چپتر 336: گذرگاه
0آن بیرون در تاریکی، بالکنی پهناور درونِ دیوارِ برج ساخته شده بود که تقریباً تا مرکزِ آن‌پرید سازهٔ عظیم امتداد داشت. روی سطحِ آن، ستون‌های شکستهٔ مرمر زیرِ رگه‌های همیشگیِ مرجانِ سرخ پوشیده شده‌پیچیدنِ بود. ستون‌ها به سکویی مدور ختم می‌شدند که حلقهٔ آهنیِ پهنی در سطحِ سنگی‌اش فرو رفته بود.
دورِ حلقه، نقشِ زیبایی از رون‌ها با نوری‌ناگهان آشنا سوسو می‌زد. درست مثلِ همان رون‌هایی بودند که‌برخورد هر بیدارشده هنگامِ ارتباط با طلسم بارها دیده بود.
اما این اولین دلیلی نبود که باعث شد سانی متوجهش شود. غیرعادی‌ترین چیز‌غلظتِ دربارهٔ سکو این بود که برخلافِ سایرِ بخش‌های درونِ مناره، کاملاً از مرجانِ سرخ‌برابر خالی بود. سطحِ سنگیِ اطرافِ حلقه به‌شکلِ عجیبی تمیز و دست‌نخورده باقی مانده بود.
سانی با تماشای رون‌های درخشان و‌می‌کرد حلقه‌های آهنی از طریقِ سایه‌اش، حس‌مرجان کرد چیزی در دلش تکان خورد.
مطمئن بود‌بسیار که این‌آن‌ها همان گذرگاه است.
خیلی نزدیک بودند...
همان‌طور که نگاهش می‌کرد، کلِ مناره ناگهان لرزید. تکه‌های عظیمی‌شاخه‌های از مرجان جدا شد و فروریخت، و به شاخه‌های پایین‌تر‌بسیار برخورد کرد. ناگهان از غلظتِ تاریکیِ پیرامونِ ارتشِ رؤیابین کاسته شد.
در ارتفاعی بسیار بالاتر‌همان‌طور از آن‌ها، هالهٔ درخشانِ‌ناگهان نور چندین برابر روشن‌تر شد.
...نفیس به‌بسیار ترورِ سرخ‌آن‌ها رسیده بود.
سانی با چهره‌ای درهم‌کشیده از افکارش بیرون پرید و به جلو‌عظیمی هجوم برد؛ در مسیرش چند گولم را تکه‌تکه کرد. خفتگانِ وحشت‌زده‌رؤیابین نیز به دنبالش رفتند و سرنوشتِ خود را به دستانِ او سپردند.
با پیچیدنِ لرزه‌های پی‌درپی در برجِ باستانی‌مرجان و فروریختنِ کاملِ چند ستونِ عظیمِ مرجانی، آن‌ها‌پیرامونِ بالاتر رفتند و به بالکنِ پهناور نزدیک شدند.
سرانجام، سانی پایین‌نزدیک پرید و روی‌می‌کرد سنگِ سخت فرود آمد.
چند گولم را خرد کرد تا فضای کافی برای بقیه باز شود و رسیدنِ چند نفرِ دیگر‌پرید به بالکن را تماشا کرد. خفتگان یکی پس از دیگری از روی مرجانِ خطرناک پایین پریدند و به‌لرزه‌های او ملحق شدند. اولین نفراتی که رسیدند، گولم‌های مهاجم را عقب راندند تا بقیه هم بتوانند پایین بیایند.
طولی نکشید که هر صد نفرشان روی بالکن قرار گرفتند — و کاملاً‌جدا به‌موقع. چند ثانیه بعد، آوارِ عظیمی از بالا سقوط کرد و شاخهٔ مرجانی‌بالاتر را که از آن برای رسیدن به آنجا استفاده کرده بودند، پودر کرد.
سانی چند لحظه درنگ کرد و‌عظیمی بارشِ تکه‌های سرخ را به چشم‌برخورد دید، سپس با حالتی مصمم روی برگرداند.
«بیاین! تقریباً رسیدیم!»
بازماندگانِ ارتشِ رؤیابین از میانِ انبوهِ گولم‌ها راه باز کردند و از چنگشان‌رسیده گریختند. جمعیتِ مردان و زنانِ جوان با تمامِ سرعتی که در توان داشتند دویدند‌نیز و به گذرگاه نزدیک شدند، اما با دیدنِ آن، مبهوت سرِ جایشان خشکشان زد.
مسحورِ آن منظره.
روبه‌روی آن‌ها... امیدی‌ناگهان قرار داشت که مدت‌ها‌مرجان پیش فراموشش کرده بودند.
وعدهٔ شکنجه‌آورِ آزادی که هر‌نگاهش روز عذابشان می‌داد، پنهان در‌تکه‌های شبحِ رعب‌آور و سایه‌افکنِ منارهٔ سرخ.
راهشان به خانه.
رستگاری.
بیشترشان آن‌قدر در ساحلِ فراموش‌شده وقت گذرانده بودند که فکرِ فرار از آن، دیگر‌تاریکیِ چیزی جز یک رؤیای دوردست نبود. حتی وقتی که ستارهٔ دگرگون را دنبال کرده‌روشن‌تر و تصمیم گرفته بودند وعده‌هایش را باور کنند، رستگاری صرفاً یک مفهوم بود. یک ایده.
