چپتر 396: غوغای مجازی
0سانی از یخچالِ نابودشده کمی غذا گیر آورد،شکلِ شامِ بسیار دیروقتش را خورد و دوباره به‌استفاده زیرزمین رفت؛ این بار برای سفر به جزایرِ زنجیری.
تا آن موقع، تمامِ جوهرِ سایه‌ای که در طولِ‌پشتِ دوئل‌ها و برای جلوگیری از تبدیل‌شدنِ دوبارهٔ ردایِ جهانِ‌دوئلِ زیرین به سنگ مصرف کرده بود، بازیابی شده بود.
پوشیدنِ زرهِ عقیقی نیازمندِ جریانِ پیوستهٔ جوهر بود تا افسونِ [پرِ حقیقت] فعال بماند — دست‌کم اگر سانی می‌خواست وزنش را به‌قدرِ کافی سبک نگه‌عالی دارد — و با توجه به اینکه مارِ روح شکلِ سلاحش را به خود گرفته بود، سانی نمی‌توانست از سایه برای به حداقل رساندنِ مصرف‌نرم استفاده کند. پوشیدنِ ردا برای مدتِ طولانی نسبتاً طاقت‌فرسا بود... با این حال، راهی عالی برای تمرینِ مدیریتِ بهینهٔ جوهر هم به شمار می‌رفت. شکایتی نداشت.
...با این حال خنده‌دار بود که رؤیاشهر‌روح با وجود اینکه فقط یک توهم بود،حداقل شخص را مجبور می‌کرد جوهرِ واقعی مصرف کند.
«بگذریم.»
سانی واردِ کپسولِ خوابِ جدید و‌بدنش فوق‌پیشرفته‌اش شد، راحت در آن گهوارهٔ‌محافظتی نرم دراز کشید و لبخند زد.
«دیگه از‌نگه دردِ عضله‌توجه خبری نیست! بالاخره.»
با این فکر، چشمانش‌توجه را بست و خیلی‌شکلِ زود به خواب رفت.
اما در حالی که روحش در عالمِ رؤیا پرسه می‌زد‌خود و بدنش در پناهگاهی زیرزمینی پشتِ لایه‌های متعددِ محافظتی به‌طولانی خواب رفته بود... چند اتفاق در جهانِ واقعی رخ داد.
ویدیویِ دوئلِ کوتاهش‌رؤیا با لیو استرایکر به‌طورِ‌پناهگاهی غیرمنتظره‌ای همه‌گیر شده بود.
در سراسرِ سیاره، افرادِ بی‌شماری آن را با واکنش‌های بسیار متفاوتی‌گرفته تماشا کردند. برای برخی خنده‌دار بود، برای برخی جذاب، در حالی‌طاقت‌فرسا که عده‌ای هنگامِ گشتن در صفحهٔ مجازی‌شان به‌سادگی از آن رد می‌شدند.
با این حال، حتی کسانی که هیچ علاقه‌ای به دوئل‌های بیدارشدگان نداشتند هم آن را خیره‌کننده یافتند. تصویرِ شبحی جهنمی‌طولانی با زرهِ عقیقیِ سیاه که جنگجویِ جذاب و نجیبِ انسانی را با یک ضربهٔ سریع و بی‌رحمانه شکست می‌داد، در واقع‌واقعی بسیار سینمایی بود... درست همان‌طور که لیو پیش‌بینی کرده بود. حتی اگر در کمالِ ناامیدی‌اش، نقش‌ها در نهایت جابه‌جا شده بودند.
از آن گذشته، با وجود اینکه سانی حتی نمی‌دانست مبارزه‌شان در حالِ‌نمی‌توانست پخش است، اما درست پس از اینکه نوکِ اوداچیِ خود را بی‌رحمانه‌راهی در چشمِ حریف فرو کرد، تصادفاً مستقیم به دوربینِ نامرئی خیره شد.
