چپتر 1800: بازگشت به کوهِ سیاه
0سانی اغلب به یادِ کاروانِ برده می‌افتاد،تاریخِ اما هرگز واقعاً تلاش نکرده بود دربارهٔ رویدادهایی‌گرفته که در کابوس رخ داده بود بیشتر بداند.
می‌دانست که آن اتفاقات در غروبِ عصرِ طلایی رخ داده بودند، کمی پیش از آغازِ جنگِ‌لمسِ شوم. در آن زمان، ایزدان بی‌تفاوت و دور شده بودند و سربازانِ یک امپراتوریِ توسعه‌طلب که‌می‌برد ایزدبانوی جنگ را می‌پرستیدند، فرقهٔ سایه را نابود کردند و تمامِ معابدش را به آتش کشیدند.
با این حال، دربارهٔ آن امپراتوری و سرزمین‌هایی که فتح کرده بود چیزِ زیادی نمی‌دانست. تاریخِ‌به‌روشنی عالمِ رؤیا زیرِ سایهٔ ویرانیِ فاجعه‌بارِ جنگِ شوم قرار گرفته بود و هرچند می‌شد یکی دو‌ضعف چیز دربارهٔ دوره‌های پیشین فهمید، آن خرابی بیشترِ ردپاهای آخرین تمدن‌های بشری را پاک کرده بود.
بنابراین، سانی هرگز واقعاً‌گزندهٔ انتظار نداشت که دوباره‌دست‌هایش کوهِ سیاه را ببیند.
با بهت به قلهٔ‌چیزِ دوردستش خیره ماند. سپس، حسِ‌رؤیا کنجکاویِ ظریفی در دلش شکفت.
«...بد نیست‌کاروان یه نگاهی‌کوه بهش بندازم.»
سانی واقعاً‌بندازم کمی احساساتی‌روزها شده بود.
آن زمان، روزها طول کشید تا کاروان از گردنهٔ کوه بالا برود. سانی عذابِ پیاده‌روی در جادهٔ کوهستانی‌سالم را به‌روشنی به یاد می‌آورد — سرما، درد، و لمسِ گزندهٔ غل‌وزنجیرهای آهنی که مچِ دست‌هایش را زخم می‌کرد.راحت آن‌قدر احساسِ خستگی و ضعف می‌کرد که نمی‌دانست از آن راهپیماییِ بی‌رحمانه جانِ سالم به در می‌برد یا نه.
بسیاری از برده‌ها جانِ سالم به در‌تاریخِ نبرده بودند و پس از افتادن در‌قرار برف، از صخره به پایین پرتاب شده بودند.
بالا رفتن از کوه‌کوه با شکمِ گرسنه و در‌جادهٔ آستانهٔ یخ‌زدن، کارِ سختی بود.
امروز، سانی خیلی راحت‌روزها قدم در سایه‌ها گذاشت و‌کوه در نیمه‌های دامنه ظاهر شد.
یک قدم،درد دو قدم،گزندهٔ و قدمی دیگر.
به همین سادگی،کرده زیرِ قامتِ سربه‌فلک‌کشیدهٔ‌نمی‌دانست کوهِ سیاه ایستاده بود.
هزاران سال از روزی که کاروانِ برده نابود شد‌جادهٔ می‌گذشت. جادهٔ کوهستانی همان موقع هم قدیمی و در حالِ‌آهنی فروپاشی بود — حالا هیچ ردی از آن نمانده بود.
برای چند لحظه، سانی به این فکر افتاد که مدتی اینجا بماند تا استخوان‌های قدیمی‌کوهستانی را پیدا کند. کنجکاو بود بداند واقعاً چه بر سرِ بردهٔ بی‌نام و آئورو از‌احساسِ آن نُه‌تن آمده بود. آیا از دستِ شاهِ کوه فرار کرده بودند؟ یا کشته شده بودند؟
کاملاً مطمئن بود که‌گزندهٔ آئورو زنده مانده است.دست‌هایش اما بردهٔ جوانِ معبد چطور؟
با این حال، سانی‌چیزِ به‌سرعت این فکر را‌عالمِ از سر بیرون کرد.
