چپتر 1622: رازهای بسیارِ سایه
0سرورِ سایه‌ها پس از پایانِ دوئل انگار حوصلهٔ حرف زدن نداشت. شاید از نتیجه ناراضی بود، یا‌مشکلی شاید برای مقاومت در برابرِ سیلِ فولادیِ نفیس، بیش از حد به خود فشار آورده بود و‌متعالی استراحت می‌خواست. با توجه به مرموز بودنِ این قدیسِ انزواطلب، محال بود بتوان فهمید در سرش چه می‌گذرد.
در هر حال، کمی پس از ناپدید شدنش در تاریکی،حتی اهریمنِ عقیقیِ زیبا بار دیگر به حرکت درآمد و راهنمایی‌شان‌تجربهٔ کرد تا بیرون بروند و خارج از معبد اردو بزنند.
محدودهٔ اطرافِ دژِ باستانی به اندازهٔ کافی امن بود، چرا که سایه و خادمانش تمامِ موجوداتِ کابوس را از‌احضار بین برده بودند. از این رو، آتش‌بانان مشکلی با استراحت در بیرون نداشتند... به هر حال، هنوز هیچ اعتمادی‌بگیرند میانِ آن‌ها و اربابِ معبد شکل نگرفته بود. استراحت زیرِ سقفِ او، در محاصرهٔ موجوداتِ قدرتمند، برایشان ناخوشایند بود.
اهریمنی متعالی، تروری متعالی، اهریمنی مطلق... و خدا‌اردوگاه می‌دانست چه کسانیِ دیگر. این قدرت کافی بود‌حتی تا نیرویی بسیار قوی‌تر را هم به درنگ وادارد.
پس، در فاصلهٔ حدوداً دوازده متریِ‌امن عمارتِ تاریک و عظیمِ دژ، در‌کابوس میانِ استخوان‌های موجوداتِ کابوسِ کشته‌شده اردو زدند.
فانوس‌ها تاریکی را پس زدند و آتشی در وسطِ اردوگاه روشن شد.چادر خاطره‌های ذخیره‌سازیِ مختلفی احضار شد که پر از غذا و نوشیدنی بود.می‌توانستند حتی چند چادر برپا کردند تا شاید خوابی آرام و بی‌دغدغه داشته باشند.
پس از تجربهٔ دو هفته جهنمِ مطلق، آتش‌بانان بالاخره می‌توانستند‌زدند کمی استراحت کنند و آرام بگیرند. البته کاملاً هم از احتیاط‌نوشیدنی دست نکشیدند؛ هنوز زره به تن داشتند و نوبتی کشیک می‌دادند.
نفیس جلوی آتش‌کشته‌شده نشست و متفکرانه به‌وسطِ رقصِ شعله‌ها چشم دوخت.
سرورِ سایه‌ها...
رازهای زیادی درباره‌اش وجود داشت.
مثلاً همان نقاب...
حالا دیگر نفیس یادش آمده بود آن را‌اردوگاه کجا دیده است. آنانکه نقابی تقریباً شبیهِ نقابِ سایه‌چند به چهره داشت. این نمادِ کاهنانِ طلسمِ کابوس بود.
پس... سایه هم یکی از همین کاهنان بود، یا دست‌کم خودش‌موجوداتِ را کاهن می‌دانست؟ یا صرفاً یکی از پیروانِ بافنده را در‌میانِ یکی از کابوس‌هایش کشته و نقاب را به عنوانِ پاداش گرفته بود؟
در واقع، نفیس خیلی پیش‌تر از دیدنِ آنانکه، تصویرِ نقابِ بافنده را دیده بود.کردند این نقاب روی دیوارِ برجِ آبنوس کشیده شده بود؛ همان‌جا که دیمونِ سرنوشت نقشه‌ای‌کاملاً از دژهای ساخته‌شده به دستِ خواهران و برادرانش در عوالمِ مختلف به جا گذاشته بود.
نقاب که نمادِ بافنده بود، در شمالِ کوه‌های تهی و بالای هر شش دژ قرار داشت... انگار از دور به‌غذا آن‌ها نگاه می‌کرد. اما این بدان معنا نبود که دژِ بافنده جایی در ساحلِ فراموش‌شده یا حتی دورتر در شمال‌کاملاً پنهان شده است. صرفاً یعنی هیچ‌کس نمی‌دانست دژِ بافنده کجاست، یا اینکه آن دیمونِ گذرا اصلاً دژی دارد یا نه.
به همین دلیل،کشته‌شده نِتِر آن را بیرون‌وسطِ از نقشه کشیده بود.
سرورِ سایه‌ها به کاهنانِ‌اندازهٔ طلسمِ کابوس ربط داشت،سایه یا مستقیماً به دیمونِ تقدیر؟
و وارثِ ایزدِ سایه‌خاطره‌های اصلاً چه دلیلی داشت با‌نوشیدنی یک دیمون ارتباط داشته باشد؟
«عجیبه.»
نقاب عجیب بود. دژی که به‌نوعی وسطِ گورِ خدا قرار‌خاطره‌های داشت هم عجیب بود. تبارِ ایزدِ سایه که به نظر‌کردند می‌رسید اربابِ دژ از آن برخوردار است و سرشتش هم همین‌طور.
اما عجیب‌تر از همه...
شمشیرزنی‌اش بود.
نفیس خیره‌دوازده به آتش،عمارتِ آهی کشید.
