چپتر 1508: رهاشده
0«سانی؟ چی شده؟»
کای حتماً چیزی از حالتِ چهره‌اش خوانده بود. اما سانی نمی‌دانست چطور‌قبل جواب دهد؛ ناگهان دچارِ وحشتی خفیف شده بود و حس می‌کرد اشتباهی‌غول‌پیکرِ در نقشه‌شان رخ داده است. حتماً به نحوی وضعیت را اشتباه فهمیده بودند.
اما کجای کار جای اشتباه داشت؟ گرگ‌ومیش در محاصرهٔ نیروهای آلودگی بود. در میانهٔ‌غرمبِ نبرد، شاهزادهٔ دیوانه آرایشِ دفاعی را فعال کرده بود و روح‌دزد و سرورِ هراس را‌بالا در زمانِ منجمد گیر انداخته بود... و به این ترتیب، از چنگالِ اربابش گریخته بود.
آن مردِ دیوانه همچنین اتفاقاتِ این چرخه را دستکاری کرده بود تا مطمئن شود سانی با‌روشن‌تر تاجِ شاهِ مار به گرگ‌ومیش می‌رسد. حتماً می‌خواست نبرد از سر گرفته شود... تا خودِ آینده‌اش‌شکسته که دیگر بردهٔ سرورِ هراس نبود، بتواند ورق را برگرداند و تایرنتِ آستانه را نابود کند.
...مگه نه؟
«من... نمی‌دونم.لرزید یه جای‌انداخت کار می‌لنگه.»
سانی دندان به هم سایید و کای را کشید تا دنبالش بیاید؛ هدفش این بود که هرچه‌گوش زودتر تالارِ تاج‌وتخت را ترک کنند. اول باید از میدانِ نبرد عبور می‌کردند و بقیهٔ اعضای دسته‌اژدهای را می‌یافتند. در کنارِ هم، شانسِ بسیار بیشتری برای زنده ماندن در درگیری با سپاهِ آلوده داشتند.
اما پیش از آنکه بتواند قدمِ دیگری بردارد، کاخ لرزید‌غرمبِ و هر دو را به زمین انداخت. غرمبِ کرکننده‌ای پشت‌سرشان به‌خرد گوش رسید و تالارِ بزرگ ناگهان بسیار روشن‌تر از قبل شد.
بخشِ بزرگی از گنبد خرد‌زنده شد و فروریخت و آسمانِ زیبای‌پیش گرگ‌ومیش را در بالا نمایان کرد...
و سرِ غول‌پیکرِ‌زمین اژدهای هولناکی را که‌پشت‌سرشان آن را شکسته بود.
تکه‌سنگ‌های عظیمی پایین ریختند و تختِ سیاه را زیرِ آوار‌کاخ دفن کردند. خوشبختانه، سانی و کای از پیش خودشان را از‌قبل سکو دور کرده بودند؛ وگرنه آن‌ها هم همراهِ آن دفن می‌شدند.
لعنت...
سرِ سرورِ هراس از شکاف گذشت و روی گردنِ درازش در هوا معلق ماند. چشمانش‌بردارد از نورِ ستارگان می‌درخشید و پر از جنونِ شوم و بدخواهی بود. سپس، اژدهای هولناک‌گنبد بدنِ عظیمش را به داخل هل داد و باعث شد بخشِ بیشتری از گنبد فروبریزد.
لحظه‌ای بعد، با صدای تاپِ‌غرمبِ بلندی در تالارِ تاج‌وتخت فرود‌بزرگ آمد و کاخ بارِ دیگر لرزید.
...با این حال، عجیب بود که به‌قدمِ نظر نمی‌رسید سرورِ هراس در تعقیبِ آن‌ها باشد.کرکننده‌ای در عوض، انگار داشت از چیزی فرار می‌کرد.
اژدها که بالای سرِ سانی و کای قد برافراشته‌انداخت بود، به آن‌ها خیره شد و آرواره‌اش را باز‌بخشِ کرد؛ نیش‌های چینی‌مانندش در نورِ تاریکِ گرگ‌ومیش برق می‌زد.
