چپتر 2: کاروانِ برده
0سانی خوابِ کوهی را دید.
دندانه‌دار و تنها، قله‌های دیگرِ رشته‌کوه را حقیر جلوه می‌داد‌اندامِ و با لبه‌های تیزش آسمانِ شب را می‌شکافت. ماهِ درخشان‌سروصدای دامنه‌هایش را در نوری شبح‌وار و رنگ‌پریده غرق کرده بود.
روی یکی از دامنه‌ها، بقایای جاده‌ای قدیمی سرسختانه به صخره‌ها چسبیده بود. اینجا و آن‌جا، سنگ‌فرش‌های فرسوده از میانِ برف به‌داشت چشم می‌خوردند. در سمتِ راستِ جاده، صخره‌ای شیب‌دار همچون دیواری نفوذناپذیر بالا رفته بود. در سمتِ چپ، دریای سیاه و خاموشی‌قدم از نیستی، خبر از سقوطی بی‌پایان می‌داد. بادهای شدید بارها و بارها به کوه می‌کوبیدند و از سرِ خشمی ناتوان زوزه می‌کشیدند.
ناگهان، ماه در افق غروب کرد. خورشید از غرب طلوع کرد، در پهنهٔ‌طلسمِ آسمان خطی کشید و در شرق ناپدید شد. دانه‌های برف از زمین جهیدند‌دیگر و به آغوشِ ابرها بازگشتند. سانی فهمید که دارد جریانِ زمان را وارونه می‌بیند.
در یک آن، صدها سال سپری شد. برف عقب نشست و جادهٔ قدیمی را عریان کرد. با دیدنِ‌آزمونِ استخوان‌های انسانی که روی زمین پراکنده بود، لرزه بر اندامِ سانی افتاد. لحظه‌ای بعد، استخوان‌ها ناپدید شدند و‌برابرِ به جایشان، کاروانِ برده‌ای پدیدار شد که با سروصدای زنجیرها داشت رو به عقب از کوه پایین می‌رفت.
زمان کند شد، ایستاد‌عریان و سپس سرعتِ معمولش‌پراکنده را از سر گرفت.
[داوطلب! به طلسمِ کابوس خوش آمدی. برای آزمونِ اول آماده شو...]
«این... این دیگه چه کوفتیه؟»
قدم. قدم. یک قدمِ دیگر.
از سرما می‌لرزید و دردِ مبهمی در پاهای خونینش می‌پیچید. تونیکِ نخ‌نمایش در برابرِ بادِ‌جایشان سوزان تقریباً بی‌فایده بود. مچِ دست‌هایش منبعِ اصلیِ عذاب بود: غل‌وزنجیرِ آهنی بدجور زخمشان کرده‌داوطلب بود و هر بار که فلزِ یخ‌زده به پوستِ پاره‌اش می‌خورد، دردِ شدیدی در آن‌ها می‌پیچید.
«آخه این چه وضعیه؟!»
سانی بالا و پایین را نگاه کرد و متوجهِ زنجیرِ بلندی شد که در امتدادِ جاده به بالا می‌رفت و ده‌ها آدمِ چشم‌گودافتاده — برده‌هایی درست مثلِ خودش —دردِ با فاصله‌های کم به آن بسته شده بودند. جلوی او، مردی چهارشانه با کمری خونین با قدم‌های حساب‌شده راه می‌رفت. پشتِ سرش، مردی با ظاهرِ مشکوک و چشمانی فرز‌آخه و مستأصل داشت زیرِ لب به زبانی ناسزا می‌گفت که سانی نمی‌شناخت، اما به‌نحوی می‌فهمید. گهگاه، سوارانِ مسلحی با زره‌های باستانی از کنارشان می‌گذشتند و نگاه‌های تهدیدآمیزی به برده‌ها می‌انداختند.
از هر زاویه‌ای‌جادهٔ که نگاه می‌کردی،استخوان‌های اوضاع واقعاً خراب بود.
