چپتر 694: قطعهٔ کلیدی
0پیش‌تر در کولوسئومِ سرخ، سانی وقتِ طاقت‌فرسایی را‌پیچیدهٔ صرفِ به یاد آوردن و مقایسهٔ بافتِ خاطره‌های‌لحظه مختلف کرده بود تا بفهمد چه وجه اشتراکی دارند.
در ذهنِ او، تمامِ خاطره‌ها سه ویژگیِ مشترک‌تلاش داشتند: قابلیتِ احضار و مرخص شدن، قابلیتِ ترمیمِ خود‌زیرِ در زمانِ مرخص بودن، و پیوند با روحِ کاربر.
با تشخیصِ این سه بخشِ مشترک در الگوهای بافت، گمان می‌کرد یاد گرفته‌گردد است چطور این ساده‌ترین افسون‌ها را بازتولید کند؛ دست‌کم تا جایی که توانست الگوی‌باید ساده‌ای بسازد که اجازه می‌داد یک شیء مرخص شود و از جوهر احضار گردد.
...با این حال، ویژگیِ چهارمی هم بود‌بودند که تمامِ خاطره‌ها در آن مشترک بودند؛عجب چیزی که به آن فکر نکرده بود.
همهٔ خاطره‌ها نام داشتند.
من یه احمقم... عجب احمقی...
از بینِ همهٔ آدم‌ها، او باید می‌دانست نام‌ها‌اجازه چه قدرتی دارند؛ با توجه به اینکه نامِ‌بودند راستینِ خودش عملاً کلیدِ مهارِ مطلقِ او بود.
سانی از میانِ سایه‌هایی که در اتاقش لانه کرده بودند بیرون آمد، روی تخت افتاد و زنگولهٔ‌آدم‌ها نقره‌ای را احضار کرد؛ خاطره‌ای که بیش از همه با آن آشنا بود. ساعت‌های بی‌شماری را صرفِ‌لانه مطالعهٔ بافتِ آن و تلاش برای درکِ اسرارِ کارکردش کرده بود... که تا الان فایدهٔ چندانی نداشت.
به زیرِ سطحِ زنگولهٔ کوچک که خیره شد،پیچیدهٔ الگوی زیبا و پیچیدهٔ رشته‌های اثیریِ درونش را‌لحظه دید، با تک‌شراره‌ای که در میانِ آن کم‌سو می‌درخشید.
تا آن لحظه، سانی توانسته بود بخش‌هایی از‌تلاش بافت را که مسئولِ تمامِ ویژگی‌های منحصربه‌فردِ آن‌نداشت بودند تشخیص دهد... یا دست‌کم این‌طور فکر می‌کرد.
سه بخش از الگو همان‌هایی بود که در کولوسئومِ سرخ یاد گرفته بود، و مابقیِ آن، تنها‌چیزی افسونِ زنگوله بود. با این حال، با وجودِ شناختِ تمامِ بخش‌ها، سانی هرگز نتوانست از کلِ بافت‌راستینِ سردرآورد... انگار چیزی کم بود و تمامِ تلاش‌هایش را برای درکِ منطق و پیوندهای رشته‌های اثیری بی‌فایده می‌کرد.
یه عنصرِ دیگه هم هست... زنگولهٔ نقره‌ای فقط یه افسون داره،همهٔ اما یه اسم هم داره... اسمی که اون رو از هر خاطرهٔ‌اینکه دیگه‌ای متمایز می‌کنه، و این‌طوری باعث می‌شه بتونه وجود داشته باشه... یه‌جورایی.
سانی مدتِ درازی به بخشی از بافت که گمان می‌کرد نمایانگرِ افسون است خیره ماند، سپس خاطرهٔ دیگری را‌مسئولِ احضار کرد و به بررسیِ آن هم پرداخت. جدا کردنِ یک بخشِ کاملاً منحصربه‌فردِ بافت از بخشِ کاملاً منحصربه‌فردِ دیگر،انگار در ابتدا ناممکن به نظر می‌رسید... هر چه بود، او هیچ‌چیز نداشت که بتواند از آن به‌عنوانِ مرجع استفاده کند.
اما چیزی‌بیش حتی بهتر‌آشنا از آن داشت.
استعدادِ ذاتیِ بافندگی که از دیمونِ تقدیر به ارث‌می‌داد برده بود... همان ویژگی‌ای که نوکتیس گفته بود امید‌فکر در جادوی رونی، به‌عنوانِ خالقِ آن، از آن بهره‌مند است.
البته سانی بافنده نبود. اما به‌خاطرِ پیوندش با آن دیمونِ مرموز، می‌توانست هدفِ عناصرِ بافتِ طلسم را به‌طورِ شهودی‌می‌دانست حس کند. این استعداد عملاً در خونش بود. حالا سانی فقط باید... تک‌تکِ رشته‌های تشکیل‌دهندهٔ این الگوی وسیع را‌تخت به‌دقت بررسی می‌کرد و تشخیص می‌داد کدام‌یک برای ایجادِ صدا تعبیه شده‌اند، و کدام‌یک هیچ هدفِ مشخصی برای او ندارند.
بخش‌هایی که چیزی‌زیرِ درباره‌شان نمی‌دانست، باید‌خیره ربطی به نام می‌داشتند.
