چپتر 483: دویست ثانیه

مشکل اینجا بود که اطلاعاتِ کافی‌همهٔ​ برای گرفتنِ یک تصمیمِ درست نداشت.‌توانسته​ و تازه... آیا اصلاً صلاحیتش را داشت؟

سانی تجربهٔ زیادی در دست‌وپنج نرم کردن با موقعیت‌های‌بقا​ گوناگون داشت، ذهنش تندوتیز بود، چم‌وخمِ خیابان را می‌شناخت و‌مثلِ​ استعدادِ بی‌نظیری هم در کشتنِ چیزها و زنده ماندن داشت.

بی‌آنکه بخواهد تواضعِ دروغین به‌حتی​ خرج دهد، می‌توانست اعتراف کند‌فراموش‌شده​ که در کارهای زیادی سرآمد است.

اما آیا مهارت‌هایش اصلاً برای آموزشِ دختری جوان جهتِ رویارویی با طلسمِ کابوس به کار می‌آمد؟ هرچه باشد،‌نبود​ چیزی که می‌خواست به او بدهد مهارت‌های رزمی یا تاکتیک‌های بقا نبود... این‌ها را همین حالا هم داشت‌جهنمِ​ در مدرسه‌ای ممتاز یاد می‌گرفت؛ مدرسه‌ای که کسی مثلِ او هرگز خوابِ رفتن به آن را هم نمی‌دید.

چیزی که می‌خواست به او بدهد، طرزِ فکری‌فکرهای​ بود که اجازه می‌داد در جهنمِ بی‌رحمِ عالمِ‌شوم​ رؤیا زنده بماند. و ذهن... ذهن چیزِ ظریفی بود.

اگر راه را اشتباه‌می‌خواست​ می‌رفت، ممکن بود بیشتر از‌بقا​ اینکه سود برساند، آسیب بزند.

بماند که آدم‌ها با هم فرق داشتند و روشی که برای او جواب داده بود، تضمینی‌بکنم​ نداشت برای کسِ دیگری هم جواب بدهد. مثلاً دوستانِ خودش... همهٔ آن‌ها طرزِ فکرهای کاملاً متفاوتی داشتند،‌بنا​ اما هر کدام توانسته بودند حتی در جای شوم و هولناکی مثلِ ساحلِ فراموش‌شده هم دوام بیاورند.

«پس... آخه‌جوان​ باید چه‌رویارویی​ غلطی بکنم؟!»

سانی شقیقه‌هایش‌دیگری​ را مالید‌دوستانِ​ و آه کشید.

اول... باید بیشتر زیرِ نظرش می‌گرفت و بیشتر می‌فهمید. هر‌نبود​ تصمیمی که می‌خواست بگیرد، احمقانه بود که آن را فقط بر‌خوابِ​ اساسِ یک روز زیرِ نظر گرفتنِ رین در کلاس‌هایش بنا کند.

«شاید چیزی به‌توانسته​ ذهنم برسه. یا حسم‌شوم​ یه سرنخی بهم بده...»

با این فکر، اخم‌رویارویی​ کرد، چایش را سر‌می‌آمد​ کشید و به داخل رفت.

صبحِ روزِ بعد، سانی زود از خانه بیرون زد‌بقا​ و با استفاده از سیستمِ حمل‌ونقل خودش را به‌کسی​ منطقه‌ای رساند که مدرسهٔ رین در آن قرار داشت.

حالا که جا را بلد بود، دیگر نیازی نداشت خواهرش را تعقیب کند. در عوض،‌غلطی​ جلوتر رفت، به همان کافه‌ای برگشت که دفعهٔ پیش در آن پنهان شده بود و‌نظر​ یکی از سایه‌هایش را فرستاد تا ورودیِ مدرسه را بپاید و منتظرِ آمدنِ دختر بماند.

نیم ساعت بعد، او را دید‌کابوس​ و بی‌صدا به سایه دستور داد‌می‌خواست​ رین را تا داخل تعقیب کند.

«باید یه مدتِ دیگه هم رفتارشو زیرِ نظر بگیرم... حداقل چند هفته.‌توانسته​ اون موقع معلوم می‌شه که برداشتِ اولیه‌ام درست بوده یا باید تو‌غلطی​ ارزیابیم تجدیدنظر کنم. نقاطِ ضعف و قوتش رو هم خیلی بهتر می‌فهمم.»

سانی به‌زور‌باشد​ جلوی ناله‌می‌خواست​ کردنش را گرفت.

چند هفته... این کار حسابی وقتش را می‌گرفت. هم شکارِ قطعه‌های سایه و‌آخه​ هم تمرینش با افی و قدیس لطمه می‌دیدند. و این واقعاً حیف بود. به‌تازگی‌فقط​ داشت در استفاده از نگاهِ بی‌رحم در شکلِ نیزه‌اش کمی احساسِ اعتمادبه‌نفس پیدا می‌کرد.

پیش از این، سانی به‌اشتباه نیزه را سلاحی نسبتاً خشک و ایستا می‌دانست؛‌بدهد​ سلاحی که بیشتر فقط به دردِ ضرباتِ مستقیم و نیزه‌زنی می‌خورد. در ظاهر‌کسی​ هم همین‌طور بود... در واقع، این یکی از بهترین ویژگی‌هایش به شمار می‌رفت.

هر کسی می‌توانست با کاراییِ قابل‌قبولی از نیزه استفاده کند. به همین دلیل بود‌حتی​ که هزاران سال بر میدانِ نبرد حکمرانی می‌کرد؛ برخلافِ شمشیر، آدم نیازی نداشت ساعت‌های‌کشید​ بی‌پایانی تمرین کند تا با آن به یک مبارزِ مبتدی اما کارآمد تبدیل شود.

