چپتر 261: تکهٔ مهتاب
0مدتی بعد، سانی فرصت یافت تا به‌سنگینیِ دریای روح برود و نگاهی به خاطرهٔ‌ارادهٔ تازه‌ای که به دست آورده بود بیندازد.
سپری گرد و سنگین بود که از فولادِ تیره، کدر‌میان و مات ساخته شده بود. درونش، که تنها برای او مرئی‌بیشترِ بود، بافتِ پیچیده‌ای از رشته‌های اثیری با درخششی خیره‌کننده سوسو می‌زد.
خاطره: [تکهٔ غروب].
رتبهٔ خاطره: عروج‌یافته.
ردهٔ خاطره: ۲.
نوعِ خاطره: سلاح.
توصیفِ خاطره: [این سپر که از تکهٔ ستاره‌ای سقوط‌کرده ساخته شده، وزنِ آسمان‌ها را در خود دارد. بسته به قلبِ حاملش، می‌تواند به سبکیِ یک پر یا به سنگینیِ حسرت باشد.]
افسون‌های خاطره: [تسخیرناپذیر].
توصیفِ افسون: [تکهٔ غروب با پیروی از ارادهٔ اربابش، می‌تواند وزنش را تغییر دهد.]
سانی اخم کرد.
این افسون... در نگاهِ اول، بسیار ساده به نظر می‌رسید. آدم‌ها معمولاً فقط زمانی به وزنِ سلاحشان فکر می‌کردند که‌کرد می‌خواستند بسنجند برای استفاده از آن چقدر استقامت لازم دارند. از این نظر، هرچه سلاح سبک‌تر بود، بهتر بود؛ سلاحِ‌دارند سبک اجازه می‌داد فرد بدونِ خستگی مدتِ بیشتری بجنگد، و همین اغلب مرزِ میانِ پیروزی و شکست را رقم می‌زد.
اما وقتی پای بیدارشدگان در میان بود، اوضاع فرق می‌کرد؛ کسانی که اغلب قدرت و استقامتی‌استقامتی فراانسانی داشتند. سلاح‌های سبک جایگاهِ خود را داشتند، اما در بیشترِ مواقع، چیزی که واقعاً به‌تولید آن نیاز داشتی نیرویِ ضربه بود. و هرچه جسمی جرمِ بیشتری داشت، نیرویِ بیشتری تولید می‌کرد.
در گذشته، سانی سپر را تنها ابزاری دفاعی می‌دانست. اما پس از تماشای افی‌داشتی و قدیسِ سنگی که در نبرد از آن استفاده می‌کردند، فهمید سپر در دستانِ‌سنگی جنگجویی کارآزموده می‌تواند به اندازهٔ شمشیر مخرب و مرگبار باشد. گاهی حتی بسیار بیشتر.
صرفِ تصورِ اینکه افی با سپری چندصد کیلویی به کسی بکوبد، لرزه بر اندامش‌ضربه می‌انداخت. چه رسد به اینکه می‌شد وزنش را در لحظه تغییر داد؛ برای مانورِ‌فهمید سریع‌تر سبکش کرد و در لحظهٔ مناسب، آن را به دژکوبی بداهه تبدیل کرد.
اما حتی از نظرِ دفاعِ خالص هم، سپری که می‌شد آن را به‌پیروی دیواری واقعی تبدیل کرد بی‌قیمت بود. می‌توانست مجسم کند هیولایی مثلِ پیام‌آورِ مناره‌می‌رسید به آن برخورد می‌کند... و با صدای خردشدنِ استخوان‌هایش به‌سادگی به عقب پرتاب می‌شود.
...شاید.
البته سانی هرگز با سپر تمرین نکرده بود و‌بیشترِ شمشیرش هم برای استفادهٔ درست به دو دست نیاز‌جرمِ داشت. اما وقتی اراده‌ای باشد، راهی هم پیدا می‌شود.
سانی با لبخندی محو، تکهٔ غروب را احضار کرد. جرقه‌های نور همچون گردبادی‌نیرویِ دورِ بازویش چرخیدند. چند ثانیهٔ طولانی گذشت و شبحِ سپری گرد و بزرگ‌سنگی در واقعیت بافته شد. پس از چند ثانیهٔ دیگر، خاطره کاملاً شکل گرفت.
چه خو... ای گندش بزنن!
سانی با فریادی از سرِ غافلگیری تلوتلو خورد و‌بیدارشدگان به زمین افتاد. از بختِ خوبش روی سپرِ آهنیِ‌داشتند کدر افتاد؛ وگرنه ممکن بود زیرِ وزنش لِه شود.
این... خیلی سنگینه!
این چیزِ لعنتی سنگین‌تر از چیزی بود که انتظار داشت. در‌نیاز واقع، احتمالاً آن‌قدر برایش سنگین بود که حتی نمی‌توانست بلندش کند، چه‌تماشای رسد به اینکه آن را با خود به این‌طرف و آن‌طرف بکشد.
اعضای دسته با چهره‌هایی گیج‌می‌تواند و مبهوت به سانی نگاه کردند‌تسخیرناپذیر که داشت برای ایستادن تقلا می‌کرد.
سانی دندان‌هایش را به هم فشرد، روی یک زانو بلند شد و‌فرق با ناشی‌گری سعی کرد سپر را از زمین بلند کند. با این‌واقعاً حال هرچه زور زد، تنها توانست آن را چند سانتی‌متر روی زمین بکشد.
«لعنت!»
«خیلی خب، اعتراف می‌کنم.داشتند این صاحاب‌مرده زیادی سنگینه! بذار‌چیزی وزنش رو یکم کم کنم...»