سانی بیشتر گیج بود تا وحشت‌زده. درست بود که این شرایط شبیهِ چیزی نبود که کابوس‌های اول باید می‌بودند.سروصدای معمولاً، داوطلبانِ تازه‌برگزیده‌شده خود را در سناریویی می‌یافتند که تا حدِ خوبی به آن‌ها اختیارِ عمل می‌داد: عضوِ طبقاتِ‌آماده ممتاز یا جنگجو می‌شدند و دسترسیِ فراوانی به سلاح‌های لازم داشتند تا دست‌کم برای مقابله با هر درگیری تلاش کنند.
شروع کردن به‌عنوانِ برده‌ای بی‌قدرت، در‌کند غل‌وزنجیر و ازهمین‌حالا نیمه‌جان، از هر‌داوطلب ایده‌آلی که می‌شد تصور کرد دورتر بود.
با این حال، طلسم همان‌قدر که بر پایهٔ چالش بود، بر پایهٔ تعادل هم بود. همان‌طور‌آمدی که آن پلیسِ پیر گفته بود، طلسم آزمون می‌ساخت، نه اعدام. پس سانی کاملاً مطمئن بود‌خونینش که برای جبرانِ این شروعِ افتضاح، طلسم چیزِ خوبی به او پاداش می‌دهد. دست‌کم یک سرشتِ قدرتمند.
«بذار ببینم...نشست چطوری باید این‌دیدنِ کار رو بکنم؟»
سانی با به یاد آوردنِ وبتون‌های محبوبی که در کودکی خوانده بود، تمرکز کرد و به کلماتی مثلِ‌پدیدار «وضعیت»، «خودم» و «اطلاعات» اندیشید. در واقع، به‌محضِ اینکه تمرکز کرد، رون‌های درخشانی در هوا پیشِ رویش پدیدار‌آزمونِ شدند. باز هم، با اینکه این الفبای باستانی را نمی‌شناخت، اما معنای پشتِ آن به‌نحوی برایش روشن بود.
به‌سرعت رونی را که سرشتش را‌کند توصیف می‌کرد پیدا کرد... و در‌داوطلب نهایت، خونسردی‌اش را از دست داد.
«چی؟! آخه‌زنجیرها این دیگه‌پایین چه کوفتیه؟!»
نام: سانلس.
نامِ راستین: —
رتبه: داوطلب.
هستهٔ روح: نهفته.
خاطره‌ها: —
پژواک‌ها: —
صفت‌ها: [مقدّر]، [نشانِ ایزدی]، [فرزندِ سایه‌ها].
سرشت: [بردهٔ معبد].
توصیفِ سرشت: [برده بیچارهٔ بی‌مصرفی است که هیچ مهارت یا توانِ قابل‌ذکری ندارد. بردهٔ معبد هم دقیقاً همین است، فقط بسیار کمیاب‌تر.]
سانی که زبانش بند آمده بود، به رون‌ها خیره ماند‌معمولش و سعی کرد خودش را قانع کند که شاید خیالاتی‌آماده شده است. قطعاً نمی‌توانست تا این حد بدشانس باشد... نه؟
«ارواحِ عمه‌شون‌نشست که سرشتِ‌عریان بی‌مصرف نداریم!»
به‌محضِ اینکه این فکر در ذهنش نقش بست، ریتمِ قدم‌هایش را‌لحظه‌ای از دست داد و تلوتلو خورد، و با وزنِ خود زنجیر‌پایین را به پایین کشید. بی‌درنگ، مردِ مشکوکِ پشتِ سرش داد زد:
«حرام‌زاده! حواست باشه کجا می‌ری!»
سانی با عجله رون‌ها را که فقط خودش می‌توانست ببیند ناپدید کرد‌داوطلب و سعی کرد تعادلش را به دست بیاورد. لحظه‌ای بعد، دوباره داشت محکم‌قدمِ قدم برمی‌داشت؛ اما پیش از آن، ناخواسته یک بار دیگر زنجیر را کشید.