...ساعت‌ها گذشت و طولی نکشید که هوا تاریک شد. سانی بی‌آنکه‌اسرارِ به یادِ شکارِ شبانه‌اش باشد، همچنان به زنگولهٔ نقره‌ایِ کوچک خیره‌پیچیدهٔ مانده بود. تا اینکه جایی در نیمه‌شب، ناگهان چشمانش گشاد شد.
اونجا... همینه؟ آره! می‌بینمش!
سرانجام توانسته بود بخشی از بافت را جدا کند که هیچ ربطی به‌احمقم سه افسونِ همگانی نداشت، اما به نظر نمی‌رسید به کاربردِ اصلیِ زنگوله هم‌خودش مربوط باشد؛ یعنی تولیدِ صدای زنگی که از کیلومترها دورتر به گوش می‌رسید.
این... این باید همان بخشی از بافتِ طلسم می‌بود‌رشته‌های که نامِ خاطره را تعریف می‌کرد. چنین الگوی پهناور و‌مسئولِ پیچیده‌ای از رشته‌های اثیری، همه برای بیانِ دو کلمهٔ ساده...
زنگولهٔ نقره‌ای.
به‌محض اینکه سانی در ذهنش این دو کلمه را به الگو پیوند داد، اتفاقِ‌حال عجیبی افتاد. بافتِ زنگولهٔ نقره‌ای تغییری نکرد، اما سانی ناگهان آن را جورِ دیگری‌می‌دانست دید. انگار کلِ بافت جلوی چشمانش کاملاً دگرگون شد، بی‌آنکه کوچک‌ترین تغییری کرده باشد.
بخش‌های پراکنده ناگهان هماهنگ و پیوسته به نظر‌چیزی می‌رسیدند. ساختارِ آشفته و بی‌معنای بافت حالا منطقی عجیب‌آدم‌ها و مرموز، اما ظریف و انکارناپذیر در خود داشت.
مبهوت مانده بود.
چطور... چطور اینو ندیدم؟
الگو ناگهان برایش بسیار روشن‌تر و تشخیصِ آن بسیار آسان‌تر شده بود.جوهر در میانِ آن، نامِ زنگولهٔ نقره‌ای در تاروپودِ این رشته‌های اثیری تنیده‌احمقی شده بود و همچون پلی، تمامِ اجزا را به هم پیوند می‌داد.
...عجیب نیست هر خاطره‌ای که‌حال خواستم دستکاری کنم فروپاشید. مهم‌ترین چیز‌همهٔ رو از قلم انداخته بودم، لعنتی!
سانی با چشمانی گشاد به بررسیِ‌خیره بافتِ زنگولهٔ نقره‌ای پرداخت و بخش‌های‌دید آشنایش را با نگاهی تازه دید.
...اما کمی‌بیش بعد، اخمِ کمرنگی‌ساعت‌های بر چهره‌اش نشست.
وایسا... اون چیه؟
حالا که کلِ منطقِ نهفته در الگو — یا بهتر بود بگوید، منطقِ‌احمقم ساختارِ پایه‌اش — را می‌دید، می‌توانست عنصری را هم ببیند که با درکش بیگانه‌عملاً بود. در این مرحله دیگر هیچ بخشی از این بافت نباید برایش ناشناخته می‌ماند.
اما یک‌نداشت بخشِ ناشناخته‌سطحِ وجود داشت.
فراتر از آن، این بخش از بافت پهناور و به‌شدت پیچیده بود و درست‌فایدهٔ مانندِ نامِ خاطره، جزئی جدایی‌ناپذیر از کلِ ساختارش به شمار می‌رفت. در نگاهِ اول به‌سختی‌می‌درخشید به چشم می‌آمد، اما اگر کسی می‌دانست باید دنبالِ چه بگردد، نادیده‌گرفتنش تقریباً غیرممکن بود.
هاه... خیلی قشنگه...جایی ولی آخه این‌ساده‌ای دیگه چه وضعشه؟
اخم کرد و بعد نگاهی به‌چهارمی آن یکی خاطره انداخت؛ می‌خواست بافتش‌نام را با زنگولهٔ نقره‌ای مقایسه کند.
در کمالِ تعجبِ سانی، آن الگوی نهفتهٔ‌زیبا پهناور و زیبا آنجا هم وجود داشت و‌می‌درخشید حضورش به همان اندازه عجیب و توجیه‌ناپذیر بود.
ناگهان مضطرب شد. تمامِ خاطره‌هایش را یکی‌مطالعهٔ پس از دیگری احضار کرد تا بررسی‌شان کند...چندانی و آن الگوی مرموز را در همه‌جا یافت!
آخه این چه وضعشه؟!
سانی هیچ ایده‌ای نداشت. حتی شهودش هم خاموش بود و هیچ سرنخی دربارهٔ کاربردِ این بافتِ پنهانِ همیشگی به او‌نام‌ها نمی‌داد. تنها سرنخی که یافت، این بود که بخشی از آن شباهتِ دوری به بافتِ تکهٔ مهتاب داشت و ساختارِ‌زنگولهٔ کلی‌اش کمی شبیه به نامِ زنگولهٔ نقره‌ای بود. با این حال، آن الگوی مرموز به‌شکلی قیاس‌ناپذیر پهناورتر و... ژرف‌تر بود.
اخم کرد و بعد‌سطحِ ناگهان با حالتی متعجب‌پیچیدهٔ سرش را کج کرد.
«مهتاب... نور...»
سانی دوباره نگاهی‌جایی به بافت انداخت‌ساده‌ای و خشکش زد.
«...گمشده از نور؟»