چپتر 623: اشتیاقِ پرشور
0سانی به چاقوی چوبی خیره ماند؛ دردی خفه‌کننده هنوز از جایی که سولوین‌انداختند به او ضربه زده بود تیر می‌کشید. آن متعالی چنان سریع بود که‌مصافِ سانی حتی ضربه‌اش را ندیده یا حس نکرده بود... هرچند دیگر اهمیتی نداشت.
با بررسیِ آن تیغهٔ آشنا، تکه‌های مختلفِ دانسته‌هایش ناگهان در‌سرحدِ ذهنش به هم چفت شدند و حقیقتی هولناک را برملا‌بعد کردند. سانی مبهوت از این کشفِ شوم، به خود لرزید.
معلومه...
بالاخره هدفِ کولوسئومِ سرخ برایش معنا پیدا کرد. بی‌رحمیِ آزمون‌ها، باورِ بیمارگونهٔ‌بعد جنگجویانِ متعصب، پرستشِ تقلا و نبرد و مرگ در نگاهِ آن‌ها... قصهٔ‌شادی تیغه‌ای چوبی که به قهرمان فرصت می‌داد آزادی‌اش را به دست بیاورد.
حالا که به عقب‌چیزی نگاه می‌کرد، همه‌چیز بسیار‌گله‌ای بدیهی به نظر می‌رسید.
فرقهٔ عجیبِ جنگ که بر ویرانه‌های پادشاهیِ امید ریشه دوانده بود، بر پایهٔ اصلِ افتخار بنا شده بود.می‌ماندند افتخار هم والاترین فضیلت بود و هم بزرگ‌ترینِ افتخارات، و تنها با پیروزی در برابرِ موانعِ عظیم و‌قدم‌به‌قدم از دلِ تقلایی مرگبار به دست می‌آمد؛ چیزی که از نگاهِ این متعصبان، جوهرهٔ زندگی و جنگ بود.
پس گله‌ای از پلیدها را به بردگی گرفتند و خود را به جانشان انداختند تا در میدانِ‌نگاه‌های نبرد تا سرحدِ مرگ با برده‌هایشان بجنگند. در هر نبرد، ضعیف‌ها قتل‌عام می‌شدند و قوی‌ها زنده می‌ماندند تا‌نامِ روزِ بعد به مصافِ دشمنانِ قدرتمندتری بروند. همهٔ این‌ها زیرِ نگاه‌های مشتاقِ جمعیتِ غرق در شادی رخ می‌داد.
آن‌ها که می‌مردند، جانشان را در راهِ افتخار از دست می‌دادند و آن‌ها که‌دشمنانِ زنده می‌ماندند، قدم‌به‌قدم به کسبِ آن نزدیک‌تر می‌شدند... این همان آیینِ قربانی بود که پیروانِ‌کسبِ جنگ هر ده سال یک‌بار به جا می‌آوردند و به نامِ رؤیای باشکوهشان خون می‌ریختند.
...با این حال، این سازوکارِ دیوانه‌وار یک مشکل‌گله‌ای داشت. نقصی آشکار که باعث می‌شد آزمون‌های کولوسئومِ‌برده‌هایشان سرخ بیهوده، توخالی و بی‌معنا به نظر برسند.
آخرِ همهٔ این‌ها چه می‌شد؟
آیا مقدّر بود تمامِ شرکت‌کنندگانِ نبرد بمیرند؟ آیا هیچ برنده‌ای در‌دشمنانِ کار نبود؟ چه بر سرِ شخص یا موجودی می‌آمد که در همان‌راهِ آخر سرپا می‌ماند و دیگر دشمنی برای جنگیدن نداشت؟ افتخارش کجا بود؟
حالا، سانی با نگاه به چاقوی چوبی که مرگِ‌زنده سولوین را در خود داشت و خودِ آن متعالیِ‌این‌ها نامیرا دودستی تقدیمشان کرده بود، بالاخره همه‌چیز را فهمید.
به آن آخرین قهرمان واقعاً تیغه‌ای چوبی هدیه داده می‌شد، همراه با‌جانشان فرصتی برای جنگیدن در راهِ آزادی‌اش؛ درست همان‌طور که الیاس از قصه‌های‌روزِ شهرِ عاج شنیده بود. آن‌ها فقط باید بر آخرین دشمن غلبه می‌کردند...
نبرد با خودِ سولوین.
تمامِ این جهنمِ تب‌آلود — کولوسئومِ سرخ، میدانِ نبردِ غرق در خون و فرقهٔ‌همهٔ افتخارِ مرگباری که او ساخته بود — تنها برای یک هدف وجود داشت. برای پیدا‌آیینِ کردن، یا بهتر است گفت خلق کردنِ جنگجویی که توانِ کشتنِ قدیسشان را داشته باشد.
سولوینِ جاودان... سولوینِ شکست‌ناپذیر... می‌خواست بمیرد. جنونِ این کابوس‌زنده زاییدهٔ هزار سال نامیراییِ طاقت‌فرسای این کاهنهٔ زیبا بود؛این‌ها زاییدهٔ میل به رهایی از وظیفهٔ ابدی‌اش به‌عنوان سرنگهبانِ امید.
