چپتر 17: سه کلمهٔ ساده
0چشمانش را بست و‌بزند دوباره باز کرد، به این‌آمد امید که رون‌ها ناپدید شوند.
خواهش می‌کنم، برین! خواهش می‌کنم!
اما رون‌ها هنوز‌پنهان همان‌جا بودند و کمی‌چند می‌درخشیدند؛ انگار مسخره‌اش می‌کردند.
نقص: [وجدانِ آسوده].
توصیفِ نقص: [نمی‌توانی دروغ بگویی.]
سانی به این سه کلمهٔ ساده خیره ماند. حس می‌کرد ورطه‌ای بی‌انتها درست زیر پایش‌زندگی دهان باز کرده است. طلسم که معمولاً در توصیف‌هایش طفره می‌رفت، این بار تصمیم گرفته‌بابتِ بود صریح و بی‌پرده باشد. فقط سه کلمه بود. هیچ راهِ فراری برایش باقی نمی‌گذاشت.
نمی‌تونم دروغ بگم. نمی‌تونم دروغ‌پنهان بگم؟ من؟ اگه نتونم دروغ‌سؤالِ بگم آخه چطوری قراره زندگی کنم؟!
زنده ماندنِ سانی کاملاً به توانایی‌اش در فریب دادن و پیش‌دستی‌نمی‌تونم کردن از دیگران گره خورده بود. حتی خودِ طلسم هم بابتِ نیرنگ‌هایش‌توانایی‌اش به او آفرین گفته بود! بدون تواناییِ دروغ گفتن، به هیچ‌چیز نمی‌رسید.
بماند که...
ناگهان حس‌هیچ کرد قلبش دارد‌برایش از کار می‌افتد.
اگر فقط می‌توانست حقیقت را بگوید، چطور باید نامِ‌چند راستینش را پنهان می‌کرد؟ هر کسی نمی‌توانست فقط با پرسیدنِ‌ناسزا چند سؤالِ ساده، او را به برده‌ای مطیع تبدیل کند؟
«گندش...»
سانی می‌خواست فریاد بزند و‌برایش ناسزا بگوید، اما در همان‌اگه لحظه، طلسم دوباره به حرف آمد.
[بیدار شو، گمشده از نور!]
خلأ سیاه‌باشد چرخید و‌کلمه محو شد.
سانی چشمانش را باز کرد.
سقفِ زره‌پوشِ خزانهٔ ادارهٔ پلیس بالای سرش بود. هیچ‌کس ظاهرش‌سؤالِ را زیبا نمی‌دانست، اما برای او باشکوه‌ترین منظرهٔ دنیا بود.همان تازه الان می‌فهمید چقدر دلش برای دنیای واقعی تنگ شده بود.
امن و آشنا بود. خبری از هیولا‌فراری یا برده‌دار نبود... خب، دست‌کم به‌طور رسمی.نتونم ترسِ همیشگی از مرگی پرشکنجه در کار نبود.
اینجا خانه بود.
علاوه بر این، سانی حسِ فوق‌العاده‌ای داشت. سرمایی که در طولِ کابوس تا عمقِ استخوان‌هایش رسوخ کرده بود، از بین رفت و‌دادن تمامِ دردی را که بدنِ مجروحش روزبه‌روز تحمل می‌کرد، با خود برد. پاها و مچ‌هایش دیگر درد نمی‌کردند، کمرش سوزشِ شلاق را از‌اگر یاد برده بود و حتی می‌توانست بدون اینکه حس کند لبه‌های تیزِ دنده‌های شکسته‌اش بیشتر و بیشتر در ریه‌هایش فرو می‌روند، نفس بکشد.
چه نعمتی!
محو شدنِ ناگهانیِ درد به همراهِ‌راهِ سرزندگیِ تازه‌ای که در بدنش جریان یافته‌اگه بود، سانی را تا مرزِ گریه برد.
واقعاً زنده موندم.
آرام نگاهی به‌راهِ پایین انداخت و‌باقی نفس‌بُریده خشکش زد.
