد دوباره زدند زیرِ خنده.
«خدایان، این یه بچه‌ست...»
«چطور یه همچین‌نگاهِ دخترِ نازنینی سر‌بزِ از گروهِ جاده‌سازی درآورده؟»
«منظورت چیه، رانیِ ما‌نگاهِ خیلی سرسخته... حداقل از‌پیر جمعِ ما که سرسخت‌تره!»
وقتی خنده‌ها فروکش کرد، زنی که پیش‌تر‌گوشت او را بغل کرده بود، به تازه‌وارد،همه پیل، نگاه کرد و با کنجکاوی پرسید:
«راستی، تازه‌ترین‌آتشی خبرا تو‌شده قلبِ زاغ چیه؟»
در عالمِ رؤیا هیچ رابطی در کار نبود، در‌کنی نتیجه مردمِ عادی راهی برای دریافتِ سریعِ اخبار نداشتند. سرگرمیِ‌خوب چندانی هم پیدا نمی‌شد و همه از بی‌حوصلگی کلافه بودند.
از آنجا که پیل به‌تازگی‌تحقیرآمیزی از پایتختِ قلمروِ سرود رسیده بود،لیاقتِ طبیعتاً در مرکزِ توجه قرار داشت.
با این حال، با‌بودند وجودِ این شرایط، چندان‌کباب هیجان‌زده به نظر نمی‌رسید.
مردِ ریش‌دار آهِ‌جمع سنگینی کشید و‌چشمانی سر تکان داد.
«راستش... اوضاع الان خیلی‌تحقیرآمیزی خوب نیست. اصلاً نمی‌دونم چی‌کنی بگم. انگار همه دیوونه شدن.»
کارگران با‌گروهِ گیجی به‌نگاهِ او نگاه کردند.
«چی؟ چرا؟ چی شده؟»
رین هم‌آتشی با علاقه‌شده گوش می‌داد.
پیل چند لحظه مکث کرد.
«حتماً شنیدین که یه روانی سعی کرده بانو ستارهٔ دگرگون رو بکشه،رانیِ نه؟ همون‌قدرش هم به‌اندازهٔ کافی وحشتناک بود، اما الان... باورتون نمی‌شه... اون‌کوله‌ت آشغالای قلمروِ شمشیر دارن سعی می‌کنن این‌طور القا کنن که ملکه دستورشو داده.»
ناگهان سکوت حاکم شد.
کارگران به مردِ ریش‌دار خیره‌بودند شدند؛ حالتِ چهره‌شان آمیزه‌ای از‌می‌کرد گیجی، ناباوری و خشم بود.
«نه... امکان نداره. مگه‌تحقیرآمیزی دیوونه‌ن؟ چرا اعلی‌حضرت باید بخواد‌کنی بانو ستارهٔ دگرگون رو بکشه؟»
«آخه تو‌گروهِ قلمروِ شمشیر‌نگاهِ چه خبره؟»
«جدی که نمی‌گی، نه؟»
پیل آهِ دیگری کشید.
«آره، می‌فهمم. مسخره‌ست. راستش،تحقیرآمیزی همه تو قلبِ زاغ‌فکر از این موضوع عصبانی‌ان.»
چند لحظه مکث‌جاده‌سازی کرد و بعد‌انداخت لب‌هایش را جمع کرد.
«اما حقیقته. اونا واقعاً این‌قدر پررو بودن که‌کباب درخواست کردن قدیس ردیابِ خاموش و استاد دار‌امشب از خاندانِ مهارانا بهشون تحویل داده بشن. برای «بازجویی».»