چپتر 5: زنجیرهای شکسته
0[جانوری نهفته کشته شد: لاروِ شاهِ کوه.]
سانی بی‌نفس به زانو افتاد. حس می‌کرد کلِ بدنش را از چرخ‌گوشت گذرانده‌اند؛ حتی آن‌همه آدرنالین هم نمی‌توانست تمامِ درد و خستگی‌پاره‌پاره را از بین ببرد. با این حال، غرق در شور و شعف بود. رضایتِ کشتنِ لارو چنان عظیم بود که اصلاً یادش رفت‌همین بابتِ نگرفتنِ خاطره‌ای ناامید شود؛ شیءِ خاصی گره‌خورده به جوهرِ یکی از ساکنانِ عالمِ رؤیا، که طلسم گاهی به بیدارشدگانِ پیروز پاداش می‌داد.
الان یک شمشیرِ جادویی یا یک دست‌می‌داد زره خیلی به کارش می‌آمد. لعنت، حتی‌کارش به یک کتِ گرم هم راضی می‌شد.
سانی با خودش فکر کرد:
سه ثانیه.مثل می‌تونی سه ثانیهٔ‌بودند دیگه استراحت کنی.
هر چه بود،بخرند هنوز خیلی مانده بود‌تکه‌های تا کابوس تمام شود.
چند لحظه بعد، به زور حواسش‌دورتر را جمع کرد و نگاهی به‌زمین اطراف انداخت تا اوضاع را بسنجد.
لارو مرده بود، که این عالی بود. با این حال، همچنان با آن زنجیرِ کوفتی به‌اجسادِ جسد وصل بود؛ بردهٔ آب‌زیرکاه و آن محقق، که هر دو مثل گچ سفید شده بودند،دارن داشتند تقلا می‌کردند زنجیر را باز کنند تا دست‌کم کمی آزادیِ عمل برای هر سه‌شان بخرند.
کمی دورتر، اجسادِ پاره‌پاره و تکه‌های گوشت روی زمین افتاده‌باز بود. خیلی از برده‌ها کشته شده بودند. چند نفری هر طور‌پاره‌پاره شده جانِ سالم به در برده و حالا داشتند فرار می‌کردند.
احمق‌ها. دارن‌سه‌شان گورِ خودشون‌دورتر رو می‌کنن.
ظاهراً زنجیر در نقطه‌ای به دو نیم شکسته بود؛ برای همین وقتی خیلِ برده‌های وحشت‌زده سانی را‌جانِ روی زمین می‌کشیدند، ناگهان شل شده بود. اگر غل‌وزنجیرشان سازوکارِ قفلِ ساده‌تری داشت، الان می‌توانست تلاش کند خودش‌وحشت‌زده را آزاد کند. اما هر جفت به حلقهٔ خاصی وصل بود: بدونِ باز کردنشان، هیچ‌کس نمی‌توانست جایی برود.
درخششِ خیره‌کنندهٔ آتش، تایرنت — که احتمالاً همان شاهِ کوه بود — را از دید پنهان کرده بود. با این حال، سانی‌افتاده از لرزش‌های خفیفی که در سنگ‌ها می‌پیچید و جیغ‌های مستأصلانهٔ برده‌هایی که هنوز زنده بودند، حرکاتش را حس می‌کرد. یکی دو نعرهٔ خشمگین‌می‌کشیدند هم به گوش می‌رسید که نشان می‌داد بعضی از سربازها هنوز زنده‌اند و دارند ناامیدانه تلاش می‌کنند آن هیولای عجیب‌الخلقه را عقب برانند.
اما چیزی بیشتر از همه‌بودند توجهش را جلب کرد: چند‌باز جسدِ لت‌وپاره داشتند تکان می‌خوردند.
لاروهای بیشتر؟
چشمانش گشاد شد.
یکی پس از دیگری، چهار جسدِ دیگر آهسته روی پا ایستادند.عمل هر جانور به اندازهٔ اولی چندش‌آور بود و ذره‌ای از مرگباریِ‌افتاده آن کم نداشت. نزدیک‌ترینشان تنها چند متر با سانی فاصله داشت.
لعنت به همه‌چی!
و بعد، با بی‌حالی:
می‌خوام بیدار شم.
با پیچیدنِ صدای تق‌تقِ عجیبی در هوا، یکی از جانوران سرش را به سمتِ آن سه برده چرخاند و دندان‌های نیشش را به هم سایید. آب‌زیرکاه در حالی‌استراحت که دعایی زیرِ لب می‌خواند، محکم زمین خورد و محقق هم سرِ جایش خشکش زد. چشمانِ سانی روی زمین چرخید تا چیزی پیدا کند که به دردِ سلاح‌سفید بخورد. اما حتی یک چیز هم نبود که به کارش بیاید: پر از خشم و کینه، صرفاً تکه‌ای از زنجیر را دورِ پنجه‌هایش پیچید و مشت‌هایش را بالا آورد.
