چپتر 1316: مرزهای قدرت
0دیوچه... یا شاید سانی الان باید او را دیو صدا می‌زد؟... توان‌های تازه‌ای به‌خودش دست نیاورد. واقعاً هم منطقی بود، چون لاک‌پشتِ سیاه فقط یک هیولا بود — و‌لاشخورِ سایهٔ شکمو حتی گوشتِ آن پلید را نخورده بود، بلکه فقط زرهش را بلعیده بود.
با این حال، آن گابلینِ استخوانی به غولی ترسناک تبدیل شده بود. قرار بود قدرتِ نبردِ‌بارها سانی را به‌طرزِ چشمگیری افزایش دهد، که دلیلِ عمده‌اش همان رژیمِ غذاییِ حساب‌شده‌اش بود. سانی قیدِ‌نباشد خوراندنِ خیلی از چیزهای باارزش به دیوِ سیری‌ناپذیر را زده بود تا مسیرِ رشدش آشفته نشود.
گرایش‌های اصلیِ دیوچه باید اول تثبیت می‌شدند — فولاد و سایه‌ها. شعله‌هایی که از پیکرِ عظیمِ‌بقا شاهزادهٔ خورشید جذب کرده بود عارضهٔ جانبیِ خوشایندی بود که قدرتِ حملاتِ اهریمنِ فولادی را بالا می‌برد...لاشخورِ اما چیزی که سانی واقعاً می‌خواست این بود که جوان‌ترین سایه‌اش را تا جای ممکن نابودنشدنی کند.
قدیس سطحِ دفاعیِ باورنکردنی‌ای داشت که مهارتِ استادانه‌اش در نبرد آن را حتی بیشتر هم می‌کرد. اما دیوچه‌ثابت فرق داشت — اگر بااحتیاط هدایت نمی‌شد، ممکن بود آسیب‌پذیر بار بیاید. با توجه به موقعیت‌هایی که سانی‌استخوانیِ اغلب در آن‌ها گیر می‌افتاد، آن آسیب‌پذیری دیر یا زود به از دست دادنِ اولین سایه‌اش ختم می‌شد.
بقا حرفِ اول را می‌زد. خودش با تأسف بارها‌اولین و بارها این را ثابت کرده بود و در‌موقعیت‌های موقعیت‌های بسیاری با چنگ و دندان به زندگی چسبیده بود.
به همین دلیل بود که سانی این‌قدر تحت‌تأثیرِ سخت‌جانیِ لاشخورِ اصلی قرار گرفته بود. هر چه نباشد،ثابت سرسختیِ زرهِ استخوانیِ آن دیوِ کینه‌توز را شخصاً تجربه کرده بود و می‌خواست دیوچه را دست‌کم به‌زرهِ همان اندازه بادوام کند. اگر سایهٔ سیری‌ناپذیر می‌توانست به سطحِ دفاعیِ قدیس نزدیک شود، که دیگر چه بهتر.
در این زمینه... انگار‌موقعیت‌هایی سانی از هدفِ اولیه‌اش‌می‌افتاد فراتر رفته بود. خیلی فراتر.
[کالبدِ فولادیِ کامل]ِ دیوچه نه‌تنها به‌اندازهٔ بدنِ ظریفِ قدیس بادوام بود، بلکه بسیار بیشتر از‌خودش آن دوام داشت. پوستهٔ فلزی‌اش از زرهِ سنگ‌مانندِ قدیس محکم‌تر بود و مهم‌تر از همه،لاشخورِ این دوام کلِ بدنِ اهریمنِ سیری‌ناپذیر را در بر می‌گرفت، نه فقط سطحِ آن را.
با اینکه زخم زدن به قدیس سخت بود، اما به‌محضِ شکافته‌شدنِ زره و پوستِ‌خودش مقاومش، در واقع کاملاً آسیب‌پذیر می‌شد. اجزای داخلیِ بدنِ سنگیِ معجزه‌آسایش به‌خوبی محافظت می‌شدند، اما‌لاشخورِ شکننده بودند. غبارِ یاقوتی که مثل خون از زخم‌هایش بیرون می‌ریخت، گواهِ این موضوع بود.