ماه‌ها یا شاید حتی سال‌ها طول می‌کشید تا برف‌ها را بکند و ردِ کاروان‌سرما را پیدا کند — البته اگر ردی باقی مانده بود. حتی در آن صورت‌راهپیماییِ هم هیچ تضمینی وجود نداشت که بتواند از روی آن‌ها چیزی دربارهٔ گذشته بفهمد.
پس با آهی‌احساساتی به بالا نگاه کرد،کاروان به قلهٔ کوهِ سیاه.
تنها جایی که می‌توانست به‌غل‌وزنجیرهای آن سر بزند، معبدِ مرموزی بود‌آن‌قدر که آنجا میانِ استخوان‌ها ایستاده بود.
اما پیش از آن...
می‌توانست حس کند که دشمنان از هر سو به سمتش‌کوهستانی هجوم می‌آورند. لحظه‌ای بعد برف منفجر شد و پیکرهای کریهی به‌دست‌هایش او یورش بردند؛ جنون در چشمانِ سفید و شیری‌رنگشان زبانه می‌کشید.
کشتار سریع و بی‌رحمانه بود.
سانی حتی سلاحی احضار نکرد و با استفاده از دستکش‌های میخ‌دارِ‌آن‌قدر ردای عقیقی، پلیدها را خرد کرد. مانندِ پیکِ مرگ میانشان می‌رقصید‌نبرده و با خونسردی و دقت یکی پس از دیگری نابودشان می‌کرد.
تا اینکه هیچ‌کدام باقی نماندند.
برف با خون به رنگِ‌بالا سرخ درآمده بود و غبارِ‌کوهستانی زرشکیِ رقیقی در هوا معلق بود.
«هوم.»
سانی اجسادِ درهم‌شکسته را که مانندِ فرشی روی زمین پخش شده بودند بررسی کرد. موجودات کریه و هولناک بودند، شبیه‌بسیاری چیزی که یک هنرمندِ دیوانه پس از بیدار شدن از کابوسی تب‌آلود نقاشی می‌کرد. بیشترشان جانوران و هیولاهای سقوط‌کرده بودند...گذاشت و با اینکه مطمئن بود هرگز پیش از این با چنین موجوداتی نجنگیده است، او را به یادِ چیزی می‌انداختند.
بیشتر به این دلیل که چندی پیش‌تاریخِ در قطبِ جنوب، لشکری از لاروهای شاهِ‌قرار کوه را تحتِ فرمانِ خود درآورده بود.
با وجود اینکه این پلیدها‌بالا متفاوت و بسیار قوی‌تر بودند،کوهستانی شباهتِ زیادی به لاروها داشتند.
سانی لبخندِ محوی زد.
«یعنی دوباره‌درد شاهِ کوه‌گزندهٔ رو می‌بینم؟»
اگر آن موجود‌کرده نمرده بود، تا الان‌تاریخِ خیلی قوی‌تر شده بود...
اما نه، احتمالش کم بود. نیروهای دلاوری در طولِ پیشروی‌شان به سمتِ‌یاد شمال، خطرناک‌ترین موجوداتِ کابوس را در این منطقه از عالمِ رؤیا ریشه‌کن‌آن‌قدر کرده بودند و تحمل نمی‌کردند که تایرنتِ قدرتمندی در پشتِ سرشان باقی بماند.
حتی اگر شاهِ کوه هزاران سال بدونِ ترک کردنِ‌کوه کوهِ سیاه زنده مانده بود، کسی مثلِ تیغِ نجوا یا‌سرما شاید حتی خودِ آنویل او را از پای درآورده بود.
سانی با آهی قدمی دیگر‌غل‌وزنجیرهای در سایه‌ها گذاشت و مستقیماً‌می‌کرد روی قلهٔ کوهِ سیاه ظاهر شد.