«عوضیِ کوچولو! می‌کشمت!»
مردِ شانه‌پهنِ جلوی‌عریان سانی، بی‌آنکه سرش‌انسانی را برگرداند، خندید.
«چه کاریه؟ این مردنی‌پایین به هر حال تا‌سپس سپیده‌دم می‌میره. کوهستان می‌کشتش.»
چند ثانیه بعد اضافه کرد:
«من و تو رو هم می‌کشه. فقط یکم دیرتر.لرزه واقعاً نمی‌دونم این سربازای امپراتوری پیشِ خودشون چی فکر‌برده‌ای کردن که ما رو تو این سرما راه انداختن.»
مردِ آب‌زیرکاه نفسش برید.
«از طرفِ خودت حرف‌پایین بزن احمق! من یکی‌سپس که می‌خوام زنده بمونم!»
سانی بی‌صدا سر تکان‌پایین داد و تمرکزش را گذاشت‌سرعتِ روی اینکه دوباره زمین نخورد.
«عجب زوجِ دلربایی.»
ناگهان صدای سومی از جایی‌استخوان‌های عقب‌تر به گفتگو پیوست. این‌افتاد یکی لحنی ملایم و فهمیده داشت.
«این گردنهٔ کوهستانی معمولاً این موقعِ سال‌ایستاد خیلی گرم‌تره. فقط بدشانسی آوردیم. در ضمن،کابوس بهت توصیه می‌کنم به این پسر آسیبی نرسونی.»
«اون‌وقت چرا؟»
سانی سرش‌نشست را کمی چرخاند‌دیدنِ و گوش داد.
«نشانه‌های روی پوستش رو ندیدی؟ اون مثلِ ما نیست که به خاطرِ بدهی، جرم یا بدبختی برده‌برده‌ای شده باشه. اون برده به دنیا اومده. دقیق‌تر بگم، یه بردهٔ معبد. چند وقت پیش، سربازای امپراتوری‌آمدی آخرین معبدِ ایزدِ سایه رو ویران کردن. شک ندارم این پسر هم همین‌طوری سر از اینجا درآورده.»
مردِ شانه‌پهن‌زنجیرها نگاهی به‌پایین عقب انداخت.
«خب که چی؟ چرا باید از‌کند یه ایزدِ نیمه‌فراموش‌شده و ضعیف بترسیم؟ اون‌طلسمِ حتی نتونست معبدهای خودش رو نجات بده.»
«امپراتوری تحتِ حمایتِ ایزدبانوی جنگِ قدرتمنده. معلومه که از سوزوندنِ چندتا معبد‌لحظه‌ای ترسی ندارن. اما ما اینجا هیچ‌چیز و هیچ‌کس رو برای محافظت از‌می‌رفت خودمون نداریم. واقعاً می‌خوای خطرِ خشمگین کردنِ یه ایزد رو به جون بخری؟»
مردِ شانه‌پهن خرناسی‌عریان کشید؛ تمایلی به‌انسانی جواب دادن نداشت.
گفتگوی آن‌ها با رسیدنِ سربازِ جوانی سوار بر اسبِ سفیدِ زیبایی متوقف شد. او که زرهِ چرمیِ ساده‌ای به تن داشت‌این و به نیزه و شمشیری کوتاه مسلح بود، باوقار و نجیب به نظر می‌رسید. چیزی که روی اعصابِ سانی می‌رفت این‌دست‌هایش بود که آن عوضی خیلی هم خوش‌قیافه بود. اگر این یک درامِ تاریخی بود، سرباز قطعاً نقشِ اولِ مرد را می‌گرفت.
«اینجا چه خبره؟»
هیچ تهدیدِ خاصی در صدایش‌دیدنِ نبود؛ حتی چیزی شبیه به‌اندامِ نگرانی در آن حس می‌شد.
وقتی همه‌جادهٔ مکث کردند، بردهٔ‌استخوان‌های خوش‌صدا جواب داد:
«چیزی نیست قربان. فقط همه‌مون خسته و‌ایستاد سردمون شده. مخصوصاً این دوستِ جوونمون. این سفر‌خوش واقعاً برای کسی به این سن‌وسال خیلی سخته.»
سرباز با‌زنجیرها دلسوزی به‌پایین سانی نگاه کرد.
«به چی نگاه‌جادهٔ می‌کنی؟ خودت هم خیلی‌انسانی از من بزرگ‌تر نیستی!»
البته چیزی به زبان نیاورد.
سرباز آهی کشید و‌پایین قمقمه‌ای از کمربندش باز کرد‌سرعتِ و به سمتِ سانی گرفت.
«یکم دیگه تحمل کن بچه.می‌رفت به‌زودی برای شب توقف می‌کنیم.معمولش فعلاً بیا، یکم آب بخور.»
«بچه؟ بچه؟!»
به خاطرِ بدنِ لاغر و جثهٔ کوچکش که هر دو ناشی از سوءتغذیه بود، سانی‌جایشان اغلب با کسی کم‌سن‌وسال‌تر اشتباه گرفته می‌شد. معمولاً تردیدی نمی‌کرد که از این موضوع به نفعِ‌طلسمِ خودش استفاده کند، اما الان، به دلیلی، اینکه بچه خطابش کنند واقعاً روی اعصابش رفته بود.
با این‌زنجیرها حال، واقعاً‌پایین تشنه بود.
تازه می‌خواست قمقمه را بگیرد که شلاقی در هوا صدا کرد و‌داوطلب ناگهان سانی غرق در درد شد. تلوتلو خورد، یک بارِ دیگر زنجیر‌قدم را کشید و باعث شد بردهٔ آب‌زیرکاهِ پشت‌سرش به او ناسزا بگوید.
سربازی دیگر، مسن‌تر و خشمگین‌تر، اسبش را چند قدم عقب‌تر متوقف کرد. شلاقی که پشتِ‌شدند پیراهنِ سانی را پاره کرده و خون به راه انداخته بود، به او تعلق داشت.گرفت سربازِ مسن‌تر، بی‌آنکه حتی نگاهی به برده‌ها بیندازد، با نگاهی تحقیرآمیز همکارِ جوانش را سوراخ کرد.
«فکر کردی داری چه‌کار می‌کنی؟»
چهرهٔ سربازِ‌زنجیرها جوان در‌پایین هم رفت.
«فقط داشتم‌زنجیرها به این پسر‌می‌رفت یکم آب می‌دادم.»
«وقتی اردو‌نشست زدیم، با‌عریان بقیه‌شون آب می‌گیره!»
«اما...»
«دهنتو ببند! این برده‌ها دوستات نیستن.کند فهمیدی؟ اونا حتی آدم هم نیستن. مثلِ‌طلسمِ آدم باهاشون رفتار کنی، دچارِ توهم می‌شن.»
سربازِ جوان به سانی نگاه کرد،کند سپس سرش را پایین انداخت و‌داوطلب قمقمه را سرِ جایش روی کمربند گذاشت.
«دیگه نبینم با برده‌ها رفاقت‌دیدنِ کنی تازه‌کار. وگرنه دفعهٔ بعد‌اندامِ کمرِ توئه که طعمِ شلاقمو می‌چشه!»
سربازِ مسن‌تر، انگار که بخواهد نیتش را نشان دهد، شلاقش را در‌بعد هوا به صدا درآورد و از کنارشان گذشت، درحالی‌که از او تهدید‌کند و خشم می‌بارید. سانی با کینه‌ای به‌خوبی پنهان‌شده، رفتنِ او را تماشا کرد.
«نمی‌دونم چطوری، ولی اول‌پایین از همه جون دادنِ‌سپس تو رو تماشا می‌کنم.»
سپس سرش را چرخاند و نگاهی‌کند به سمتِ سربازِ جوان انداخت که‌داوطلب با سری همچنان پایین‌افتاده، داشت عقب می‌ماند.
«و تو رو، دوم.»