چپتر 515: هم‌سفر شدن
0روز بعد، سانی در همراهیِ آتش‌بانان پناهگاه را ترک کرد. سفر در جزایرِ زنجیری با کاسی و‌مقابله دسته‌اش تا حدودی دردسرساز بود—آخر آن‌ها نمی‌توانستند مثل او به سایه تبدیل شوند و به‌سرعت روی زنجیرهای آسمانی‌وجود سُر بخورند—اما در عین حال، تجربه‌ای بسیار امن‌تر و دلپذیرتر از چیزی بود که به آن عادت داشت.
در واقع، این احتمالاً آرام‌ترین و‌روبه‌رو بی‌دردسرترین سفری بود که سانی تا به‌انگار حال در عالمِ رؤیا انجام داده بود.
حتی اگر گروه کندتر حرکت می‌کرد، بسیار آماده‌تر و توانمندتر از چیزی بود که هر‌دقیق بیدارشدهٔ تنهایی می‌توانست در خواب ببیند. هر یک از آتش‌بانان جنگجویی بااستعداد با سال‌ها تجربه‌یگانِ بودند و فراتر از آن، مثل یک ماشینِ جنگیِ واحد و دقیق با هم می‌جنگیدند.
با اینکه سانی نمی‌خواست اعتراف کند، اما باید کارِ کاسی را تحسین می‌کرد. تحتِ رهبریِ او،نمی‌خواست دسته در کمتر از یک سال به یگانِ جنگیِ منسجم و زیبایی تبدیل شده بود. او‌حتماً حتماً به‌خوبی از نحوهٔ ایجادِ دسته و سپس ارتشِ نفیس در شهرِ تاریک درس گرفته بود.
اینکه این مردان و زنانِ جوان گذشته‌ای مشترک‌کلمه داشتند و با هم از جهنمی طاقت‌فرسا عبور‌تواناییِ کرده بودند هم حتماً کمکِ زیادی کرده بود.
هر زمان که گروه با موجوداتِ کابوس روبه‌رو می‌شد، سانی حسِ بسیار عجیب و ناآشنایی‌نبود پیدا می‌کرد... تقریباً انگار لازم نبود هیچ کاری بکند. می‌توانست به‌معنای واقعیِ کلمه بی‌حرکت بماند‌مقابله و هیچ اتفاقی برایش نمی‌افتاد—همراهانِ موقتش بیش از حد تواناییِ مقابله با پلیدها را داشتند.
البته، این فقط به این دلیل بود که مسیرشان را با‌فراتر دقت انتخاب کرده بودند تا از مکان‌های واقعاً خطرناک دوری کنند.باید دلیلِ دیگری هم برای این پیشرویِ بی‌دردسر وجود داشت... خودِ کاسی.
سفر با یک پیشگوی قدرتمند واقعاً چیزِ راحتی بود. او نه‌تنها می‌توانست دسته را از‌اینکه هر چیزی که برای مقابله با آن مجهز نبودند دور نگه دارد، بلکه در پیش‌بینیِ‌زیبایی اینکه کدام جزایر قرار است سقوط کنند و کدام‌یک بالا بروند نیز شهودی ماورایی داشت.
به لطفِ همین، توانستند از گرفتار شدن در خردشدگی و‌بماند تحملِ آن یا تلاش برای فرار به نزدیک‌ترین جزیره—که می‌توانست آن‌ها‌دلیل را به قلمروِ شکارِ موجوداتِ کابوسِ بسیار قدرتمند بکشاند—در امان بمانند.
درست مثلِ گذشته، سانی و او با هم همکاری می‌کردند تا مطمئن شوند هیچ اتفاقِ‌نبود غیرمنتظره‌ای نمی‌افتد. با شهودِ کاسی و سایه‌های سانی که جلوتر را جستجو می‌کردند، دسته همیشه‌مقابله وقتِ کافی داشت تا از رویارویی با پلیدهای خطرناک دوری کند یا کاملاً برایش آماده شود.