سانی در دل ناسزا گفت‌زنده و سایه‌هایش را فراخواند و‌داشتند هم‌زمان گناهِ تسلا را احضار کرد.
اما پیش از آنکه بتواند...
ناگهان صدایی رعدآسا در‌داشتند ذهنش طنین انداخت و‌دیگری دردِ عظیمی به جانش انداخت.
[بایست.]
و در‌بسیار پیِ فرمانِ‌برای سرورِ هراس...
سانی ایستاد و سرِ جایش‌غرمبِ خشک شد. انگار کلماتِ اژدها قانون‌روشن‌تر بود و او توانِ نافرمانی نداشت.
چی... اما، اما پیوندِ سایه...
در کنارش، کای هم بی‌حرکت خشکش زده بود.زمین تازه آن موقع بود که سانی فهمید سرورِ‌روشن‌تر هراس از پیوندِ سایه علیه او استفاده نکرده است.
این صرفاً اقتدارِ صدایش بود. این توانِ‌درگیری عروج‌یافتهٔ کای بود که با رتبهٔ فاسد‌شدهٔ‌دیگری اژدها تقویت شده و هولناک‌تر گشته بود.
قدرتِ کای همیشه کمی بیش از حد شوم بود. کمان‌دارِ جذاب ذاتاً انسانِ خوب و صادقی بود، برای همین‌زیبای همیشه فقط از آن برای الهام‌بخشیدن به متحدانش و تأثیر گذاشتن بر موجوداتِ کابوس استفاده می‌کرد. با این حال،خوشبختانه در دستانِ کسی که کمتر از او شریف بود، این پتانسیل را داشت که نتایجی واقعاً وحشتناک به بار بیاورد.
اینکه بتوانی هر کسی را وادار به انجام هر کاری کنی — دست‌کم‌انداخت کسانی که رتبه‌ای پایین‌تر از تو داشتند — دقیقاً مثلِ این بود که‌فروریخت قدرتی مطلق بر آن‌ها داشته باشی. و قدرت، همان‌طور که همه می‌دانستند، تباه می‌کرد.
سانی همیشه می‌دانست که سرشتِ دوستش روی ترسناکی هم دارد. به همین دلیل وقتی فهمید این کایِ‌قبل مهربان و دلسوز بوده که به سرورِ هولناکِ آستانه تبدیل شده، چندان تعجب نکرد... با نابودیِ شخصیتِ‌عظیمی درستکارِ کای به دستِ نفرینِ آلودگی، دیگر چیزی نمانده بود که روی موذیِ سرشتش را مهار کند.
با این حال،بیشتری دانستنِ آن و تجربه‌کردنش‌درگیری دو چیزِ متفاوت بود.
«لعنت بهش!»
سانی که از فرمانِ‌داشتند هولناک فلج شده بود، در‌بردارد برابرِ اژدهای عظیم زانو زد.
جایی دیگر، در خیابان‌های ویرانِ گرگ‌ومیش، نفیس از تلهٔ‌آلوده گریزناپذیرِ زمانِ یخ‌زده رها شد. گیج و سردرگم افتاد‌زمین و غلت زد و لحظه‌ای بعد روی پاهایش پرید.
در اطرافش، غل‌وزنجیرهای زمان که جنگجویانِ گرگ‌ومیش را در بند کشیده بود، داشتند به‌آرامی باز‌گنبد می‌شدند. جرقهٔ حیات داشت به چشمانِ سردشان برمی‌گشت. با اولین نفس‌هایشان پس از سالیانِ بی‌شمار،پایین سینه‌هایشان شروع به بالا و پایین رفتن کرد. سلاح‌هایشان با بازتابِ نورِ سپیده‌دم برق می‌زد.