اما در دستانِ استادی ماهر... در دستانِ استادی ماهر، نیزه کاملاً چیزِ دیگری بود. سریع، مرگبار و غیرقابل‌پیش‌بینی بود و‌هرگز​ می‌توانست حملاتِ بسیار متنوعی را در فواصلِ مختلف اجرا کند. سلاحی واقعاً چندمنظوره بود که می‌توانست ضرباتِ ویرانگری به هر کسی‌بیشتر​ که جرئت می‌کرد به صاحبش نزدیک شود، وارد کند. اما چیزی که سانی بیشتر از همه دوست داشت، فریبنده‌بودنِ نیزه بود.

نگاهِ بی‌رحم به‌خاطرِ تیغهٔ بلندش که هم می‌توانست سوراخ‌ساحلِ​ کند و هم بِدَرَد، انعطاف‌پذیریِ ویژه‌ای داشت. بماند که‌مالید​ می‌شد طولِ دسته‌اش را هم به دلخواه تغییر داد.

...با این حال، سانی هنوز با شمشیرها خیلی راحت‌تر بود. به‌ویژه شمشیرهای آشنایی مثلِ تکهٔ‌رزمی​ نیمه‌شب یا شکلِ اوداچیِ بزرگِ مارِ روح. با وجودِ این، رفته‌رفته داشت از قابلیتی که‌رفتن​ نگاهِ بی‌رحم به او می‌داد خوشش می‌آمد؛ اینکه می‌توانست دشمنان را از بدنش دورتر نگه دارد.

پس واقعاً حیف بود که مجبور می‌شد زمانِ تمرینش را این‌قدر‌کدام​ کم کند. البته این حتی دلیلِ اصلیِ نارضایتی‌اش از فکرِ این‌آخه​ نبود که باید هفته‌ها رین را در مدرسه زیرِ نظر می‌گرفت.

دلیلِ اصلی... نوجوان‌ها بودند.

سانی به‌خوبی آسیبِ روانیِ ناشی از تماشای اجباریِ نخبگانِ جوانِ این مدرسهٔ معتبر را به یاد می‌آورد؛ اینکه چطور زندگی را هم برای‌می‌فهمید​ خودشان و هم برای معلم‌ها زهر می‌کردند. حتی پس از سقوطِ اجباری در پرتگاهی بی‌پایان در حالی که گوشتِ گندیدهٔ اهریمنی را می‌خورد‌داخل​ و در اقیانوسی از شعله‌های ایزدی می‌سوخت، ترجیح می‌داد تمامِ آن ماجراها را تکرار کند تا اینکه دوباره زندگیِ مدرسه‌ای را تجربه کند...

خب، تقریباً.

نه دقیقاً...

سانی آهی کشید، روی شیرینیِ جلویش تمرکز کرد و برای روزی‌این‌ها​ طولانی و طاقت‌فرسا آماده شد. همان شیرینی به‌تنهایی حالش را بهتر‌رفتن​ می‌کرد، صرفاً به این دلیل که از میمیکی به دست نیامده بود.

نخبگانِ جوان تغییری نکرده بودند — زهرآگین، به‌شدت گمراه و حرص‌درآور.‌دوام​ خوشبختانه، رین هم تغییری نکرده بود — بی‌سروصدا درس می‌خواند و از‌می‌فهمید​ تمامِ حاشیه‌ها دوری می‌کرد، که عملاً او را به طردشده‌ای تبدیل می‌کرد.

«دخترِ خوب، رین... آره همینه، به این چرت‌وپرت‌ها محل نذار‌باشد​ و تا می‌تونی یاد بگیر. دانش یه امتیازه... این همکلاسی‌هات‌همین​ خیلی احمق‌تر از اونن که قدرشو بدونن، ولی تو نیستی...»

خب، این‌طور هم نبود که یک مشت بزهکار باشند. پیشرفتِ تحصیلی سنگ‌بنای سلسله‌مراتبِ اجتماعی‌حتی​ در این مدرسهٔ نخبگان بود، بنابراین رقابت میانِ دانش‌آموزان به‌شدت سنگین بود. فقط مسئله‌کشید​ این بود که بیشترشان یادگیری را نه یک هدف، بلکه ابزاری برای کسبِ مقام می‌دیدند.

نه اینکه اولویت‌هایشان‌چیزی​ اصلاً به سانی‌مهارت‌های​ ربطی داشته باشد.

ساعت‌ها یکی پس از دیگری گذشت و‌شوم​ در نهایت تصمیم گرفت برای رفعِ بی‌حوصلگی‌باید​ از کافه بیرون برود و قدمی بزند.

اما پیش‌جوان​ از آنکه‌رویارویی​ بتواند، اتفاقی افتاد.

ناگهان صدای زنگِ گوش‌خراش و‌خودش​ طنین‌اندازی از رابطش بلند شد.‌متفاوتی​ ثانیه‌ای بعد، صدا تکرار شد.

...و فقط هم او نبود. تمامِ‌مهارت‌های​ افرادِ حاضر در کافه، از مشتریان گرفته‌حالا​ تا کارکنان، همان اعلان را دریافت می‌کردند.

تنِ سانی یخ کرد.

البته که آن صدا را‌طلسمِ​ می‌شناخت. همهٔ مردمِ دنیا آن را‌چیزی​ می‌شناختند و از آن وحشت داشتند.

پایین را که نگاه‌دوستانِ​ کرد، دید متنِ آشنایی روی‌کاملاً​ صفحهٔ رابطش ظاهر شده است.

«نه...»

در اعلان نوشته شده بود: