چپتر 23: رؤیاها و کابوس‌ها
0این همان چیزی‌می‌شه بود که سانی به‌شدت‌نیستن به آن علاقه داشت.
البته، شناختِ کلی از سازوکارِ همه‌چیز درونِ طلسم داشت. اما کابوسِ اول‌وظیفهٔ پیش‌تر به او نشان داده بود که واقعیت با آنچه در فرهنگِ‌بی‌شماری عامه به تصویر کشیده می‌شد، تفاوت‌هایی دارد؛ تفاوت‌هایی کوچک، اما بی‌نهایت مهم.
باید حقیقت را از افسانه جدا می‌کرد. و البته، شنیدنش‌نیستن از زبانِ کسی که واقعاً پا به عالمِ رؤیا گذاشته‌تعدادی بود، بسیار به نفعش تمام می‌شد. پس سانی سراپا گوش شد.
راکِ بیدارشده‌متولد شروع به‌زمانی صحبت کرد:
«بیشترِ مردم می‌دونن کابوس‌ها چی هستن، چون روی دنیای واقعی و زندگی‌شون تأثیر می‌ذارن. قبل‌رشد از ورود به کابوسِ اول به همه‌تون هشدار داده شده بود که اگه اونجا کشته‌بذر بشین، یه موجودِ کابوس می‌تونه از آستانه رد بشه و پا به دنیای واقعی بذاره.»
بله، به همین دلیل بود که استاد جت‌فتحش باید صبورانه کنارش منتظر می‌ماند و آماده بود‌بشن تا در صورتِ پیداشدنِ هیولا، با آن مقابله کند.
«کابوس‌های اول منحصربه‌فرد هستن، چون هرکدوم‌شون مختصِ یه نفره. برای همینه که فقط یه موجود می‌تونه ازشون بیرون بیاد. اما‌تعدادی از کابوسِ دوم به بعد، اوضاع خیلی خطرناک‌تر می‌شه. این کابوس‌ها به یه شخصِ آلوده وصل نیستن. در عوض، توی‌ازش عالمِ رؤیا متولد می‌شن. تا زمانی که بذرِ کابوس داره رشد می‌کنه، هر تعدادی از بیدارشدگان می‌تونن برای فتحش تلاش کنن.»
شکارِ کابوس‌ها وظیفهٔ‌می‌شن اصلیِ بیدارشدگان بود. سانی‌رشد در همین حد می‌دانست.
«اگه همه‌شون کشته بشن یا نتونن بذر رو قبل از بالغ‌شدنش پیدا کنن، یه دروازه توی دنیای واقعی‌بیدارشدگان باز می‌شه و هیولاهای بی‌شماری ازش عبور می‌کنن. همه‌تون عواقبش رو می‌دونین. بقیهٔ بیدارشدگان مجبور می‌شن این‌طرف در‌بی‌شماری برابرِ یورش مقاومت کنن، اما بازم ممکنه خرابی‌های عظیم یا تلفاتِ سنگینی بینِ مردمِ عادی به بار بیاد.»
بازشدنِ دروازه‌ها چیزی بود که تمامِ مردمِ سیاره از آن وحشت داشتند. و همچنین دومین فاجعه‌ای به شمار می‌رفت که پس از‌باز ظهورِ اولیهٔ موجوداتِ کابوس، طلسم بر سرشان آوار کرده بود. تفاوتِ اصلی در این بود که در آن موجِ اولیه، تنها جانورانِ‌عادی خفته حضور داشتند. با این حال، دروازه‌ها رده‌های خاصِ خودشان را داشتند و هر نوع موجودی ممکن بود از آن‌ها عبور کند.
کمی پیش از تولدِ سانی، بازشدنِ دروازه‌ای‌شخصِ از ردهٔ ۵، یک قارهٔ کامل را غیرقابل‌سکونت‌زمانی کرده بود. خوشبختانه دروازه‌های رده‌بالا بسیار نادر بودند.