این روزها به‌ندرت به کسی برمی‌خورد که آن‌قدر خوب شمشیر بزند که برایش‌احضار چالشی ایجاد کند. البته موجوداتِ کابوسِ مخوف و جنگجویانِ متعالی با سرشت‌های قدرتمند کم‌هفته نبودند... اما آنجا رقابت بر سرِ قدرت و اراده بود، نه مهارت و تکنیک.
به همین دلیل، تنها کسی‌کافی که نفیس می‌توانست واقعاً با‌تمامِ او مبارزهٔ تمرینی کند، مورگان بود.
سرورِ سایه‌ها... دست‌کم با شاهزادهٔ‌ذخیره‌سازیِ دلاوری هم‌سطح بود. نه، این‌طور نبود.چند حس می‌کرد او بسیار خطرناک‌تر است.
اولین سبکِ نبردی که به کار برد، کم‌وبیش کپیِ‌کشته‌شده بی‌نقصی از سبکِ صیقل‌یافته و سلطه‌جویانه‌ای بود که شوالیه‌های دلاوری‌احضار تمرین می‌کردند. تسلط یافتن بر آن به‌خودی‌خود کارِ آسانی نبود.
اما این صرفاً یکی از سبک‌هایی بود که به نظر می‌رسید سرورِ‌مختلفی سایه‌ها بر آن تسلط دارد. او قدیسِ شمشیرِ واقعی بود، یکی از‌داشته معدود کسانی که از زمانِ نزولِ طلسمِ کابوس پا به عرصه گذاشته بودند.
ناگهان نفیس دلش خواست دوباره با او دوئل کند،خادمانش این بار با استفاده از تمامِ قدرتِ سرشت‌هایشان. چه توان‌هایی‌هنوز نشانش می‌داد؟ هنرِ نبردِ متعالی‌اش تا چه حد مبتکرانه بود؟
شک نداشت که‌روشن او هنرِ نبردی‌مختلفی برای خودش ساخته است.
که این... تحسین‌برانگیز بود.
بیشترِ قدیس‌ها بر هنرِ نبردِ مختصِ خود تسلط داشتند، اما کمتر کسی آن را بدونِ کمک خلق کرده بود.برپا هرچه باشد، قدیس‌ها از حمایتِ خاندان‌هایشان و همچنین خاندان‌های بزرگی که به آن‌ها وفاداری می‌ورزیدند، برخوردار بودند. بیشترشان مهارت‌زره و خردِ پیشینیانِ خود را به ارث برده و از کمکِ گستردهٔ مشاوران و مربیانِ عالی‌رتبه بهره‌مند شده بودند.
سرورِ سایه مردی منزوی به نظر می‌رسید. هیچ خاندانی پشتش‌تمامِ نبود، چه رسد به یک قلمرو. این یعنی هر تکنیکی‌هیچ که داشت، فقط و فقط به دستِ خودش طراحی شده بود.
و بعد...
سبکِ نبردِ دومی در کار بود‌عظیمِ که نشانش داد، مشخصاً به‌عنوانِ پیامی‌آتشی برای او. یا شاید برای تحریک کردنش.
سبکِ پدرش.
نفیس زانوهایش را در آغوش گرفت و‌چرا آرام به آتش چشم دوخت. آتش با حس‌بودند کردنِ تغییرِ حال‌وهوای او، زبانه کشید و چرخید.
چطور ممکن بود؟
تا جایی که می‌دانست، در کلِ دنیا تنها دو نفر آن‌فانوس‌ها سبک را یاد گرفته بودند. خانواده‌اش آن را به او آموخته‌حتی بودند و او هم به کاسی. هیچ‌کسِ دیگری در کار نبود...
یا شاید هم بود؟
پدرش شاگردی داشت که او از‌امن وجودش بی‌خبر بود؟ سرورِ سایه همان‌کابوس شاگرد بود، یا شاگردِ آن شاگرد؟
می‌خواست بداند. می‌خواست بپرسد.
پدرش وقتی نفیس چهارساله بود از دنیا رفت، برای همین چیزِ زیادی از او به یاد‌خاطره‌های نداشت. بیشترِ دانسته‌هایش دربارهٔ شمشیرِ شکسته از حرف‌های مادربزرگش بود که زیاد از دامادش حرف می‌زد.تجربهٔ بقیه‌اش هم از افسانه‌هایی بود که او پیش از مرگِ زودهنگامش در دنیا به جا گذاشته بود.
اما...
آهی کشید.
صداقتِ چندانی در دنیا پیدا نمی‌شد. دانش قدرت بود و‌حتی آدم‌ها سرسختانه از قدرتشان محافظت می‌کردند. معمولاً اگر کسی جوابی می‌خواست،هفته باید آماده می‌بود تا بهایش را بپردازد. رازها به‌آسانی فاش نمی‌شدند.
همین حالا هم به سرورِ سایه مدیون بود. او آدمِ نجوشی به نظر می‌رسید‌اردوگاه و قطعاً اطلاعات را مفت‌ومجانی در اختیارش نمی‌گذاشت. در واقع... احتمالاً آن سبک را‌آرام دقیقاً به این منظور به کار برده بود تا وسوسه‌اش کند بدهی‌اش را سنگین‌تر کند.
«مکار.»
آن مرد که بود؟ این‌قدر قوی،امن این‌قدر مکار و با منابعی آن‌قدر زیاد‌بین که ثروتِ خاندانِ دلاوری را نادیده بگیرد...
در همین‌اردوگاه فکرها بود که‌ذخیره‌سازیِ زمین ناگهان لرزید.