چپتر 1918: رشدِ قدرت
0خرده‌های روح بخشی از آن‌هایی بودند که مهندسان فرصت کرده بودند در نبردِ اخیر از اجسادِ موجوداتِ کابوس‌دقیقه جمع‌آوری کنند. این وظیفه آن‌قدر مهم بود که حتی در میانهٔ هولناک‌ترین درگیری‌ها هم باید انجام می‌شد... هرچه‌بیدارشده‌اش باشد، با هر سربازی که موفق می‌شد هستهٔ روحش را کاملاً اشباع کند، قدرتِ ارتشِ سرود بیشتر می‌شد.
تامار خیلی وقت پیش هستهٔ خودش را‌همهٔ اشباع کرده بود، بنابراین سهمِ دسته‌شان به سه‌چند قسمت بینِ رین، فلور و ری تقسیم شد.
امروز، این یعنی حدود ۱۲ خرده به رین رسید. پاداش‌ها بر اساسِ مشارکتِ یک دسته توزیع می‌شد و دستهٔ آن‌ها همیشه عملکردی نمونه داشت... البته در‌بعد موقعیتِ پرآشوبی مثلِ این، هیچ‌کس واقعاً حسابِ کار را نگه نمی‌داشت — معمولاً سنتوریون‌ها بعد از نبرد به فرماندهیِ سپاه گزارش می‌دادند و تخصیصِ غنایم بعداً‌خرده‌ها تعیین می‌شد. اما سنتوریونِ آن‌ها مرده بود و نبرد هنوز حتی تمام هم نشده بود. پس... رین احساس می‌کرد شانس آورده که اصلاً چیزی گیرش آمده است.
همهٔ این خرده‌ها از رتبه‌ای‌قابل‌توجهی بالاتر از خودِ رین هم‌فراموش بودند. این موهبتِ قابل‌توجهی بود.
برای چند دقیقه نگرانی‌هایش را‌چیزی فراموش کرد و روی خردکردنِ‌خرده‌ها بلورهای درخشان در مشتش تمرکز کرد.
و نگاه کن! حتی نیازی نداشت‌است برای شکستنِ آن‌ها از ته‌کُندِ چاقویش‌موهبتِ استفاده کند. فقط قدرتِ بیدارشده‌اش کافی بود.
هیچ‌وقت بهش عادت نمی‌کنم...
لبخندِ کجی‌بالاتر ناخودآگاه روی‌موهبتِ صورتِ رین نشست.
مدتِ زیادی از بیدارشده‌بودنش نمی‌گذشت، بنابراین تازگیِ داشتنِ قدرتِ فراانسانی هنوز جذابیتش را از دست نداده‌برای بود. عاشقِ حسِ قوی‌بودن و قدرتمندبودن بود... هرچه باشد، از همان اول هم حسِ ناتوانی بود که‌چاقویش در تمامِ آن سال‌ها پیش، میلِ قدم گذاشتن در راهِ عروج را در او القا کرده بود.
رین هنوز روزی را که یک دروازهٔ کابوس نزدیکِ مدرسه‌اش باز شد،موهبتِ به‌وضوح به یاد می‌آورد. وحشت، چهره‌های مات‌ومبهوتِ دانش‌آموزان، معلم‌هایی که سعی می‌کردند جلوی‌تمرکز بچه‌ها آرام به نظر برسند، اما باز هم نمی‌توانستند ترسشان را پنهان کنند.
به‌احتمالِ زیاد قرار بود آن روز بمیرد. اما با چرخشِ سرنوشت، به‌نوعی زنده‌داشت ماند. در آخرین لحظه جنگجویی بیدارشده از ناکجا ظاهر شد، رین را در برابرِ‌نبرد پلیدِ یورش‌برنده سپر کرد و آن را با یک ضربهٔ شمشیرش از پای درآورد.
یادِ رین از آن بیدارشده به‌طرزِ عجیبی تار بود... خب، با توجه به وضعیتِ روانی‌اش در آن لحظه، چندان هم‌نداشت جای تعجب نداشت. به‌طورِ مبهم زرهِ سیاه و ظریفی را به یاد می‌آورد، سایه‌ای زنانه، و بی‌تفاوتیِ سردی که با‌نمی‌گذشت آن، زنِ ناشناس موجوداتِ کابوس را یکی پس از دیگری از پا درمی‌آورد و نمی‌گذاشت حتی یکی از آن‌ها عبور کند.
در نهایت، هیچ‌یک از دانش‌آموزان نمردند. معلم‌ها هم‌است زنده مانده بودند. و رین... رین فهمیده بود‌برای که دیگر هرگز نمی‌خواهد آن‌قدر احساسِ ضعف کند.
به خاطرِ پدر و مادرش،آمده به خاطرِ خواهر و برادرش،بالاتر و همچنین به خاطرِ خودش.
مسیرش تا بیداری طولانی و بی‌رحمانه بود. اغلب شکایت می‌کرد و معلمش را به خاطرِ کارهای عجیب‌وغریب و خواسته‌های نامعقولش‌حسابِ سرزنش می‌کرد، و در عجب بود که چرا خودش را درگیرِ این‌همه مصیبت کرده است... اما حتی یک بار هم از‌نشده تصمیمش برای تلاش در راهِ قدرت پشیمان نشده بود، و حتی یک بار هم از پذیرفتنِ پیشنهادِ معلمش حسرت نخورده بود.
حتی اگر رین در این سرزمینِ نفرین‌شده می‌مرد، احتمالاً باز‌فراموش هم از اینکه قدرت را به ضعف ترجیح داده بود،نداشت با رضایت جان می‌داد. قدرت... کمی مست‌کننده بود، مثلِ مخدری شیرین.
با هر خردهٔ‌آورده روحی که جذب‌گیرش می‌کرد، رین قوی‌تر می‌شد.
پیشرفت اندک و رفته‌رفته بود، اما به چشم می‌آمد... به‌ویژه حالا که نزدیک به ۲۰۰ خرده را جذب کرده‌کرد بود. از آنجا که بیشترِ موجوداتِ کابوس در گورِ خدا، اگر نگوییم همهٔ آن‌ها، رتبه‌ای بالاتر از رین داشتند،عادت هسته‌اش باید به اشباعِ کامل نزدیک می‌شد. این موضوع احتمالاً دربارهٔ بیشترِ جنگجویانِ بیدارشدهٔ ارتشِ سرود هم صدق می‌کرد.
...هنوز برایش روشن نبود که چطور‌دسته بدونِ کمکِ طلسم عروج کند، اما‌نمونه این افزایشِ قدرتِ کلی بسیار خوشایند بود.
«اون نیشخندِ‌بالاتر احمقانه برای‌موهبتِ چیه، رانی؟»
رین با خردکردنِ آخرین‌اصلاً خردهٔ روح، نگاهی به ری‌همهٔ انداخت و برایش چشمک زد.
«این؟ اوه، فقط خوشحالم‌گیرش که کماندارم. خطِ مقدم‌خرده‌ها چطور می‌گذره، پسرِ مخفی‌کار؟»
دندان‌هایش را روی‌پاداش‌ها هم سایید و‌دسته با حرص غرید:
«هی! این نامردی بود!»
رین فقط خندید.
متأسفانه خندهٔ رین زیاد طول‌آمده نکشید؛ فرمانِ تازه‌ای رسید و‌بالاتر کلِ اردوگاه را به تکاپو انداخت.
«جمع شید! آرایشِ‌پاداش‌ها راهپیماییِ جنگی! بجنبید،دسته بجنبید، بجنبید! حرکت!»
تامار آهی کشید، از جا پرید و رفت تا به وضعیتِ گروهانشان‌روی نظم بدهد. سربازان کمی گیج به نظر می‌رسیدند، اما از این فرمانِ‌استفاده ناگهانی چندان غافلگیر نشدند؛ کسی انتظار نداشت در گودال‌ها استراحتِ راحتی داشته باشد.
اما چرا‌شانس دستورات این‌قدر‌اصلاً اضطراری بود؟
خیلی زود فهمیدند.
«قسم به ایزدانِ مرده...»
در ارتفاعی بسیار بالا، پیکرهایی مورچه‌مانند روی پل‌های عظیمِ تاک که تا سطحِ زمین امتداد داشتند پدیدار‌تمرکز شدند و همچون سیلابی از پهنای پیچ‌درپیچِ آن‌ها به پایین سرازیر شدند. مهندسانی که دیوانه‌وار در تلاش‌ناخودآگاه برای نابودیِ ریشه‌هایشان بودند، ناسزاگویان پا به فرار گذاشتند و ابزارشان را در حالِ دویدن رها کردند.
تصمیمِ درستی بود؛ تنها چند ثانیه بعد، اولین‌است موجودِ کابوس از بالا سقوط کرد و بدنش‌برای با صدایِ لِه‌شدنِ چندش‌آوری به استخوانِ باستانی کوبیده شد.
جانورِ عظیم جیغی از سرِ درد کشید، سپس بی‌رمق‌رتبه‌ای دست‌وپا زد تا روی پا بایستد. با وجودِ اینکه‌فراموش بدنش به‌شدت آسیب دیده بود، اما هنوز جان داشت.
کسری از ثانیه بعد،اساسِ صدایِ لِه‌شدنِ دیگری به گوش‌آن‌ها رسید و سپس یکی دیگر.
...انبوهِ موجوداتِ کابوس که از بوی‌برای روحِ انسان‌ها دیوانه شده بودند، داشتند نیروی‌خردکردنِ اعزامی را تا داخلِ گودال‌ها تعقیب می‌کردند.
رین قانونش را زیر پا گذاشت و‌آمده به سیلِ پیکره‌های مورچه‌مانندی خیره شد که سطحِ‌قابل‌توجهی پل‌های تاک را در آن بالا پوشانده بودند.
دستانش کمی لرزید.
خب... گندش بزنن.
حالا که بیشتر فکر‌موهبتِ می‌کرد، شاید اصلاً باید ضعف‌نگرانی‌هایش رو به قدرت ترجیح می‌داد!
سپس، فریادِ آمرانهٔ یکی‌اصلاً از خواهرانِ خون او‌است را به خود آورد.
«حرکت!»
ارتشِ سرود که هنوز خستگی در نکرده‌توزیع بود، امنیتِ نسبیِ منطقهٔ روشن را رها کرد‌موقعیتِ و به سوی تاریکیِ گودال‌ها به راه افتاد.
آن‌ها ردِ خونی را دنبال‌قابل‌توجهی می‌کردند که از فرمانده‌شان، شاهزاده‌فراموش سیشان، به جا مانده بود.
پشتِ سرشان، هر لحظه موجوداتِ کابوسِ بیشتری از آن‌همهٔ بالا سقوط می‌کردند. سریع‌ترینِ آن پلیدها که توانسته بودند روی‌نگرانی‌هایش ستون‌های تاک دوام بیاورند، تا نیمهٔ راه پایین آمده بودند.
آینده تیره و تار به‌آمده نظر می‌رسید، درست مانندِ گسترهٔ کم‌نورِ‌خودِ گودالِ عظیمی که پیشِ رو داشتند.
قبلی
بعدی