صدای راکِ‌متولد بیدارشده لحنی جدی‌بذرِ به خود گرفت.
«پس اشتباه نیست اگه بگیم هدفِ بیدارشدگان اینه که واردِ عالمِ رؤیا بشن، کابوس‌های درحال‌بلوغ رو پیدا کنن و قبل از‌تلاش اینکه آسیبی به دنیای واقعی برسه، اونا رو ببندن. با توجه به این موضوع، می‌تونین ببینین که عالمِ رؤیا و کابوس‌ها به‌مجبور هم ربط دارن، اما یکی نیستن. اگه کابوس‌ها مقصد باشن، عالمِ رؤیا جاده‌ست. اما در عینِ حال، خیلی بیشتر از یه جاده‌ست.»
خیلی رمانتیک بود.رشد یعنی راکِ بیدارشده‌بیدارشدگان طبعِ شاعرانه داره؟
«ساده بگم، عالمِ رؤیا یه دنیاست. پهناور، مرموز و تا حدِ زیادی ناشناخته‌ست. و البته، مُرده‌ست. اونجا هیچ‌رشد حیاتی وجود نداره، مگه موجوداتِ کابوس، اکوسیستم‌های فاسد‌شده... و حالا ما. اما همیشه هم مُرده نبوده. شواهد نشون می‌ده‌باز که زمانی در گذشته‌های خیلی دور، عالمِ رؤیا خانهٔ چند تمدنِ اولیه بوده. ویرانه‌های زیادی زیرِ خاکش دفن شده.»
تا جایی که سانی می‌دانست، آن تمدن‌های گمشده واقعاً اولیه و بدوی نبودند؛تلاش فقط پیشرفتشان به‌جای فناوری، حولِ محورِ هسته‌های روح و عرفان شکل گرفته بود.باز یعنی در اصل، معجزه و جادو. نامشان چه بود؟ چطور سقوط کردند؟ هیچ‌کس نمی‌دانست.
شاید طلسم نابودشان کرده بود.
«ما نمی‌دونیم عالمِ رؤیا به‌عنوانِ یکی از توهماتِ طلسم درونش وجود داره (فقط در مقیاسی غیرقابل‌تصور و عظیم)، یا اینکه‌پیدا واقعیه و طلسم فقط نقشِ یه مسیر رو بینِ دو واقعیت ایفا می‌کنه. با این حال، گمان می‌کنیم توهماتی که درونِ‌سنگینی کابوس‌ها خلق می‌شن، بر اساسِ تاریخِ همین عالم باشن. اونا نسخه‌هایی از رویدادهای گذشته‌ن که یه‌جورایی از اعماقِ زمان بازسازی شدن.»
پس احتمال داشت زمانی در گذشته‌های دور، واقعاً یک کاروانِ برده روی آن کوهِ سیاه در حرکت بوده باشد. سانی‌تعدادی به یاد آورد که چطور در آغازِ کابوسش، انگار زمان رو به عقب حرکت می‌کرد. به این فکر کرد که بدونِ‌عبور دخالتِ او، سرانجامِ کار به کجا می‌کشید. آن بردهٔ معبدِ بی‌نام هم همراهِ بقیهٔ کاروان در آرواره‌های شاهِ کوه هلاک می‌شد؟
با این حال، حسی به او می‌گفت که آن بردهٔ‌بیدارشدگان بی‌نام آن‌قدرها هم ساده نبوده است. وگرنه چرا طلسم باید او‌نتونن را به یاد می‌آورد؟ و قهرمان چطور؟ توانسته بود فرار کند؟
کی می‌دونه.