اما دیوِ سیری‌ناپذیر حالا هم از بیرون و هم از درون کاملاً‌بقا آبدیده شده بود. هیچ نقطهٔ ضعفی وجود نداشت که دشمن بتواند از‌همین آن بهره ببرد — دست‌کم دشمنی که از حملاتِ فیزیکی استفاده می‌کرد.
به این معنی که اگرچه دیوچه می‌توانست ضرباتِ ترسناکی وارد‌دیر کند، اما قدرتِ واقعی‌اش در این بود که تقریباً در‌بارها برابرِ آسیب‌های فیزیکی نفوذناپذیر بود. او می‌توانست سپرِ دستهٔ سایه شود.
«...یا یه کیسه‌بوکس.»
سانی پشتِ سرش را خاراند و با حالتی گناه‌آلود به سمتی نگاه‌بقا کرد که دیوچه ایستاده بود و دیواری او را از دید پنهان‌همین می‌کرد. بیچاره هنوز نفهمیده بود چه آینده‌ای در انتظارش است، مگر نه؟
«شرمنده رفیق...»
سرش را تکان داد‌موقعیت‌هایی و مدتی در سکوت‌می‌افتاد به فکر فرو رفت.
حالا دو اهریمنِ متعالیِ کاملاً بالغ در خدمتش بودند. خودِ سانی هم به‌لطفِ رقصِ سایه به‌طرزِ باورنکردنی‌ای‌بارها قوی شده بود، دست‌کم برای یک عروج‌یافته. اگر نفیس هم تقویتش می‌کرد، قدرتش احتمالاً حالا با برخی‌سرسختیِ از قدیس‌ها قابل‌قیاس بود — اگر هیچ فایدهٔ دیگری هم نداشت، دست‌کم شانسِ مبارزه به او می‌داد.
اگر سایه‌های سانی به کمکش می‌آمدند، احتمالاً بیشترِ قدیس‌ها در خطر‌می‌شد می‌افتادند، نه او. و این بدونِ در نظر گرفتنِ مارِ روح‌زندگی بود که می‌بایست تا الان به قوی‌ترینِ سایه‌ها تبدیل شده باشد.
...اما باز هم آن قدرت کافی نبود. پس از تجربه کردنِ خطراتِ مهیبِ بخش‌های بالادستِ رودِ بزرگ، و با‌بسیاری علم به اینکه باید تا فاصله‌ای بسیار دور در پایین‌دست، به درونِ گذشتهٔ دوردست پیش برود، سانی می‌دانست که‌تجربه حتی سطحِ مضحکِ قدرتِ فعلی‌اش هم برای از پای درآوردنِ دشمنانی که قرار بود با آن‌ها روبه‌رو شود، کافی نیست.
مشکل این بود که...
تقریباً به حدِ نهایی‌ام رسیدم.
کارهای بسیار کمی بود که می‌توانست واقع‌بینانه در مدتی کوتاه انجام دهد تا قدرتش را از این هم بیشتر‌بسیاری کند. تنها کارِ عملی این بود که به کابوس کمک کند تا به تروری عروج‌یافته تکامل یابد و توانِ‌تجربه [نفرینِ رؤیا]یش را باز کند. این اتفاق نسبتاً زود رخ می‌داد، اما بعد از آن، سانی به بن‌بست می‌رسید.
با تلاشِ فراوان، خودش هم می‌توانست به یک ترور تبدیل شود. اما حتی این‌خودش جهش هم آن‌قدر چشمگیر نبود که کفهٔ ترازو را به نفعِ او سنگین کند.سخت‌جانیِ خاطره‌های بیشتر، آن هم از نوعِ قوی‌ترش، باز هم گرهی از کار باز نمی‌کرد.
سانی بسیار رشد کرده بود — شاید بیشتر از هر استادی در تاریخ —ختم اما حالا، سرش به سقفی نفوذناپذیر خورده بود. تنها راهش برای رسیدن به جایگاهی‌همین بالاتر این بود که آن سقف را بشکند و به یک قدیس تبدیل شود.
اتفاقی که فقط پس از کابوس ممکن بود رخ دهد، یعنی خیلی دیر. البته به‌تازگی از آنانکه‌بارها شنیده بود که آدم‌ها می‌توانند بدونِ کمکِ طلسم هم متعالی شوند — این راه به رویش باز بود،زرهِ اما متأسفانه سانی صد سال یا بیشتر وقتِ اضافه نداشت تا آرام‌آرام چم‌وخمِ این کار را یاد بگیرد.