اما چند‌بسته ثانیه بعد، حالتِ‌می‌تواند چهره‌اش خشک شد.
«...امکان نداره. عمراً!»
با این‌کسانی حال، انکارِ‌استقامتی حقیقت دشوار بود.
اصلاً نمی‌توانست‌استقامتی وزنِ تکهٔ غروب‌سلاح‌های را تغییر دهد.
افسونی که قرار بود این امکان را به سانی بدهد سر‌تسخیرناپذیر جایش بود، اما برای دسترسی به آن باید جوهرِ روح —اول که در موردِ او جوهرِ سایه بود — را آگاهانه هدایت می‌کرد.
قدرتمندترین افسون‌ها همه همین‌طور بودند. هرچه‌اما رتبهٔ خاطره‌ای بالاتر می‌رفت، احتمالِ اینکه‌فرق افسون‌هایش واقعاً قدرتمند باشند بیشتر می‌شد.
مشکل اینجا بود که‌استقامتی خفته‌ها هیچ راهی برای مهار‌بیشترِ و هدایتِ جوهرِ روحشان نداشتند.
سانی نمی‌دانست بخندد یا گریه کند. چقدر احتمال داشت نه یکی، نه دو تا، بلکه‌جسمی سه خاطرهٔ عروج‌یافتهٔ کامل به دست بیاورد... و تازه بفهمد دو تایشان کاملاً بلااستفاده‌اند و‌جنگجویی برای سومی هم باید به نحوی به استادِ تیراندازی تبدیل می‌شد تا از خون‌ریزی نمیرد؟
«لعنت! لعنت به همه‌چیز!حاملش ولی بیشتر از همه لعنت‌باشد به اون صفتِ مقدّرِ لعنتی!»
سانی داشت از خشم دندان‌قروچه می‌کرد که افی نزدیک شد و از آن قدِ بلندش‌قدرت به پایین نگاهی انداخت. سپس به جلو خم شد، لبهٔ تکهٔ غروب را گرفت و‌جرمِ آن را — به همراه سانی — ظاهراً بدون زحمتِ چندانی از زمین بلند کرد.
«پس همینه؟ همون‌قدرت خاطره‌ای که از‌داشتند اون عوضیِ رنگ‌پریده گرفتی؟»
سرانجام با کمکِ زنِ شکارچی روی پا‌بیشترِ ایستاد. مدتی طولانی با چهره‌ای ناخوانا به‌ضربه او خیره ماند. سپس ناگهان لبخند زد:
«آره. راستی افی، ما با هم دوستیم،سنگینیِ مگه نه؟ راستش دیدم که خاطرهٔ سپرت‌ارادهٔ تو اون مبارزهٔ آخر نابود شد. نظرت چیه...»
افی چشمانش را چرخاند.
«صبر کن، نگو که...استقامتی تجارتخانهٔ مشکوکِ سانی دوباره‌جایگاهِ شروع به کار کرده؟»
سانی چند بار‌فراانسانی پلک زد و‌جایگاهِ بعد نیشخندی زد:
«معلومه که‌بسته آره! از‌حاملش کجا فهمیدی؟»
زنِ شکارچی نگاهی به سپرِ‌رقم سنگین انداخت، چشمانش را ریز‌میان کرد و با لحنی محتاطانه گفت:
«خب... در ازاش چی می‌خوای؟»
سانی کمی فکر کرد.
«اون کیسهٔ بی‌انتهات‌قلبِ رو. با دو‌سبکیِ تا خاطرهٔ بیدارِ دیگه.»
اما پیش از آنکه افی بتواند تصمیم بگیرد، نفیس‌بیدارشدگان میانِ حرفشان پرید. نزدیک‌تر آمد، اول نگاهی به زنِ‌داشتند شکارچی، بعد به سانی و در آخر به سپر انداخت.
سرانجام پرسید:
«نظرت چیه در ازای یه خاطرهٔ‌جایگاهِ عروج‌یافتهٔ دیگه بدیش به افی؟ خاطره‌ای‌داشتی که بیشتر به سبکِ مبارزه‌ت بخوره.»
سانی تکهٔ غروب را مرخص کرد و کمی مردد‌باشد ماند؛ با شک به ستارهٔ دگرگون نگاه کرد. نکند‌دهد این ترفندش بود تا خاطرهٔ تکه را از چنگش درآورد؟
اگر تمامِ این مدت خاطره‌ای عروج‌یافته‌اما داشت، چرا پنهانش کرده بود؟ و‌فرق اصلاً از کجا گیرش آورده بود؟
پس از مدتی گفت:
«نمی‌دونم. خاطره رو‌فراانسانی نشونم بده تا‌جایگاهِ بعد تصمیم بگیریم.»
نفیس در سکوت نزدیک‌تر رفت و دستِ‌سنگینیِ او را گرفت. سپس جرقه‌ای از انرژی‌ارادهٔ از بدنِ دختر به بدنِ او منتقل شد.
طلسم زمزمه کرد:
[خاطره‌ای دریافت شد.]
سانی نگاهی مشکوک به نفیس انداخت، رون‌ها‌سنگینیِ را احضار کرد و نامِ خاطرهٔ دریافتی‌اش‌ارادهٔ را یافت. سایه‌اش با تعجب سر کج کرد.
رشته‌ای از رون‌ها‌پیروزی که در هوا روبه‌رویش‌وقتی سوسو می‌زدند، چنین می‌گفت:
خاطره: [تکهٔ مهتاب].