...با این حال، سولوین فقط نمی‌خواست بمیرد. می‌خواست مرگی باشکوه داشته باشد، مرگی‌انداختند شایستهٔ یک خدمتگزارِ راستینِ جنگ. یا بهتر بگویم، اصلاً نمی‌توانست به خودش اجازه دهد‌دشمنانِ تسلیم شود. تسلیم شدن بدون مبارزه گناهی بود در حقِ ایمانش، ایزدش و باورش.
بنابراین متعالیِ زیبا تنها در صورتی‌گرفتند می‌توانست به خود اجازهٔ مردن بدهد‌بجنگند که شکست می‌خورد. هدفش همین بود...
یافتنِ کسی که آن‌قدر دلاور‌قوی‌ها باشد که او را بکشد،مصافِ پرشورترین امیدِ سولوین بود. عمیق‌ترین آرزویش.
سانی با احساسِ رگه‌ای از شکی مبهم اخم کرد. مطمئن بود که حق‌مصافِ با اوست، که استدلال و بینشش درست است... اما در عین حال، هنوز‌راهِ یک جای کار می‌لنگید. هنوز چیزی با عقل جور درنمی‌آمد... فقط نمی‌دانست چه چیزی.
و فرصتی‌مرگبار برای فکر‌چیزی کردن نبود.
سولوین همچنان داشت چاقوی چوبی و شانسی برای نجاتِ‌میدانِ جانشان را به آن‌ها پیشکش می‌کرد. تنها کاری که باید‌روزِ می‌کردند این بود که آن را بگیرند... و پیروز شوند.
اما او فریب نخورد.
پیشنهادش شاید شبیه به یک هدیه به نظر می‌رسید، اما چیزی جز حکمِ مرگ نبود. بله، چاقو در خود مرگی نهفته داشت... مرگِ سولوین‌شادی را... و می‌توانست او را با یک ضربه از پای درآورد. در این لحظه، سانی یقین داشت که زمانی هفت چاقو وجود داشته که‌نقصی هر کدام برای کشتنِ یکی از هفت نامیرایِ خلق‌شده به دستِ سرورِ نور ساخته شده بود. و این یکی، چاقوی چوبی، برای کشتنِ سولوین بود.
با این حال،می‌آمد گرفتنِ آن فقط‌جوهرهٔ نابودی‌شان را رقم می‌زد.
تیغهٔ چوبی یا غیرِ آن، کاهنهٔ زیبا همچنان یک متعالی بود. خدمتگزارِ جنگ با هزار سال تجربهٔ‌زنده نبرد، جنگجویی باستانی که در نبردهای بی‌شماری جنگیده و پیروز شده بود. و با وجودِ میلش به‌راهِ شکست خوردن، این مبارزه را واگذار نمی‌کرد. تسلیم شدن بدونِ مبارزه با تمامِ توان، برخلافِ باورِ سولوین بود.
مبارزه با او خودکشی بود.
در کنارش، مردمک‌های‌برده‌هایشان الیاس به شکلی‌قتل‌عام خطرناک گشاد شد.
سانی با حس کردنِ تغییرِ‌متعصبان کوچکی در حالتِ بدنِ همراهش، جابه‌جا‌گرفتند شد و نگاهی به او انداخت.
این... این‌زندگی احمق می‌خواد‌پلیدها چیکار کنه؟
پسرک دندان‌هایش را به هم فشرد و سپس آرام از جا بلند شد. تونیکِ پاره‌پاره‌اش مدت‌ها پیش هر اثری‌جمعیتِ از رنگِ سفیدِ خالصش را از دست داده بود و حالا مثلِ تکه‌پارچه‌هایی روی بدنِ لاغر و تکیده‌اش آویزان‌خون بود. با این حال، بیدارشدهٔ جوان سرشار از عزم و اراده به نظر می‌رسید و چشمانش با هدفی تلخ می‌درخشید.
داری چیکار می‌کنی؟ نه! احمق!
با وجودِ دردِ گلویش، سانی با صدای بلندی‌گله‌ای غرید تا به الیاس هشدار دهد که کارش‌برده‌هایشان چقدر مرگبار است. اما فریادش به گوشِ او نرفت.
لعنت! لعنت بهش!گله‌ای آخه چرا، چرا‌گرفتند نمی‌تونم حرف بزنم؟!
برای اولین بار از زمانی که واردِ کابوس شده بود،مصافِ سانی واقعاً برای حرف زدن درمانده شده بود. اما نمی‌توانست... بدنِ‌شادی دیو تواناییِ گفتگوی معنادار با انسان‌ها را از او گرفته بود.
با وحشت تکانی خورد تا بایستد، به این امید که پیش از آنکه آن احمق اشتباهی مرگبار مرتکب شود،زیرِ او را بگیرد. اما فشاری که سولوین به او وارد کرده بود برگشت و بدنِ موجودِ سایه‌ایِ چهاردست را‌نامِ فلج کرد. ناله‌ای سر داد، ناگهان از حرکت بازماند و حتی برای بالا نگه داشتنِ سرش هم به تقلا افتاد.