...تقریباً مثلِ‌تنهایی روزهای خوبِ‌خواب گذشته بود.
اینکه سانی—برخلافِ آتش‌بانان که بیشترِ وقتشان را در جزایرِ زنجیریِ شمال گذرانده‌واحد بودند—این بخش از منطقه را به‌خوبی می‌شناخت نیز کمک‌کننده بود. در راه، از‌دسته جزایرِ بسیاری گذشتند که او پیش‌تر در آن‌ها کاوش و شکار کرده بود.
علاوه بر این، حالا صندوقِ حریص را داشت که توقف‌های استراحت‌اتفاقی و وعده‌های غذایی‌شان را بسیار لذت‌بخش‌تر می‌کرد. بنابراین، تا جایی که‌مسیرشان به سفر در عالمِ رؤیا مربوط می‌شد، این مسیر تقریباً لذت‌بخش بود.
پس از یک هفتهٔ‌موجوداتِ آرام و نسبتاً بی‌حادثه، سرانجام‌عجیب به جزیرهٔ کشتیِ شکسته رسیدند.
در این فاصلهٔ نزدیک به شکاف، موجوداتِ کابوس بسیار خطرناک‌تر و پست‌تر بودند. سانی و آتش‌بانان‌نمی‌خواست در حالِ حاضر در جزیره‌ای بودند که او پیش‌تر از آن دیدن کرده بود—همان جزیره‌ای که‌حتماً ده‌ها برجِ سنگیِ ویران و پوشیده از خزه داشت و کرم‌های هیولایی زیرِ زمینش پنهان شده بودند.
تازه دسته‌ای از آن‌ها را پس زده بودند و حالا به لبهٔ جزیره‌نمی‌افتاد—همراهانِ نزدیک می‌شدند. طولی نکشید که منظرهٔ زنجیرِ عظیمی که تا دوردست امتداد داشت پیشِ‌خطرناک رویشان نمایان شد و صدای ساییده‌شدنِ فلزِ زنگ‌زده بر آهنِ باستانی در باد پیچید.
آتش‌بانان خشکشان زد و به جزیرهٔ کشتیِ شکسته در دوردست خیره ماندند... و به جسدِ غولِ فلزی که‌بکند در بقایای زنجیری پاره گرفتار شده بود و آرام بر فرازِ ورطهٔ تاریکِ آسمان زیرین تاب می‌خورد. از تماشای‌انتخاب این منظرهٔ متروک همان‌قدر مبهوت بودند که سانی در اولین رویارویی‌اش با بقایای متلاشیِ غولِ فولادی جا خورده بود.
پس از‌تنهایی مدتی، یکی‌خواب از آن‌ها گفت:
«اون زخمِ روی سینه‌ش... آخه چه‌سال‌ها نیرویی می‌تونسته همچین موجودی رو متلاشی کنه؟دقیق و بازوش... ما قبلاً دیدیمش، مگه نه؟»
سانی جوابی نداد، چون سؤال‌بکند خطاب به او نبود و‌بماند در نتیجه نقصش هم ساکت ماند.
یکی دیگر از‌زمان آتش‌بانان مکثی کرد و‌می‌شد بعد با کنجکاوی پرسید:
«شاید بهتر باشه بعد از اینکه‌جنگجویی کنترلِ جزیره رو به دست گرفتیم،ماشینِ بریم پایین و اونجا رو بگردیم؟»
سانی نگاهی به‌ببیند دختر انداخت و‌سال‌ها سر تکان داد.
«اصلاً توصیه‌ش نمی‌کنم.»
زنِ جوان ابرویی بالا انداخت.
«چرا؟»
لبخندِ شومی روی لب‌هایش نشست.