سانی رفته بود. با توجه به اینکه آرایشِ دفاعی غیرفعال شده بود، حتماً تا الان به کاخ‌گوش رسیده بود. موردرتِ دلاوری هیچ‌کجا دیده نمی‌شد — او به کالبدِ فیزیکی‌اش برگشته بود که جایی در گرگ‌ومیش‌هولناکی گم شده بود. کاسی، افی و دروگرِ روح جت باید همین حوالی می‌بودند، اما نمی‌توانست آن‌ها را ببیند.
«ما... ما هنوزم‌قدمِ می‌تونیم تو این‌کاخ نبرد پیروز بشیم.»
با اینکه دسته هنگامِ فرار از قلمروِ آینه‌ایِ روح‌دزد از‌داشتند هم جدا شده بود، هدفِ اصلی‌شان به دست آمده بود.غرمبِ یخِ زمان آب شده بود و جنگجویانِ گرگ‌ومیش رها شده بودند.
حالا فقط باید تجدید قوا می‌کردند، به مدافعانِ شهر‌رسید می‌پیوستند و بر سپاهِ مهاجمِ پلیدها غلبه می‌کردند. نبرد‌آسمانِ آسان نمی‌شد... بی‌رحمانه و طاقت‌فرسا می‌شد. شاید حتی مرگبار.
اما مگر کِی فرق داشت؟
نفیس قدمی به جلو‌دیگری برداشت، لحظه‌ای درنگ کرد‌زمین و به جنگجویانِ اطرافش نگریست.
ناگهان دلشورهٔ شومی به‌برای جانش افتاد. یک جایِ‌سپاهِ این صحنه درست نبود...
«باید متقاعدشون کنم.»
او برای این مردم غریبه بود. آن‌ها نمی‌دانستند که از آغازِ نبرد سالیانِ بی‌شماری گذشته‌کرکننده‌ای است... که پادشاهشان مرده و دنیایشان مدت‌ها پیش نابود شده است. اینکه چالشگرانی از عالمی‌نمایان بیگانه واردِ کابوس شده‌اند، به این امید که آنجا که پیشینیانشان شکست خوردند، پیروز شوند.
اما با این حال، طلسم راهی برای ساده کردنِ همه‌چیز داشت. در دنیای وحشتناکش، انسان‌ها‌بزرگ بودند و موجوداتِ کابوس. نفیس شاید از دنیای دیگری بود، اما او هم یک انسان‌اژدهای بود... بنابراین، صرفاً به این دلیل که موجودِ کابوس نبود، متحدی طبیعی به شمار می‌رفت.
نفیس با نگاه به مدافعانِ شهر، حسِ ناخوشایند،سپاهِ آشنا و فلج‌کنندهٔ صحبت با غریبه‌ها را پس‌کاخ زد و با صدایی رسا و واضح گفت:
«جنگجویانِ گرگ‌ومیش! من...»
و بعد اتفاقِ عجیبی افتاد‌پیش که مجبورش کرد ساکت شود‌کاخ و قبضهٔ شمشیرش را محکم بچسبد.
...مردمِ بی‌شماری که خیابان را‌بردارد پر کرده بودند، همگی برگشتند‌غرمبِ تا به او نگاه کنند.
با هماهنگیِ بی‌نقصی برگشتند؛ چشمانِ تهی‌شان از هر احساسی‌آلوده خالی بود. چهره‌های وهم‌آورشان آرام و بی‌حرکت بود. هیچ‌کدام چیزی‌انداخت نگفتند و فقط در سکوتی شوم به او خیره ماندند.
نفیس با دیدنِ بازتابِ خودش‌غرمبِ در هزاران چشمِ بی‌احساس، فهمید‌بزرگ که یک جای کار به‌شدت می‌لنگد.
او شاید انسان‌آلوده بود... اما این مردم‌قدمِ نبودند. دست‌کم دیگر نبودند.
حقیقتی هولناک‌آنکه همچون صاعقه بر‌بردارد سرش فرود آمد.
«اونا... اونا...»
آن‌ها روح‌دزد بودند.
همه‌شان.
نفیس بالاخره به اشتباهش پی‌بردارد برد... اما دیگر برای تغییر دادنِ‌کرکننده‌ای هر چیزی خیلی دیر شده بود.