زیباترین زنی که در عمرش‌پنهان دیده بود، روی صندلیِ پلاستیکیِ ارزان‌قیمتی‌برده‌ای کنارِ تختِ پزشکیِ تقویت‌شده‌اش نشسته بود.
موهایی کوتاه و کلاغی و چشمانی آبی و یخی داشت. پوستِ بی‌نقصش صاف، لطیف و به سفیدیِ‌قراره برف بود. در واقع، این اولین باری بود که سانی کسی را می‌دید که به اندازهٔ خودش رنگ‌پریده‌آفرین باشد. با این حال، اگرچه رنگ‌پریدگیِ سانی عجیب و بیمارگونه به چشم می‌آمد، غریبهٔ زیبا بی‌نهایت خیره‌کننده بود.
به نظر می‌رسید زن در اواخرِ دههٔ بیستِ زندگی‌اش باشد. یونیفرمی‌نتونم آبیِ تیره با سردوشی‌های نقره‌ای و چکمه‌های چرمیِ سیاه به تن‌دادن داشت. دکمه‌های ژاکتِ یونیفرمش باز بود و تاپِ مشکیِ زیرش دیده می‌شد.
الان داشت دستانش را بالای سرش می‌کشید؛ کاملاً مشخص بود حوصله‌اش‌نتونم سر رفته و خواب‌آلود است. این حرکت باعث شد پارچهٔ نازک‌دادن کشیده شود و سینه‌های پُرش را به شکلی تحریک‌آمیز برجسته کند.
سانی چنان مسحور شده بود‌پنهان که چیزی نمانده بود نشانِ سردوشیِ‌برده‌ای روی آستینِ چپِ زن را نبیند.
سه ستاره روی آن بود.
حواس‌پرت با خودش فکر کرد: سه‌باقی ستاره، هان. سه ستاره یعنی یه‌آخه عروج‌یافته... هان... آره. وایسا. یه عروج‌یافته؟!
اما پیش از آنکه سانی بتواند‌باقی معنای این کلمه را کاملاً هضم‌آخه کند، فهمید زن هم دارد نگاهش می‌کند.
زن بدون ذره‌ای‌نامِ شوخی در صدایش گفت:نمی‌توانست «به چی نگاه می‌کنی؟»
سانی با خجالت چند بار پلک‌راهِ زد و به‌سرعت بهانه‌ای جور کرد. بعد‌اگه دهانش را باز کرد و جواب داد:
«سینه‌هات.»
یک ثانیه بعد،راهِ چشمانش از وحشتِ‌باقی مطلق گشاد شد.
چون اصلاً قصد نداشت‌راستینش این حرف را بزند!پرسیدنِ دهانش خودبه‌خود باز شده بود!
ناگهان موجی از‌فقط وحشت ذهنش را‌راهِ در خود غرق کرد.
زن آرام لبخند زد و برقی خطرناک در‌نمی‌تونم چشمانش درخشید. سپس بی‌هیچ هشداری دستش را بالا‌کنم آورد و سیلیِ محکمی به صورتِ سانی زد.
کلِ بدنِ سانی چرخید. اگر تسمه‌های روی تخت‌نمی‌تونم نگهش نداشته بودند، احتمالاً به بیرون پرتاب می‌شد.کنم برای یک لحظه حتی برق از چشمانش پرید.
اما هنوز هم‌نامِ می‌شد گفت که‌کسی قسر در رفته است.
یه عروج‌یافته، اون زن یه عروج‌یافته بود! می‌تونست فقط با‌نمی‌گذاشت یه اشاره سرش رو از تنش جدا کنه. آخه چرا بین‌ماندنِ این همه آدم باید به کسی به این قدرتمندی توهین می‌کرد؟!
در همین حین،راهِ زن گلویش را صاف‌نمی‌گذاشت کرد و دست‌به‌سینه ایستاد.
«حالا بیداری؟»
سانی گونهٔ بی‌حسش‌نامِ را گرفت و با‌نمی‌توانست احتیاط سر تکان داد.