«فکر می‌کنی هیولای توی اون لاشه خطرناکه؟ موجودی که توی نیمهٔ تاریکِ جزیره لونه کرده خیلی، خیلی بدتره. حرفمو باور کن.دلیل اون غول هم کاملاً تو تیررسشه. راستش، فکر کنم ازش به‌عنوانِ طعمه استفاده می‌کنه تا کرم‌های زنجیر رو شکار کنه... راستی،مجهز اونا دیوهای سقوط‌کرده‌ن، اونم از یه نوعِ خیلی کثیفش. ولی با این حال، برای اون موجود فقط در حدِ یه آب‌نباتن.»
آتش‌بانان نگاهشان را به بخشِ زیرینِ جزیرهٔ کشتیِ شکسته‌عجیب دوختند که در تاریکی فرو رفته بود. چهره‌هایشان در‌بکند هم رفت و پس از مدتی، یکی از آن‌ها پرسید:
«ولی اون چیه؟»
سانی شانه بالا انداخت.
«هیچ ایده‌ای ندارم. من فقط نوکِ ریشه‌ش رو دیدم.بی‌حرکت احتمالاً به خاطرِ همینه که هنوز زنده‌م... اگه کلش‌پلیدها رو می‌دیدم، ما الان اینجا با هم حرف نمی‌زدیم.»
پس از آن، سکوت بر همه حاکم شد. سانی از این فرصت‌تقریباً استفاده کرد تا دوباره به دو ستونِ بلندی نگاه کند که از‌اتفاقی سازهٔ سنگیِ باستانی در آن سرِ زنجیر به آسمان سر برآورده بودند.
حالا که می‌دانست آن کشتیِ‌ببیند باستانی پرنده بوده، کاربردِ این‌بودند ستون‌ها هم برایش روشن می‌شد.
آن‌ها اسکله بودند... یا بهتر بگویم، دکل‌های‌تجربه مهار. بالاخره وقتی کشتیِ پرنده در پهنهٔ‌می‌جنگیدند بی‌کرانِ آسمان جولان نمی‌داد، باید جایی پهلو می‌گرفت.
این موضوع او را به فکر واداشت... چندین ستونِ مشابه در جزیره وجود داشت که نشان‌تواناییِ می‌داد در گذشته‌های دور، نوکتیس تنها صاحبِ یک کشتیِ آسمانی نبوده است. شاید کشتی‌های پرنده همان‌برای وسیله‌ای بودند که تمامِ ساکنانِ جزایرِ زنجیری با آن از روی شکاف‌های آسمان زیرین عبور می‌کردند.
واقعاً هم منطقی بود. خودِ زنجیرها اصلاً‌می‌شد جاده‌های مناسبی نبودند؛ این فقط بیدارشدگان بودند‌لازم که از آن‌ها برای عبور استفاده می‌کردند.
اما ناخدایانِ کشتی‌های پرنده چطور با پدیدهٔ خردشدن مقابله‌تجربه می‌کردند؟ یا شاید پیش از آنکه امید از بند‌نمی‌خواست بگریزد، اصلاً چنین نفرینی در جزایرِ زنجیری وجود نداشته است؟
صدای تلق‌تلقِ بلندِ‌ببیند زنجیرِ آسمانی رشتهٔ‌سال‌ها افکارش را پاره کرد.
جزیرهٔ کشتیِ‌نبود شکسته داشت‌کاری پایین می‌آمد.
آتش‌بانان به هم نگاه کردند. چهره‌هایشان در هم‌حسِ رفت. کاسی قبضهٔ رقصندهٔ خاموش را محکم در دست‌کاری گرفت و بعد با صدایی آرام و استوار گفت:
«آماده بشین. همه‌تون نقشه رو می‌دونین، پس وقت‌سال‌ها رو با تکرار کردنش تلف نمی‌کنم. محکم باشین، کنارِ‌اینکه هم بمونین و زنده بمونین. ما امروز پیروز می‌شیم!»
سانی به گردنش‌ببیند کش‌وقوس داد و نگاهِ‌تجربه بی‌رحم را احضار کرد.
خدا کنه این‌هیچ بار هم حست‌به‌معنای درست گفته باشه...
قبلی
بعدی