چپتر 1275: آخرین راهِ چاره
0هرچه باید گفته می‌شد، پیش‌تر‌می‌زد گفته شده بود. هرچه باید‌گذرانده انجام می‌گرفت، پیش‌تر انجام شده بود.
البته این‌واقعاً آماده‌سازی‌ها چندان‌کاملاً هم مفصل نبود.
سانی و نفیس در وضعیتِ وخیمی بودند و تنها با توسل‌پایان به روش‌هایی از سرِ استیصال می‌توانستند از آن جان به در‌شاید ببرند. همه‌چیز به همین ختم می‌شد. یا زنده می‌ماندند، یا می‌مردند.
در راهِ رفتن به سمتِ ساحل، سانی به سطحِ فرسودهٔ لاکِ لاک‌پشتِ‌شکستِ سیاه نگاه کرد. سنگِ سیاه، خزهٔ سبز، شکاف‌های عمیقی که در برخی از‌انگار آن‌ها آبِ کدر برق می‌زد... او ماهِ اولِ کابوس را اینجا گذرانده بود.
مکانِ هولناکی بود — یا دست‌کم قرار‌اولِ بود هولناک باشد. اما عجیب اینکه از آن‌هولناک جزیرهٔ تاریک تنها یادهای خوشی در ذهن داشت.
تمرین با نفیس تا جایی که عرق بدنشان را می‌پوشاند و خستگیِ دلپذیری در عضلاتشان می‌نشست. دراز‌برآورده کشیدن روی خزه و خیره‌شدن به آسمانِ رؤیاگونه، فارغ از گردشِ جهان. خوردنِ غذاهای لذیذ و نوشیدنِ آبِ‌خونِ خنک و گوارا. غرق شدن در گرمای آتش در حالی که در محاصرهٔ تاریکی با هم حرف می‌زدند.
همهٔ این‌ها داشت به‌حالی پایان می‌رسید. در واقع‌می‌زدند پیش‌تر به پایان رسیده بود.
او... دلش نمی‌خواست‌دیوونه‌م این بهشتِ هولناک‌واردِ را رها کند.
اما چارهٔ دیگری نبود.
شاید واقعاً دیوونه‌م.
سانی کاملاً درهم‌شکسته واردِ کابوس شده بود. از فالکون اسکات تا نبردِ‌می‌رسید جمجمهٔ سیاه، طعمی جز شکستِ تلخ نچشیده بود. آرزو داشت قوی باشد. این‌کاملاً آرزو را برآورده کرده بود، اما در نهایت فهمید که هیچ فایده‌ای ندارد.
تقدیر، انگار که بخواهد‌کاملاً مسخره‌اش کند، همه‌چیز را‌اسکات با خاک یکسان کرده بود.
با این حال... به شکلی... در آن جزیرهٔ تاریک واقعاً خشنود بود. قایق‌رانی در رودی از خونِ نامقدس‌عجیب بر روی جسدِ هیولایی وحشتناک، در حالی که جریانِ آب او را به گذشته می‌کشید — در آن‌کشیدن سفر خوشحال بود، و خوشحال‌تر از اینکه آن را با کسی شریک بود که... دوستش داشت. خیلی دوستش داشت.
در اعماقِ یک‌دیوونه‌م کابوس داشت به‌واردِ او خوش می‌گذشت.
...اصلاً دیوونه باشم، که چی؟
برای اینکه امروز‌دیوونه‌م زنده بماند، به‌واردِ دیوانگی نیاز داشت.
هر سه‌شان — سانی، نفیس و قدیس — به‌اینجا شیبِ جزیره رسیدند. پایینِ پایشان، رودِ بزرگ بی‌وقفه جریان داشت‌اینکه و به خاطرِ هجومِ شب، دلگیر و تاریک شده بود.
تاریک‌ترین ساعت — همان زمانِ کوتاهی که خورشیدها در رود‌جمجمهٔ فرو رفته بودند اما پهنهٔ وسیعِ آبِ زلال هنوز با‌فهمید درخششی نرم شروع به تابیدن نکرده بود — به‌سرعت نزدیک می‌شد.
سانی نفسِ عمیقی کشید.
آروم باش. برای این‌کاملاً کار آماده شدی... تمامِ‌اسکات این مدت داشتی آماده می‌شدی.
در واقع، سانی تمامِ آن یک ماه را صرفاً به استراحت و‌هولناکی وقت‌گذرانیِ بی‌هدف با نفیس نگذرانده بود. همیشه می‌دانست که این مهلتِ غیرمنتظره قرار‌داشت نیست دوام بیاورد. و به همین دلیل، داشت مارِ لاجوردی را مطالعه می‌کرد.
حالا دیگر سانی این جانورِ دیوانه را خیلی بهتر از بیشترِ آدم‌ها می‌شناخت.تلخ همه‌چیز را درباره‌اش فهمیده بود — اینکه مار چطور می‌جنگد، چطور فکر می‌کند.بخواهد چه احساساتی هدایتش می‌کنند و چه اشتیاقِ تاریکی در روحِ پست و فاسد‌شده‌اش می‌سوزد.
همچنین یاد گرفته بود بدنِ عظیمِ جانور، تا کوچک‌ترین جزئیات، چگونه حرکت و کار می‌کند و‌نمی‌خواست مارِ بزرگِ رود چطور به آب فرمان می‌دهد تا آن را به سلاح تبدیل کند. در‌طعمی این زمینه، تجربهٔ سانی از مبارزهٔ شانه‌به‌شانه با فرزندانِ خاندانِ شب کمکِ بزرگی به او کرده بود.
با فهمیدنِ تمامِ این‌ها... سانی‌درهم‌شکسته یقین داشت که در نبردی‌جمجمهٔ رودررو هرگز حریفِ مارِ لاجوردی نمی‌شود.
اما...
این در صورتی‌دیوونه‌م بود که مارِ لاجوردی‌فالکون سالم و سرحال باشد.
که دیگر نبود.
نبرد با پروانهٔ تاریک، یورش‌های هولناکِ دسته‌های کریل و حملاتِ موذیانهٔ پلیدهای‌شکستِ غارتگر، جانورِ اعظم را در هم شکسته بود. گوشتش لت‌وپاره و ریش‌ریش‌تقدیر شده، توانش تحلیل رفته و جنونی افسارگسیخته ذهنش را تار کرده بود.
پس، شاید... فقط شاید...برق سانی شانسی برای پیروزی‌کابوس در این نبرد داشت.
اگر پیروز می‌شد، باید بی‌درنگ جزیرهٔ تاریک را ترک می‌کردند‌جمجمهٔ و دیگر پشت‌سرشان را نگاه نمی‌کردند. وگرنه، پروانهٔ هیولاوار از‌فهمید آسمانِ تاریک فرود می‌آمد، متوجهشان می‌شد و آن‌ها را می‌بلعید.
اگر شکست می‌خورد، می‌مرد.
...دست‌کم اول او می‌مرد و حرف‌هایی‌واردِ را که گناهِ تسلا زمانی زمزمه‌شکستِ کرده بود، به دروغ تبدیل می‌کرد.
آماده‌ام.
سانی با آهی به نفیس رو کرد‌فالکون و لبخندِ محوی زد. چند لحظه مکث‌نچشیده کرد و بعد با لحنی یکنواخت گفت:
«بعدی با توئه.»
نفیس با جدیت سر‌کاملاً تکان داد و اصلاً‌اسکات متوجهِ لحنِ شوخِ او نشد.
«البته.»
سانی سر تکان داد، بعد دستش‌واردِ را گرفت و مرواریدِ جوهر را از‌تلخ روحِ خود به روحِ او منتقل کرد.
«داشتم شوخی می‌کردم، می‌دونی که؟»
نفیس لحظه‌ای درنگ کرد. ناگهان‌درهم‌شکسته دستِ سانی را محکم‌تر فشرد‌جمجمهٔ و مستقیم به چشمانش خیره شد.
«...ولی من شوخی نمی‌کردم.»
سانی چند ثانیهٔ طولانی و پرمعنا نگاهش‌فالکون را نگه داشت و بعد با آهی دستش‌آرزو را رها کرد. سپس نگاهی به قدیس انداخت.
«می‌دونی باید چی‌کار کنی.»
شوالیهٔ باوقار کمانش را با ظرافتی بی‌تفاوت بالا آورد. او هم باید نقشِ‌تلخ مهمی در این نبرد ایفا می‌کرد — شاید نفیس نمی‌توانست او را با شعله‌های‌مسخره‌اش سفید تقویت کند، اما قدیس یک ماهِ تمام فریادِ خفه را به تن داشت.
از آن بهتر، درست همان‌طور که سانی فکر می‌کرد، قایق‌رانی روی رودِ بزرگ تأثیرِ عجیبی‌هولناک بر طلسمِ متعالی گذاشته بود. حالا دیگر تقویتی که به این سایهٔ کم‌حرف می‌بخشید، بسیار‌می‌پوشاند بیشتر از حدِ معمول بود. حتی بدونِ تقویتِ شعلهٔ سایه هم به طرزِ ترسناکی قدرتمند بود.
سرانجام، سانی‌واقعاً دوباره به‌کاملاً نفیس نگاه کرد.
«انجامش بده.»
حس کرد گرمای تطهیرکننده‌ای در جسم و روحش جاری شد و هر دو را تقویت کرد.قوی هم‌زمان، هر پنج سایه‌اش به دورِ او پیچیدند. در یک آن، سانی چنان احساسِ قدرتی کرد‌خشنود که می‌توانست صخره‌های سیاه را با دستانِ خالی خرد کند و با قدم‌هایش تمامِ جهان را بلرزاند.
رو به رودِ‌کدر بزرگ، نفسِ عمیقی‌ماهِ کشید و زمزمه کرد:
«گمشده از‌واقعاً نور. یادت باشه.درهم‌شکسته این اسمِ توئه...»
سپس، دروازهٔ فانوسِ سایه را باز کرد و گذاشت سیلی از سایه‌ها از‌واقع آن بیرون بریزد و دامنه‌های جزیره را در خود غرق کند. سایه‌ها مانند‌درهم‌شکسته بهمنی از تاریکی به پایین سرازیر شدند و در نهایت به آب رسیدند.
سانی چشمانش را‌دیوونه‌م بست و در‌واردِ سایه‌ها حل شد.
...لحظه‌ای بعد، سایه‌ها به حرکت‌می‌زد درآمدند و چیزی خود را‌گذرانده از آغوشِ تاریکشان بیرون کشید.
ماری عظیم با فلس‌هایی به سیاهیِ‌واردِ عقیق از دلِ تاریکی ظهور کرد و‌تلخ با غرشی کرکننده در آب شیرجه زد.