چپتر 914: ادامهٔ راه
0در نهایت، سه روز در پناهگاهِ متروکه ماندند. معلوم شد وضعیتِ وسایلِ نقلیهٔ کاروان بدتر از چیزی است که سانی فکر می‌کرد،اطراف بنابراین کیم و سامارا با کمکِ کوئنتین زحمتِ زیادی کشیدند تا آن‌ها را روبه‌راه کنند. تعمیراتِ وصله‌پینه‌ایِ آن‌ها چندان چنگی به دل‌سرما نمی‌زد، اما دست‌کم وسایلِ نقلیه قرار نبود در جاده از هم بپاشند، ده‌ها پناهنده را سرگردان کنند و کاروان را به توقف بکشانند.
در سرمای استخوان‌سوزِ شبِ قطبی، توقف مساوی با مرگ بود. این‌می‌زدند تازه بدونِ در نظر گرفتنِ دسته‌های موجوداتِ کابوس بود که در‌اطراف تاریکی پرسه می‌زدند... خودِ دنیا با کمالِ میل جانشان را می‌گرفت.
در طولِ این چند روز، سانی همچنان محیطِ اطراف را زیرِ نظر داشت و با دقت نقشه‌اش را به‌روز می‌کرد. آن چهار سایه‌زیرِ زمانِ زیادی را یا صرفِ بالا رفتن از کوه‌ها می‌کردند یا روی قله‌های یخی پنهان می‌شدند. او خوب می‌دانست که سایه‌ها سرما را حس‌نمی‌توانست نمی‌کنند... با این حال، سانی نمی‌توانست این حس را از خودش دور کند که نگاه‌هایی که گهگاه به او می‌انداختند، نامهربان‌تر از همیشه بود.
«به درک... کاری که‌بهتون بهتون گفتم رو بکنین‌عوضی‌ها و غر نزنین، عوضی‌ها.»
خودش هم‌تازه آدمِ چندان‌نظر خوش‌اخلاقی نبود.
روزهایی که در پناهگاه گذشت، به‌شکلی عجیب آرام بود. هنوز هیچ گلهٔ بزرگی از موجوداتِ کابوس در آن حوالی پرسه نمی‌زد و هر دستهٔ کوچکی هم‌نقشه‌اش که از آنجا می‌گذشت، آن‌قدر قوی نبود که تهدیدی جدی به حساب بیاید. اگر هم حمله می‌کردند، پلیدها برای یورش به این مجتمعِ زیرزمینی کارِ سختی‌گهگاه پیشِ رو داشتند — قابلیت‌های دفاعیِ آن، که سانی و دسته‌اش هنگامِ پاکسازیِ هیولاهای مارنما شخصاً با آن‌ها روبه‌رو شده بودند، حالا در جبههٔ خودشان بود.
رسیدن به‌تازه مردمِ عادی برای‌گرفتنِ هیچ‌کس آسان نبود.
...البته مگر اینکه می‌توانستند زمین را بکنند؛ مثلِ آن فرماندهٔ هیولاییِ کندوی‌پناهگاه سنگی که چیزی نمانده بود سانی را زیرِ سنگِ یکپارچه دفن کند. اگر‌می‌گذشت این‌طور بود، پناهگاه برای چنین موجودِ کابوسی دست‌کمی از یک بوفهٔ مجانی نداشت.
سانی با فکر کردن به این موضوع، به لاستر‌تاریکی دستور داد در کرگدن بماند و حسگرهای لرزه‌نگار را طوری‌چند زیرِ نظر بگیرد که انگار جانش به آن بسته است.
اما هیچ‌تازه پلیدِ خطرناکی‌نظر ظاهر نشد.
وقتی سانی وقتِ آزاد داشت، بی‌صدا در پناهگاه گشت می‌زد و پناهندگان را زیرِ نظر می‌گرفت. این آدم‌ها به نظرش‌همچنان عجیب می‌آمدند. بعد از اینکه خانه‌ها و عزیزانشان را از دست داده بودند و رستگاریِ موعود — آن هم دو بار‌خوب — از چنگشان بیرون کشیده شده بود، انتظار داشت خیلی‌ها در هم بشکنند. بعضی‌ها هم شکستند... اما تعدادشان خیلی کم بود.
برای بیشترشان، زندگی خیلی ساده جریان داشت. به‌ویژه برای بچه‌ها. آخرین‌روزهایی چیزی که سانی انتظار داشت در راهروهای دلگیرِ پناهگاهِ متروکه بشنود‌دستهٔ صدای خنده بود، اما با این حال، صدای خنده به گوش می‌رسید.
بچه‌ها زیرِ نظرِ افرادِ مسن بازی می‌کردند. این‌طرف‌کابوس و آن‌طرف می‌دویدند، با هم دوست می‌شدند و بازی‌های‌می‌گرفت مختلفی از خودشان درمی‌آوردند تا بی‌حوصلگی را پس بزنند.
یکی‌شان حتی آن‌قدر جسارت داشت که وسطِ دنبال‌بازی با دوستانش،پرسه محکم به او بخورد. پسرک جیغِ کوتاهی از سرِ ترس کشید،محیطِ بعد با چشمانی گردشده بالا را نگاه کرد و من‌من‌کنان گفت:
«اوه... ببخشید، عمو بیدارشده...»