تصویرِ آن نقابِ سیاه و ترسناک که بی‌احساس مستقیم به‌لایه‌های آن‌ها خیره شده بود و دو گودالِ تاریک چشمانِ انسانِ‌لیو پشتِ آن را پنهان می‌کردند، لرزه بر اندامِ تماشاگرانِ ویدیو می‌انداخت.
مورمورکننده، میخکوب‌کننده‌نگه و به‌طرزِ‌توجه عجیبی هیپنوتیزم‌کننده بود.
بسیاری از آن‌ها پس‌توجه از چند بار تماشایِ پی‌درپیِ‌سلاحش ویدیو، یک سؤالِ مشترک داشتند...
آیا اصلاً انسانی‌دارد آنجا، پشتِ آن‌مارِ نقابِ ترسناک حضور داشت؟
با این حال، واکنشِ کسانی که لیگ‌های رؤیاشهر را دنبال می‌کردند کاملاً‌محافظتی متفاوت بود. اگرچه آن‌ها نیز ارزشِ زیبایی‌شناختیِ غیرقابل‌انکارِ این دوئلِ کوتاه و‌همه‌گیر چشمگیر را تحسین می‌کردند، اما بیشتر به معنایِ واقعیِ آن توجه داشتند.
چطور یک تازه‌کارِ کاملاً ناشناس می‌توانست دوئلیستِ باسابقه و معتبری به شهرتِ لیو استرایکر را... تنها با یک ضربه شکست‌طولانی دهد؟ لحظهٔ دقیقی که سانی آن ضربهٔ مرگبار را وارد کرد، تحلیل شد، کالبدشکافی شد و زیرِ ذره‌بین قرار گرفت. مهارت‌واقعی بود یا شانسِ محض؟ عمدی بود یا تصادفی؟ آیا لیو اشتباه کرد، یا حریفِ مرموزش واقعاً تا این حد بهتر بود؟
پاسخ تا حدی‌دارد گیج‌کننده بود: هیچ‌کس‌مارِ کوچک‌ترین ایده‌ای نداشت.
بدیهی بود که وقتی مردم‌اینکه کنجکاو شدند، فقط به همان‌خود یک ویدیوی پربازدید بسنده نکردند.
خیلی زود، هر مبارزه و هر کلمه‌ای که‌زیرزمینی سانی در طولِ بازدیدِ اعصاب‌خردکنش از رؤیاشهر به زبان‌ویدیویِ آورده بود، پیدا و برای تماشای همه منتشر شد.
...با دیدنِ محتوایِ آن ویدیوها، کلِ محفلِ مبارزان‌شکلِ به‌شدت تکان خورد. یک شوک به دنبالِ شوکِ‌استفاده دیگر آمد، و بعد باز هم شوکی دیگر.
اولین چیزی که مردم‌توجه در طولِ تحقیقاتشان پیدا کردند،سلاحش دو ویدیویِ کوتاه دیگر بود.
یکی نشان می‌داد که‌توجه ولگرد در عرضِ یک‌شکلِ ثانیه دائوئیست سایفر را می‌کشد.
دیگری نشان می‌داد که ولگرد‌می‌زد ابله را می‌کشد... باز هم،لایه‌های تنها با یک ضربهٔ بی‌رحمانه.
در مجموع، کمتر از یک دقیقه وقتش را گرفت تا سه‌گرفته تن از مشهورترین مبارزانِ جوانِ جهان را به‌راحتی در هم بشکند.طاقت‌فرسا آن‌ها نخبهٔ مطلق نبودند، اما همچنان جزوِ بهترین‌های رؤیاشهر به حساب می‌آمدند.
نتیجه‌گیری بدیهی بود: پیروزی‌اش بر لئو استرایکر‌روح نه از روی شانس بود و نه‌حداقل تصادفی. ولگرد، در واقع... واقعاً همین‌قدر بهتر بود.
آخه چطور‌نگه چنین چیزی‌توجه ممکن بود؟!