پس چه‌آن‌ها راهی برایش‌می‌افتاد مانده بود؟
اخم کرد.
راستش... دارم‌بیاید کاملاً اشتباه به‌اغلب قضیه نگاه می‌کنم.
سانی بیشترِ عمرش را در تنهایی سر کرده بود و حتی پس از اینکه یاد گرفت‌تأسف چطور به دیگران تکیه کند و به دوستانش اعتماد داشته باشد، باز هم اهمیتِ زیادی برای قدرتِ‌نباشد فردی قائل بود. این کار لزوماً غیرعاقلانه نبود... اما در عینِ حال، به مانعی ساختگی تبدیل می‌شد.
با اینکه کابوسِ دومِ نف را تجربه نکرده بود، اما‌ختم درسی که او در آنجا گرفت با تجربیاتِ خودش همخوانی داشت.دندان قدرتِ فردی مهم بود، اما در برابرِ قدرتِ واقعی رنگ می‌باخت.
برای مثال قطبِ جنوب... سانی در آنجا به دستاوردهای شگفت‌انگیزی رسیده بود، اما این کار‌تأسف را به‌تنهایی انجام نداده بود. تخلیهٔ صدها میلیون غیرنظامی تنها به این دلیل ممکن شد که‌گرفته حکومت منابعِ عظیمی را برای اعزامِ ارتش‌های تخلیهٔ اول و دوم به ربعِ جنوبی بسیج کرد.
بدونِ نیروهای نامنظم، بدونِ سربازانِ عادی و هزاران بیدارشده‌ای‌آسیب‌پذیری که جنگیدند و جان دادند تا مردمِ قطبِ جنوب‌خودش را نجات دهند، سانی به هیچ‌چیز دست پیدا نمی‌کرد.
قدرتِ فردیِ او در‌گیر مقایسه با ارادهٔ متحدِ تمامِ‌دادنِ آن انسان‌های شجاع هیچ بود.
...اینجا در کابوسِ‌گیر سوم هم اوضاع‌دیر به همین منوال بود.
سانی باید دشمنی مهیب را از بین می‌برد — نیروهای آلودگی که‌بقا در شهرِ فاسد‌شدهٔ آستانه ساکن بودند و شش طاعون که بر آن‌همین فرمان می‌راندند. سرورِ هراس، عذاب، کشتارِ نامیرا، روح‌دزد، بلعنده... و شاهزادهٔ دیوانه.
پس چرا فقط به‌موقعیت‌هایی قدرتِ فردی‌اش فکر می‌کرد؟ مگر‌آسیب‌پذیری قدرتِ متحدانش، قدرتِ او نبود؟
نفیس، کاسی، افی، کای، جت و حتی‌دیر موردرت. آن‌ها هم به اندازهٔ قدیس، دیوچه و‌خودش کابوس بخشی از قدرتِ او به شمار می‌رفتند.
حالا که سانی به سقفِ دستاوردهای ممکن‌زود برای یک استاد رسیده بود، عاقلانه‌تر نبود‌خودش که تلاشش را صرفِ قدرتمند کردنِ متحدانش کند؟
خودشه.
سانی غرق‌بیاید در تاریکی، آهسته‌اغلب سر تکان داد.
اگر می‌خواست از کابوس جانِ سالم به در ببرد، باید همین مسیر را پیش می‌گرفت. پس از‌بارها رسیدن به لطفِ سقوط‌کرده، او و نفیس باید بقیهٔ اعضای دسته را پیدا می‌کردند. و وقتی پیدایشان‌سرسختیِ می‌کردند، سانی باید مطمئن می‌شد که دوستانش — و همین‌طور موردرت — تا جای ممکن قدرتمند می‌شوند.
باید آن‌ها را به نیرویی‌آسیب‌پذیری تبدیل می‌کرد که توانِ شکست‌ختم دادنِ شش طاعون را داشته باشند.
به خاطرِ‌آن‌ها خودشان و البته‌آسیب‌پذیری به خاطرِ خودش.
سانی آهی کشید و‌موقعیت‌هایی چشمانش را برای لحظه‌ای‌می‌افتاد بست. آینده... دلهره‌آور بود.
اما کِی این‌طور نبود؟