بیا جلو، حروم‌زاده!
لارو با سرعتی باورنکردنی، در طوفانی از چنگال و دندانِ نیش و وحشت، به جلو یورش برد. سانی کمتر از‌برای یک ثانیه برای واکنش فرصت داشت؛ با این حال، پیش از آنکه بتواند کاری کند، هیکلی چابک از کنارش گذشت‌دارن و شمشیرِ تیزی در هوا درخشید. هیولا که با یک ضربه سر از تنش جدا شده بود، محکم روی زمین افتاد.
سانی پلک زد.
اون دیگه چی بود؟
مبهوت، آهسته سرش‌بردهٔ را چرخاند و به‌سفید سمتِ چپش نگاه کرد.
همان سربازِ جوان و خوش‌قیافه‌ای که یک بار به او آب تعارف کرده بود،باز با چهره‌ای دلاورانه آنجا ایستاده بود. آرام و مسلط به نظر می‌رسید، هرچند کمی‌روی عبوس. حتی یک لکه خاک یا خون هم روی زرهِ چرمی‌اش به چشم نمی‌خورد.
سانی پیش از‌مثل آنکه به خودش‌بودند بیاید، فکر کرد:
اون. محشره.
خودنما! منظورم‌داشتند اینه که‌می‌کردند خیلی خودنماست!
سرباز سرش را تکانِ کوتاهی داد و جلو رفت تا به مصافِ سه لاروِ باقی‌مانده برود.برای اما پس از چند قدم، ناگهان برگشت و نگاهِ طولانی و عمیقی به سانی انداخت. سپس،برده با یک حرکتِ سریع، جنگجوی جوان چیزی از کمربندش برداشت و آن را برای سانی پرت کرد.
«خودت رو نجات بده!»
با گفتنِ این‌برای حرف، رفت تا‌دورتر با هیولاها بجنگد.
سانی بی‌اختیار شیء را گرفت و رفتنِ سرباز را‌کمی تماشا کرد. سپس نگاهش را پایین آورد و چیزی‌تکه‌های را که محکم در مشتش فشرده بود، بررسی کرد.
میلهٔ آهنیِ کوتاه‌سفید و باریکی بود با‌تقلا خمیدگیِ صافی در انتهایش.
«یه کلید. این یه کلیده.»
قلبش تندتر زد.
«کلیدِ غل‌وزنجیره!»
سانی با آخرین نگاه به نبردِ شدیدی که میانِ سربازِ جوان و لاروها درمی‌گرفت، روی یک زانو نشست و‌دورتر با غل‌وزنجیر کلنجار رفت تا دستش را برای وارد کردنِ کلید در وضعیتِ مناسبی قرار دهد. چند بار تلاش‌خودشون کرد تا بفهمد قفلِ ناآشنا چطور کار می‌کند، اما سرانجام صدای تقِ رضایت‌بخشی به گوش رسید و ناگهان آزاد شد.
بادِ سرد مچ‌های خونینش را نوازش‌پاره‌پاره کرد. سانی آن‌ها را مالید و‌برده‌ها با درخششی تاریک در چشمانش لبخند زد.
«حالا می‌بینی.»
برای یک لحظه، تصاویری‌می‌کردند از خشونت و انتقام‌دست‌کم ذهنش را پر کرد.
«پسر! این‌طرف!»
مارموز دست‌هایش را در هوا تکان می‌داد تا توجهِ او‌زمین را جلب کند. سانی لحظه‌ای به فکر افتاد همان‌جا رهایش‌احمق‌ها کند تا بمیرد، اما بعد منصرف شد. قدرت در تعداد بود.
گذشته از این، با وجودِ تهدیدهای قبلیِ مارموز به کشتنِ او‌روی و رفتارِ ناخوشایندش، سانی از رها کردنِ یک بردهٔ دیگر در‌احمق‌ها غل‌وزنجیر عذاب‌وجدان می‌گرفت؛ به‌خصوص که آزاد کردنش هیچ خرجی برایش نداشت.
با عجله به سمتِ دو بردهٔ دیگر رفت و سریع‌آزادیِ غل‌وزنجیرشان را باز کرد. مارموز به‌محضِ آزاد شدن، سانی را‌روی به عقب هل داد، کمی رقصید و مثلِ دیوانه‌ها خندید.
«آه! بالاخره آزاد‌سفید شدم! حتماً ایزدان‌داشتند دارن بهمون لبخند می‌زنن!»
اسکالر خوددارتر بود. از روی قدردانی شانهٔ‌تکه‌های سانی را فشرد، لبخندِ بی‌جانی زد و‌طور نگاهِ مضطربی به نبردِ در حالِ وقوع انداخت.