یعنی مبارزِ مشهورِ‌رؤیا دیگری بود که‌بدنش تغییرقیافه داده بود؟
مردم به کندوکاو ادامه دادند و به نتیجه‌ای گیج‌کننده رسیدند:خود مردی که خودش را ولگرد می‌نامید، پیش از آن روز هرگز‌نسبتاً واردِ رؤیاشهر نشده بود. نمایه‌اش تنها دو اطلاعات را نشان می‌داد:
«پیروزی‌ها: ۳۰.»
«شکست‌ها: ۰.»
و:
«وضعیت: آفلاین.»
پس از آن، نظریه‌های بسیاری مطرح شد که می‌گفتند ولگرد در واقع استادی بوده که برای تفریح به رؤیاشهر سر زده است.طاقت‌فرسا استادهای زیادی در جهان نبودند و همهٔ آن‌ها کارهای بسیار مهم‌تری داشتند تا اینکه وقتشان را صرفِ مبارزاتِ توهمی کنند. با این حال،خوابِ حتی اگر هم چنین می‌کردند، آن مبارزات در میدان‌های خصوصی که مخصوصِ همان موقعیت ساخته شده بودند، دور از چشمِ عموم انجام می‌شد.
باز هم، اگر ولگرد یک‌اینکه استاد می‌بود، همه‌چیز روشن می‌شد.خود او صرفاً خیلی قوی‌تر بود...
اما نبود.
این نظریه زمانی رد شد که ویدیوهای بیست‌وهفت مبارزهٔ‌سلاحش دیگرش کشف شد. پس از تماشای آن‌ها، علاقه‌مندانِ جستجوگر‌ردا واقعاً تکان خوردند — آن هم به دلیلی بسیار عجیب.
دلیلش این بود که آن ویدیوها‌مارِ نشان می‌دادند ولگرد در واقع در برابر‌سایه حریفانِ بسیار ضعیف‌تر به مشکل خورده است.
حالا یک لحظه‌دارد صبر کن... آخه‌مارِ این چه معنی‌ای می‌داد؟!
چطور ممکن بود مردی در برابر تازه‌کارها به مشکل‌پشتِ بخورد، به‌طور متوسط پنج تا ده دقیقه با آن‌ها بجنگد،کوتاهش و بعد سه حرفه‌ایِ باتجربه را در سه ثانیه بکشد؟
پاسخ به‌سادگی حیرت‌انگیز بود. درحالی‌که افرادِ ناآشنا به‌شکلِ تکنیک‌های مبارزه فرض می‌کردند ولگرد صرفاً تظاهر به‌استفاده ضعیف‌بودن می‌کرده، کارشناسانِ آگاه‌تر به نتیجه‌ای خیره‌کننده رسیدند...
ولگرد برای مبارزه‌دارد با حریفانش، تنها از‌روح سبک‌های خودشان استفاده می‌کرد.
او در حالی وارد کولوسئوم شد که هیچ‌چیز از سبکِ محبوبِ ضربهٔ شیرِ غران نمی‌دانست، و در عرضِ‌ردا یک عصر چنان بر آن تسلط یافت که حتی ابله، دائوئیست سایفر و خودِ لئو استرایکر — سه مبارزی‌توهم که در وهلهٔ اول این سبک را محبوب کرده بودند — نتوانستند حتی دو ثانیه در برابرش مقاومت کنند.
حالا نوبتِ‌عالمِ کارشناسان بود که‌می‌زد به خود بلرزند.
از قضا، پس از درکِ اینکه دقیقاً چه اتفاقی‌سلاحش افتاده، با همان سؤالی روبه‌رو شدند که افرادِ ناآشنا‌ردا به مبارزاتِ بیدارشدگان پس از تماشای آن ویدیوی پربازدید داشتند.
...یعنی موجودی که آن‌توجه نقابِ چوبیِ سیاه را بر‌سلاحش چهره داشت اصلاً انسان بود؟
و همهٔ آن‌ها، فارغ از علایق‌مارِ و سطحِ دانششان دربارهٔ هنرهای رزمی،نمی‌توانست حالا درگیرِ یک سؤالِ مشترک بودند:
«...آخه ولگرد دیگه کیه؟»