مدتی بی‌حرکت آنجا ایستاد و‌زیادی با چهره‌ای رنگ‌پریده و پر‌زیرِ از شگفتی به روبه‌رو خیره شد.
معبدِ بی‌نام...کاروان هنوز آنجا بود،بالا زیرِ آسمانِ مهتابی.
در بالاترین نقطهٔ کوه، پهنهٔ وسیعی از سنگِ مسطح زیرِ برف رفته بود. درست در مرکزش، معبدی باشکوه‌می‌آورد زیرِ نورِ مهتاب ایستاده بود. ستون‌ها و دیوارهای عظیمش از مرمرِ سیاه تراشیده شده بود و نقش‌برجسته‌هایی ظریف،سالم پیشانیِ تاریک و کتیبهٔ پهنِ آن را زینت می‌داد. زیبا و پرابهت بود؛ شبیه به کاخِ ایزدی تاریک.
دست‌کم زمانی این‌طور بود. حالا معبد ویرانه بود: شکستگی‌ها و ترک‌ها سنگ‌های سیاه را از‌راهپیماییِ ریخت انداخته بود و بخش‌هایی از سقف فروریخته بود تا راه برای ورودِ یخ و‌گرسنه برف باز شود. دروازه‌های بلندش شکسته بود، انگار دستِ غولی آن‌ها را خرد کرده باشد.
معبدِ سیاه اصلاً تغییری نکرده‌زیادی بود. انگار هزاران سال هیچ‌زیرِ اثری روی آن نگذاشته بود.
تنها تفاوت این بود که حالا استخوان‌های بیشتری دورش ریخته بود. هزاران‌یاد استخوان به هر سو پراکنده بود و زمین را فرش کرده بود. بعضی‌احساسِ به موجوداتِ کابوس تعلق داشت و بعضی دیگر کاملاً انسانی به نظر می‌رسید.
حالا که فکرش را می‌کرد...
چرا این‌همه استخون اینجاست؟
اینجا همان جایی بود که شاهِ کوه‌تاریخِ قربانیانش را می‌بلعید؟ سانی بعید می‌دانست. هرچه بود،گرفته تایرنت برده‌ها را درست همان‌جا که می‌کشت، می‌خورد.
نه، پیش از آن.
این معبد دقیقاً چه بود؟
آن زمان... سانی به یاد آورد که اسکالر می‌گفت‌زخم در دورانِ باستان زائران از این کوه بالا می‌رفتند.سالم این زائران که بودند و چه چیزی را می‌پرستیدند؟
پیش خودش فکر کرده بود اینجا یکی از معابدِ ایزدِ سایه است که امپراتوری ویرانش کرده،هرچند اما زمان‌بندی‌اش جور درنمی‌آمد. نابودیِ فرقهٔ سایه در کابوسِ اولش اتفاقی تازه بود... با این حال،نداشت معبد حتی آن موقع هم طوری به نظر می‌رسید که انگار هزاران سال از ویرانی‌اش می‌گذرد.
و وقتی سانی خونش را روی قربانگاه ریخت، طلسم‌جادهٔ آن را پیشکشی به تمامِ ایزدان خواند. فقط ایزدِ‌غل‌وزنجیرهای سایه تنها کسی بود که به آن پاسخ داد.
عجیب‌تر اینکه...
ایزدان در زمانِ کابوس هنوز زنده‌آهنی بودند. با این حال، طلسم طوری‌احساسِ از آن‌ها حرف می‌زد که انگار مرده‌اند.
سانی لرزید.
یعنی پیشکشش... به ایزدانِ واقعی رسیده بود،عذابِ نه جایگزین‌هایی که طلسم ساخته بود؟ اصلاً‌سرما طلسم می‌توانست نسخه‌هایی خیالی از ایزدان بسازد؟
احتمالاً نه.