«چهار تفاوتِ اصلی بین عالمِ رؤیا و کابوس‌ها وجود داره. اول اینکه اونجا «داستان» نداره. هیچ درگیریِ‌نتونن ازپیش‌تعیین‌شده‌ای نیست که مجبور به حلش باشید. می‌تونید آزادانه حرکت کنید و بگردید، به شرطی که قدرتِ‌یورش زنده موندن تو طبیعتِ وحشی رو داشته باشید. بیشترِ مردم ترجیح می‌دن نزدیکِ یکی از دژهای انسانی بمونن.»
سانی که قانع‌اوضاع نشده بود، پیش‌می‌شه خود فکر کرد:
خوبه که اینو می‌دونم.
بله، در عالمِ رؤیا هیچ درگیریِ ازپیش‌تعیین‌شده‌ای در کار نبود. اما با‌متولد صفتِ [مقدّر]ش، تقریباً مطمئن بود که به دردسری می‌افتد. پس آن آزادی‌ای‌کنن که راکِ بیدارشده از آن حرف می‌زد، در موردِ او نسبی بود.
در همین‌داره حین، مربی‌می‌کنه ادامه داد:
«دوم اینکه، همون‌طور که قبلاً گفتم، تو عالمِ رؤیا هیچ آدمی نیست،شخصِ مگه اونایی که از دنیای واقعی اومدن. اونجا فقط هیولاها هستن. البته‌می‌کنه بعضی‌هاشون می‌تونن ظاهرِ انسانی به خودشون بگیرن، پس حواستون به این موضوع باشه.»
سانی حس کرد عرقِ سردی روی کمرش نشست. موجوداتِ کابوس‌وصل که ادای آدم‌ها رو درمیارن؟ چقدر مورمورکننده! از کِی همچین‌می‌کنه چیزی باب شده؟ چرا تا حالا چیزی در موردش نشنیده بود؟
نگاهی دزدکی به میراث‌دارانی انداخت که در ردیفِ‌وصل اول ایستاده بودند و متوجه شد هیچ نشانی‌داره از تعجب در آن‌ها نیست. پس خبر داشتند.
«سوم اینکه، برخلافِ کابوسِ اول، اگه تو عالمِ رؤیا بمیرید هیچ موجودِ کابوسی تو دنیای واقعی‌بشن ظاهر نمی‌شه. شاید بی‌رحمانه به نظر برسه، اما این چیزِ خوبیه. نیروهای بیدارشدگان همین الانش هم تحتِ‌برابرِ فشارن. اگه قرار بود روی هر خفته نظارت کنیم، دیگه منابعی برای رسیدگی به مسائلِ مهم‌تر نداشتیم.»
با در نظر گرفتنِ اینکه هر خفته می‌توانست‌اوضاع هفته‌ها و گاهی حتی ماه‌ها در عالمِ رؤیا‌عوض بماند، منطقِ بی‌رحمانه‌ای در این حرف نهفته بود.
«و در آخر، و از همه مهم‌تر. برخلافِ کابوس‌ها که پایبند به قوانینِ انصاف هستن، هیچ‌زمانی محدودیتی برای نوعِ موجودی که ممکنه تو عالمِ رؤیا باهاش روبه‌رو بشید وجود نداره. طلسم در‌بشن طولِ آزمون‌هاش، یه انسانِ خفته رو در برابرِ حریفی که چند رتبه ازش بالاتره قرار نمی‌ده...»
سانی پوزخند زد.
اوه، واقعاً؟
با این حال، مجبور بود با راکِ بیدارشده موافقت کند. با‌شکارِ اینکه هم قهرمان و هم شاهِ کوه بسیار از سطحِ او‌باز بالاتر بودند، اما باز هم فقط یک رتبه با او فاصله داشتند.
«...اما تو عالمِ رؤیا چنین محدودیت‌هایی نیست. از نظر تئوری، ممکنه به یه تایتانِ نامقدس بربخورید و قبل‌رشد از اینکه حتی بفهمید چه اتفاقی افتاده بمیرید. پس مراقب باشید و به مناطقی بچسبید که دشمناش هم‌رتبهٔ‌دروازه خودتون باشن. این یه تضمینِ قطعی نیست، اما حداقل احتمالش کمتر می‌شه که لقمهٔ بزرگ‌تر از دهنتون بردارید.»