دو لارو از آن سه لارو کشته شده بودند؛ سومی یک‌روی دست نداشت اما همچنان می‌کوشید حریفش را تکه‌تکه کند. سربازِ جوان‌احمق‌ها دورش می‌رقصید و با روانی و ظرافتِ یک جنگجوی مادرزاد حرکت می‌کرد.
«منتظرِ چی هستین؟! فرار کنین!»
مارموز خواست فرار‌سفید کند، اما اسکالر‌داشتند جلویش را گرفت.
«دوستِ من، من...»
«اگه یه بارِ دیگه‌سه‌شان بگی "پیشنهاد می‌کنم"، به‌پاره‌پاره ایزدان قسم سرتو متلاشی می‌کنم!»
دو برده با خصومتِ آشکار به‌باز یکدیگر نگاه کردند. لحظه‌ای بعد، اسکالر‌برای چشمانش را پایین انداخت و آهی کشید.
«اگه الان‌مثل فرار کنیم،شده حتماً می‌میریم.»
«چرا؟!»
بردهٔ مسن‌تر‌عمل فقط به آتشِ‌بخرند بلند اشاره کرد.
«چون بدونِ اون آتش، قبل از اینکه شب‌دست‌کم تموم بشه از سرما یخ می‌زنیم و می‌میریم.اجسادِ تا وقتی خورشید طلوع نکرده، فرار کردن خودکشیه.»
سانی چیزی نگفت، چون می‌دانست حق با اسکالر است. در واقع، درست بعد‌کمی از خفه کردنِ لارو به این موضوع پی برده بود. مهم نبود شاهِ‌افتاده کوه چقدر وحشتناک است؛ آتش همچنان تنها ریسمانِ نجاتشان در این جهنمِ یخ‌زده بود.
درست همان‌طور بود که بردهٔ شانه‌پهن، روانش شاد،گوشت گفته بود. نیازی نبود کسی آن‌ها را بکشد؛ اگر‌برده فرصتی پیش می‌آمد، خودِ کوهستان این کار را می‌کرد.
«خب که چی؟! در هر حال ترجیح می‌دم از‌تکه‌های سرما یخ بزنم تا اینکه اون هیولا منو بخوره!سالم بماند که... اَه... تبدیل به یکی از اون چیزها بشم.»
مارموز تظاهر به شجاعت می‌کرد، اما هیچ قاطعیتی‌دست‌کم در صدایش نبود. نگاهی به تاریکیِ اطرافِ سکوی سنگی‌پاره‌پاره انداخت، لرزید و یک قدمِ کوچک به عقب برداشت.
در این میان، لاروِ سوم کشته شده بود و اثری از سربازِ‌دست‌کم جوان به چشم نمی‌خورد. احتمالاً رفته بود تا به نبردِ آن‌سوی آتش‌روی بپیوندد و سه برده را در بخشِ کوهستانیِ سکوی سنگی تنها گذاشته بود.
اسکالر گلویش را صاف کرد.
«هیولا ممکنه با کسایی که تا الان کشته سیر شده باشه. ممکنه‌زمین نیروهای امپراتوری شکستش بدن یا فراری‌اش بدن. در هر صورت، اگه اینجا‌گورِ بمونیم، شانسِ زنده موندن داریم، هرچند کم. اما اگه فرار کنیم، مرگ‌مون حتمیه.»
«پس چی‌کار کنیم؟»
برخلافِ اسکالر، سانی مطمئن بود شاهِ کوه تنها با‌زنجیر کشتنِ بیشترِ برده‌ها راضی نمی‌شود. همچنین باور نداشت یک‌بخرند مشت انسانِ فانی واقعاً بتوانند آن را شکست دهند.
حتی اگر آن‌ها مردمِ عادی نبودند و از بیدارشدگان بودند، نبرد‌افتاده با یک تایرنت چیزی نبود که کسی بتواند به‌راحتی از آن‌گورِ جانِ سالم به در ببرد، چه رسد به اینکه پیروز شود.
اما اگر می‌خواست زنده‌سه‌شان بماند، باید یک‌جوری از‌پاره‌پاره شرِ آن موجود خلاص می‌شد.
«بریم یه نگاهی بندازیم.»
مارموز طوری به او‌شده نگاه کرد که انگار‌می‌کردند یک دیوانه را می‌بیند.
«دیوونه شدی؟سه‌شان می‌خوای به اون‌اجسادِ جانور نزدیک‌تر بشی؟!»
سانی با چهره‌ای بی‌حالت به او‌دورتر خیره شد، سپس شانه‌ای بالا انداخت و‌افتاده به سمتِ هیولای خشمگین به راه افتاد.