پیشانی‌اش را مالید‌کاری و با خنده‌ای ریز‌نزنین دوید و دور شد.
سانی چند بار پلک زد.
«...عمو؟ عمو؟! چه... چه رویی!»
به کی می‌گفت عمو؟!
...بچه‌ها حالشان خوب بود، اما حتی بزرگ‌سالانی‌نزنین هم که بارِ آگاهی بر دوششان سنگینی‌به‌شکلی می‌کرد، گهگاه لبخندی بی‌رنگ بر لب می‌آوردند.
جایشان گرم بود، هم آب و غذا داشتند‌کابوس و هم پناهگاهی موقت اما امن. انگار برای‌جانشان اینکه روحِ انسان دوام بیاورد، همین کافی بود.
شاید خودِ سانی هم در روحیهٔ آن‌ها بی‌تأثیر نبود. پناهندگان تصمیم گرفته بودند به شایستگیِ استادی‌جانشان که مسئولیتِ بقایشان را بر عهده گرفته بود، اعتماد کنند. سرنوشتشان را به دستِ او سپردند‌بالا و با خیالی آسوده‌تر، آن‌قدر توان یافتند که به آینده امیدوار باشند، حتی اگر شده کمی.
«عجیبه. خیلی عجیبه.بدونِ من عمراً جونم‌دسته‌های رو دستِ کسی بسپرم...»
در پایانِ روزِ سوم، سانی دستور داد برای حرکتی بی‌درنگ آماده‌روزهایی شوند. این تصمیم هم در میانِ غیرنظامیان و هم سربازان آشوبِ‌دستهٔ زیادی به پا کرد. حتی افرادِ خودش هم به حرف آمدند.
«قربان... اگه اجازه بدید.»
سامارا به وسایلِ نقلیهٔ قراضه‌گرفتنِ اشاره کرد؛ نگرانیِ خفیفی در‌پرسه چهرهٔ معمولاً بی‌تفاوتش پیدا بود.
«ما خیلی کار کردیم، اما مطمئن نیستم تعمیراتمون‌کابوس چقدر دوام بیاره. اگه دو روز دیگه بهمون وقت‌می‌گرفت بدید... شاید حتی یه روز... خیلی بیشتر پیش می‌ریم.»
بث و گروهبان گیر‌بهتون هم به همین ترتیب‌عوضی‌ها موافقِ تعویقِ چندروزهٔ حرکت بودند.
«مردم تازه دارن به خودشون میان. چند روز استراحتِ‌تاریکی بیشتر برای روحیه و سلامتی‌شون معجزه می‌کنه. می‌دونید که‌طولِ آدمای مسنِ زیادی اینجا داریم؟ اونا نیاز به مراقبت دارن...»
اما سانی‌تازه سرسخت بود. فقط‌گرفتنِ سر تکان داد.
«نمی‌فهمید. همین الان باید بریم. گلهٔ عظیمی از موجوداتِ کابوس داره از شرق میاد و یکی دیگه هم از شمال سرازیر شده. اگه الان‌داشت بریم، شانسِ اینو داریم که قبل از رسیدنشون از دستشون قسر در بریم. وگرنه، زیرِ دست‌وپای پلیدها غرق می‌شیم. واقعاً فکر می‌کنید زیرِ زمین پیدامون‌دور نمی‌کنن یا هفت بیدارشده و نصفی می‌تونن جلوشون رو بگیرن؟ به خودتون بیاید و شروع کنید به سوار کردنِ مردم تو ماشین‌ها. این یه دستوره.»
کسی نمی‌توانست اقتدارش را زیرِ سؤال ببرد و کسی هم دلیلی برای این کار نداشت. هرچند پذیرفتنش سخت بود،گلهٔ اما حرف‌هایش حقیقت داشت... که البته با توجه به اینکه سانی نمی‌توانست دروغ بگوید، جای تعجب هم نداشت. خیلی دوست‌کارِ داشت دروغ بگوید و این مردم را بازی دهد، اما متأسفانه، فقط با گفتنِ حقیقت می‌توانست آن‌ها را بازی دهد.
عجیب آنکه، در نتیجهٔ همین‌گرفتنِ موضوع داشت به عنوانِ رهبری‌پرسه خشن اما عادل شهرت پیدا می‌کرد.
آخر چه‌تازه کسی می‌توانست قابل‌اعتمادتر‌گرفتنِ از اهریمن باشد؟
پس از سه روز که برای عده‌ای به استراحت گذشت‌پرسه و برای عده‌ای دیگر به کارِ طاقت‌فرسا برای آماده‌سازیِ کاروان،همچنان ناوگانِ کوچکِ وسایلِ نقلیه سرانجام آشیانهٔ پناهگاهِ قدیمی را ترک کرد.
کولاک هنوز برنگشته بود، بنابراین موقعیتشان در دم برای هر کسی که زحمتِ نگاه‌به‌شکلی کردن به خود می‌داد، فاش می‌شد. کاروان با پرتوهای نورِ درخشان تاریکی را می‌شکافت، با‌جدی غرشِ مهیبِ موتورهای قدرتمند سکوت را در هم می‌درید و به سمتِ شمال حرکت می‌کرد.
سفرِ طولانی‌شان آغاز شده بود.