اگر این‌طور بود، چه معنایی داشت؟آهنی و ایزدِ سایه چطور از آن‌سوی‌احساسِ گور به او برکت داده بود؟
خب... این بخشِ آخر آن‌قدرها هم عجیب نبود. هرچه بود، ایزدان خودشان چیزهایی مثل زمان و مرگ را آفریده‌چیز بودند. پس عجیب نبود اگر رابطهٔ خاصی با این قوانین داشتند. یک ایزد به‌راحتی می‌توانست پیش از پرسیده‌شدنِ یک سؤال‌دوردستش به آن جواب دهد، و با وجود اینکه مرده بود، به برده‌ای که خود را قربانی کرده بود برکت ببخشد.
به‌خصوص اگر آن‌گردنهٔ قربانگاه در جای‌برود بسیار خاصی قرار داشت.
معبدِ سیاه...
سانی مردد ماند؛ نمی‌دانست چه فکری بکند.مچِ حالا که دوباره معبدِ ویرانه را پیدا کرده‌راهپیماییِ بود، فهمید که در واقع هیچ‌چیز درباره‌اش نمی‌داند.
اما از‌فتح یک چیز‌چیزِ مطمئن بود. اینجا...
حسِ قداست داشت.
حسی از قداستِ سنگین و خاموش از دیوارهای ابسیدینِ معبدِ باستانی بیرون‌عذابِ می‌زد. زیرِ نورِ مهتاب پرابهت و زیبا بود، و با اینکه زمینِ‌آهنی اطرافِ ویرانه پر از استخوان بود، اصلاً حسِ شوم یا پستی نداشت.
سانی آهی کشید‌لمسِ و به سمتِ‌آهنی دروازه‌های شکستهٔ معبد رفت.
وقتی داشت نزدیک می‌شد...
حسش کرد.
نه دیدش و نه‌روزها صدایش را شنید. حتی با‌کوه حسِ سایه‌اش هم درکش نکرد.
اما یک‌جوری فهمید.
چیزی روبه‌رویش بود... موجودی عظیم، نامرئی و ناملموس. موجودی‌رؤیا که داشت به سویش دست دراز می‌کرد و حسِ‌یکی نامحسوسی از پاکی، تنهایی و قدرت از خود بیرون می‌داد.
ناگهان فهمید چرا‌گردنهٔ در قلهٔ کوهِ سیاه‌عذابِ همه‌جا استخوان ریخته بود.
با این حال، انگار نگهبانِ معبد هیچ‌کاروان کینه‌ای به او نداشت. در عوض، حسی‌جادهٔ از... شادی و آشنایی در میان بود.
موجودِ نامرئی داشت به‌گزندهٔ سوی چیزی در روحِ‌دست‌هایش سانی دست دراز می‌کرد.
نورِ طلایی... شعلهٔ ایزدی.
چشمانِ سانی کمی گشاد شد.
من... من اصلاً خبر نداشتم.
آن موقع، وقتِ ورود به معبد هیچ‌چیز حس نکرده بود. اما استخوان‌ها‌احساسِ آنجا بودند، پس یعنی نگهبان هم آنجا بوده. با این حال، به‌جای‌برف اینکه جسدش را به تودهٔ استخوان‌ها اضافه کند، گذاشته بود سانی وارد شود.
چون نشانِ ایزدیِ‌کرده کم‌رنگی را در‌نمی‌دانست روحش حس کرده بود.
...شاهِ کوه هم همین‌طور. از آنجا که‌عذابِ تایرنت واردِ معبد شده بود، حتماً او‌سرما هم زمانی لمسِ ایزدی را تجربه کرده بود.
سانی نمی‌دانست چقدر به مرگ‌طول نزدیک شده و چقدر خوش‌شانس‌بالا بوده که زنده مانده است.
حالا می‌ذاره رد بشم؟
سانی نفسِ عمیقی کشید،چیزِ به روبه‌رو نگاه کرد و‌رؤیا از دروازه‌های معبدِ بی‌نام گذشت.