ماندن در منطقه‌ای پر از موجوداتِ کابوسِ پایین‌تر از‌تعدادی رتبهٔ خودش حتی از این هم بهتر بود. این‌می‌دانست دقیقاً همان کاری بود که سانی قصد داشت انجام دهد.
راکِ بیدارشده چند لحظه‌شخصِ مکث کرد و چهرهٔ خفتگانِ‌توی روبه‌رویش را کاوید. سپس افزود:
«وقتی انقلابِ خورشیدی فرا برسه، به عالمِ رؤیا کشیده می‌شید. مکانِ دقیقِ ظهورتون رو نمی‌شه از قبل پیش‌بینی‌بذر کرد، اما احتمالِ زیادی هست که خیلی‌هاتون نزدیک به هم پیداتون بشه. با هم گروه بشید و به سمتِ‌ممکنه نزدیک‌ترین دژِ انسانی حرکت کنید. هر دژ دورِ یه گذرگاه ساخته شده. به محض اینکه بهش برسید، می‌تونید برگردید.»
گذرگاه‌ها پورتال‌های ویژه‌ای بودند که به‌عنوانِ نقاطِ خروج از عالمِ رؤیا عمل می‌کردند. وقتی خفتگان به چنین‌داره پورتالی می‌رسیدند، می‌توانستند به واقعیت فرار کنند و بیدارشده شوند. هسته‌شان تکامل می‌یافت و دومین توانِ سرشتِ‌بالغ‌شدنش خود را نیز دریافت می‌کردند. پس از آن، هر بار که به خواب می‌رفتند به عالمِ رؤیا برمی‌گشتند.
«اگه نتونستید نزدیک‌ترین دژِ انسانی رو پیدا کنید یا بهش برسید، دنبالِ‌فتحش یه گذرگاهِ تسخیرنشده بگردید. معمولاً داخل یا نزدیکِ برجسته‌ترین نشانهٔ اون منطقه قرار‌دروازه داره. با هم همکاری کنید تا نگهبان‌هاش رو شکست بدید و زنده برگردید.»
نگاهِ سنگینی به آن‌ها انداخت.
«برای امروز کافیه. در ادامه، دستورالعمل‌هایی رو که به رابط‌هاتون ارسال شده دنبال کنید تا خوابگاهِ تعیین‌شده‌تون رو‌بذر پیدا کنید. وقتی مستقر شدید، می‌تونید برای خوردنِ یه شامِ دیروقت به کافه‌تریا برید. بعد از اون یه‌بازم دور مصاحبه هست تا برنامه‌های درسیِ پیشنهادی‌تون آماده بشه. شب خوب استراحت کنید. آموزشتون از فردا شروع می‌شه.»
با گفتنِ این‌اوضاع حرف، سرِ کوتاهی‌می‌شه تکان داد و رفت.
سانی آه کشید.
نمی‌شه از‌خطرناک‌تر قبل پیش‌بینی‌شخصِ کرد، هان؟
با شانسی که او داشت، یا درست وسطِ یک دژِ انسانیِ پررونق می‌افتاد و بلافاصله درونِ‌بشن یک گذرگاه می‌غلتید، یا در منطقه‌ای از عالمِ رؤیا ظاهر می‌شد که آن‌قدر دورافتاده و مرگبار‌این‌طرف بود که هیچ‌کس تا به حال نامش را نشنیده بود یا زنده از آن برنگشته بود.
امیدوارم اولی باشه.
از آنجا که کاری از دستش برنمی‌آمد، سانی چندان‌تعدادی نگران نبود. چیزِ بسیار مهم‌تری ذهنش را مشغول کرده‌می‌دانست بود؛ اینکه دقیقاً برای شام چه چیزی اینجا سرو می‌کنند...