حالا که آن را به‌نگاهش چشمِ یک واقعیت می‌دیدند، بسیاری‌تکه‌های نمی‌دانستند چه واکنشی نشان دهند.
...خب، سانی آنجا‌بالاتر بود تا کار‌درخشانِ را برایشان آسان‌تر کند.
«به چی زل زدین، احمق‌ها؟! فک‌تون رو جمع کنین و راه‌عظیمی بیفتین! آرایش جنگی! پوششِ عقب! زخمی‌ها و غیرنظامی‌ها اول می‌رن، بقیه‌رؤیابین جلوی اون گولم‌های لعنتی رو می‌گیرن و بعد میان! یکی‌یکی، عوضی‌ها!»
خفته‌ها که با فریادِ خشمگینِ او به خود آمده بودند، به‌سرعت دوباره سازماندهی شدند. آن‌هایی که هنوز‌رؤیابین توانِ مبارزه داشتند، پشت به گذرگاه ایستادند و خطِ دفاعی تشکیل دادند تا با جانشان از زخمی‌ها‌افکارش محافظت کنند. آن‌هایی که توانش را نداشتند، به افرادِ بدحال‌تر کمک کردند تا واردِ حلقهٔ آهنین شوند.
سانی نگاه می‌کرد که چطور اولین انسان را در مرکزِ گذرگاه قرار دادند. لحظه‌ای بعد، رون‌های دورتادورِ‌برخورد حلقه با نوری لرزان درخشیدند. بدنِ خفته نیز ناگهان به درخشش افتاد. این درخششِ شبح‌وار ابتدا کم‌سو‌نفیس بود، اما رفته‌رفته روشن‌تر شد. طولی نکشید که تشخیصِ شکلِ بدنِ انسان در مرکزِ آن نور دشوار شد.
و سپس، نور درست مثلِ یک‌درخشانِ خاطره یا پژواک محو شد و‌ترورِ هیچ‌چیز از خود بر جا نگذاشت.
بعد از این‌همه سال، آن‌همه‌نگاهش رنج و آن‌همه تلفات، سرانجام اولین‌عظیمی خفته از ساحلِ فراموش‌شده گریخته بود.
سانی با نگاه به جایِ‌تکه‌های خالیِ او، تازه فهمید که نفس‌پایین‌تر کشیدن را از یاد برده است.
ثانیه‌ای بعد، فریادِ شادیِ ازخودبی‌خودی از میانِ جمعیتِ انسان‌ها برخاست. شدتِ احساسات‌مرجان در صدایشان... هیچ واژه‌ای برای توصیفِ آتشِ پیچیده و کوبندهٔ احساساتی که‌ارتفاعی در آن لحظه در سینهٔ بازماندگانِ ارتشِ رؤیابین زبانه می‌کشید، وجود نداشت.
خب، دست‌کم‌بسیار سانی واژه‌ای‌آن‌ها برایش نداشت.
لحظه‌ای بعد، موجِ گولم‌های تعقیب‌کننده‌نگاهش به خطِ دفاعی کوبیده شد و‌عظیمی انسانِ بعدی قدم در گذرگاه گذاشت.
مدافعان مقاومت کردند‌ناگهان و موجوداتِ مرجانی‌عظیمی را پس زدند.
سانی در لبهٔ سکو ماند و به جمعیتِ انسان‌ها چشم‌تکه‌های دوخت. یکی پس از دیگری در درخششِ زیبای گذرگاه ناپدید‌پیرامونِ می‌شدند و بقیه همچنان با اطمینان حملاتِ گولم‌ها را دفع می‌کردند.
آن‌ها زنده می‌ماندند.
یعنی کارِ‌خیلی او در اینجا‌نگاهش تمام شده بود.
...و همان‌طور که‌ناگهان انتظار داشت، هیچ‌عظیمی اثری از کاستر نبود.
سانی چند لحظهٔ کوتاه مکث‌نگاهش کرد، برای آخرین بار نگاهی به‌عظیمی گذرگاه انداخت و سپس دور شد.
در حالی که از میانِ‌هالهٔ جمعیت می‌گذشت و به لبهٔ آن‌نفیس نزدیک می‌شد، ناگهان کسی صدایش زد.
سانی سر چرخاند و افی را دید. زنِ شکارچی پیکرِ بی‌هوشِ کای‌مرجان را روی یک شانه انداخته بود و با دستِ دیگرش کاسی را‌ارتفاعی نزدیکِ خود نگه داشته بود. چهرهٔ دخترِ نابینا رنگ‌پریده، گیج و تهی بود.
«خنگول! کجا داری می‌ری؟»
سانی چند لحظه به‌همان‌طور او خیره ماند و‌ناگهان بعد ناگهان لبخند زد.
«...فقط یه کارِ نیمه‌تموم دارم که‌درخشانِ باید بهش برسم. مراقبِ خودتون باشین،ترورِ شما سه تا. من... بعداً می‌بینمتون. امیدوارم.»
با این حرف، یک‌همان‌طور قدم به عقب برداشت‌ناگهان و در سایه‌ها ناپدید شد.
قبلی
بعدی