«خوبه. بذار یه نصیحت بهت بکنم: هرچی به ذهنت‌باقی می‌رسه رو همین‌طوری به زبون نیار. مخصوصاً به دخترا.زندگی این‌طوری نیست که تا حالا دختر ندیده باشی، مگه نه؟»
بگو «ممنون!هیچ دیگه عمراً این‌برایش کار رو بکنم!»
اما در عوض،راهِ دهانش خودبه‌خود تکان‌باقی خورد و گفت:
«خیلی دیدم...باید ولی هیچ‌کس به‌پنهان زیباییِ تو نبوده.»
سپس در حالی که‌کلمه صورتش مثل لبو سرخ شده‌باقی بود، خودش را عقب کشید.
زن چند ثانیه به‌فراری او خیره ماند و‌نمی‌تونم بعد زد زیر خنده.
«پس معلومه بیدارشدگانِ زیادی‌فراری رو ندیدی. با استانداردهای‌نمی‌تونم بیدارشدگان، من زیرِ متوسطم.»
سانی با‌باید تردید به‌راستینش او نگاهی انداخت.
زن سرش را تکان داد.
«با رشدِ هستهٔ روحت، بدن تمامِ نقص‌هاش رو از بین می‌بره.نتونم واسه همین سخته یه بیدارشدهٔ زشت پیدا کنی، مخصوصاً بین قوی‌ترها. به‌پیش‌دستی اندازهٔ کافی زنده بمون، شاید خودتم تبدیل به یه پسرِ خوشگل بشی.»
سپس نگاهی‌هیچ سرتاپای او انداخت‌برایش و اضافه کرد:
«خب... شاید. به هر حال، حالا که‌نمی‌توانست بیداری، به سرزمینِ زنده‌ها خوش اومدی. زنده موندنت‌گندش توی کابوسِ اولت رو تبریک می‌گم، خفته سانلس.»
خفته سانلس.
حالا مردم این‌گونه صدایش می‌کردند، دست‌کم در این فاصلهٔ‌بگم کوتاه تا انقلابِ زمستانی؛ بعد از آن، یا به‌عنوانِ‌ماندنِ یک بیدارشده از عالمِ رؤیا برمی‌گشت، یا دیگر هرگز برنمی‌گشت.
عجیب بود که لقبی پیش از اسمش بیاید. در گذشته، سانی به‌ندرت‌مطیع حتی با نامِ خودش صدا زده می‌شد. مردم بیشتر با القابی مثل «پسر»،گمشده «عوضی»، «توله» یا «هی، تو!» صدایش می‌کردند. اما حالا حتی یک لقب داشت.
خفته سانلس...
در واقع، واژهٔ درست «رؤیابین» بود. اما انسان‌ها برای مبتلایان به‌نتونم طلسمِ کابوس واژه‌های خاصِ خودشان را داشتند. حاملانی که تازه کابوسِ اولشان‌پیش‌دستی را تمام کرده بودند، به‌خاطرِ نحوهٔ تعاملشان با طلسم، خفته نامیده می‌شدند.
اساساً، وقتی جانش واردِ طلسم می‌شد، بدنش به خواب می‌رفت. این خواب‌آخه روزها، هفته‌ها یا حتی ماه‌ها طول می‌کشید؛ هر چقدر که فرارش از‌کردن عالمِ رؤیا زمان می‌برد. از این رو واژهٔ «خفته» به کار می‌رفت.
وقتی فرار می‌کرد و تبدیل به یک بیدارشده می‌شد، روزها زندگیِ عادی‌اش را می‌کرد و هر‌می‌خواست بار که به خواب می‌رفت، به عالمِ رؤیا برمی‌گشت. بیدارشدگان را هم طلسم و هم انسان‌ها‌زره‌پوشِ به همین نام می‌خواندند. این واژه گاهی به‌عنوانِ اصطلاحی کلی برای تمامِ حاملان نیز استفاده می‌شد.
سپس، اگر تصمیم می‌گرفت واردِ کابوسِ دوم شود و زنده می‌ماند، تبدیل به یک عروج‌یافته می‌شد؛ مردم به آن‌ها استاد‌زنده می‌گفتند. استادها می‌توانستند هر زمان که بخواهند به عالمِ رؤیا وارد یا از آن خارج شوند. برخی حتی تصمیم می‌گرفتند‌هیچ‌چیز دیگر هرگز به آنجا برنگردند. فراتر از آن، آن‌ها نه فقط با جان، بلکه به‌صورتِ فیزیکی بینِ دنیاها سفر می‌کردند.
و بعد، بالاتر از استادها، قدیس‌ها بودند؛ کسانی که کابوسِ سوم را فتح کرده بودند و حق‌زنده داشتند خود را متعالی بنامند. آن‌ها به‌اندازهٔ نیمه‌خدایان قدرتمند بودند و حتی از آن‌ها هم کمیاب‌تر. نه‌تنها‌بدون می‌توانستند بینِ جهانِ واقعی و عالمِ رؤیا سفر کنند، بلکه می‌توانستند دیگران را نیز با خود ببرند.
اما برگردیم به استادها...
زنِ زیبا ایستاد و به تختِ پزشکیِ تقویت‌شده نزدیک‌چند شد. با حرکاتی حساب‌شده، شروع به باز کردنِ تسمه‌هایی‌بزند کرد که سانی را سرِ جایش نگه داشته بودند.
«من جتِ عروج‌یافته‌ام. می‌تونی استاد جت‌راهِ صدام کنی. این سه روزِ گذشته،بگم به‌خاطرِ کابوست شیفتِ نگهبانیِ من بود.»
درسته... قبل از اینکه خوابم ببره، پلیس بهم گفت که تا‌نتونم چند ساعتِ دیگه یه بیدارشده می‌رسه تا وضعیتم رو زیرِ نظر‌دادن بگیره. تا اگه... اگه مُردم و گذاشتم موجودِ کابوس رد بشه، بکشتش.
سانی تمایلی به باز کردنِ دهانش نداشت،نمی‌گذاشت می‌ترسید که انواع‌واقسامِ حقیقت‌ها از دهانش بیرون‌قراره بپرد. اما چیزهایی بود که باید می‌فهمید.
«استاد جت؟ یه سؤال دارم.»
«بگو.»
«چرا باید یه استاد رو‌برایش بذارن شیفتِ نگهبانی؟ این کار...اگه برای سطحِ شما خیلی پایین نیست؟»
جت نگاهِ‌هیچ تاریکی به‌فراری او انداخت.
«باهوش‌تر از چیزی هستی که به نظر می‌رسی. اخیراً دروازه‌های‌سؤالِ زیادی توی این منطقه باز شده. بیشترِ بیدارشدگانِ محلی یا‌همان مجروحن یا مشغولِ پاک‌سازی. یا مُردن. نزدیکِ انقلابِ زمستانی همیشه همین‌طوره.»
او آخرین تسمه‌فقط را باز کرد و‌فراری یک قدم عقب رفت.
«تازه‌ش هم، بیدارشدگانِ زیادی نیستن که مثلِ من مستقیم برای حکومت کار کنن. این شغل با اختلاف کم‌سودترین و‌کاملاً بی‌افتخارترین مسیریه که یکی از ما می‌تونه انتخاب کنه. تو حاضر بودی ثروت و شهرت رو ول کنی تا‌نمی‌رسید با ساعت‌کاریِ افتضاح کار کنی و جونت رو به خطر بندازی، اون هم فقط به‌خاطرِ نوع‌دوستی و حسِ وظیفه‌شناسی؟»
سانی می‌خواست حرفی چاپلوسانه بزند. اما‌باقی در عوض، مستقیم به چشمانِ استاد‌آخه جت نگاه کرد و پوزخند زد.
«معلومه که‌باید نه. من‌راستینش که احمق نیستم!»
لعنت به‌باشد این نقصِ‌کلمه لعنتی! لعنت!
جت با چهره‌ای بی‌روح به‌برایش او خیره شد. سانی فکر کرد‌نتونم که قرار است دوباره سیلی بخورد.
اما در‌هیچ عوض، جت‌فراری لبخند زد.
«دیدی، حق‌باید با من‌راستینش بود. واقعاً باهوشی.»