چپتر 688: تصمیمِ بزرگ
0مدتی کسی حرفی‌لعنتی نزد، تا اینکه سرانجام‌همین افی سکوت را شکست:
«...منظورم اینه که انتخابِ چندانی نداریم، مگه نه؟ آره، درافتادن با سه قدیسِ نامیرا شبیهِ پیک‌نیک رفتن نیست. اما از قبل می‌دونیم که اونا بالاخره یه‌بی‌حوصله جوری شکست خوردن، پس غیرممکن نیست. تازه اصلاً نمی‌دونیم راهِ دیگه‌مون چیه. چطوری مطمئن بشیم که امید از زندانش فرار نمی‌کنه؟ نوکتیس رو بکشیم؟ این کار فقط‌داریم چیزی رو که قراره پیش بیاد عقب می‌ندازه، چون کلِ این جایِ لعنتی به خاطرِ نفوذِ اون همین الانشم داره از هم می‌پاشه. این امید... خیلی ترسناکه...»
لحظه‌ای مکث کرد‌پیداشون و بعد با‌قدرتِ کمی گیجی پرسید:
«راستش رو بخوای، حتی مطمئن نیستم اون‌قدرت‌هایی چیه. چه جور دیوی اون‌قدر قدرتمنده که‌هرچند یه منطقهٔ کامل رو دیوونه کنه؟ نکنه نامقدسه؟»
سانی آهی‌جایِ کشید و بعد‌نفوذِ شقیقه‌هایش را مالید.
«...نه. اگه چیزی باشه، ایزدیه. دیو هم نیست... دیمونه. دیمون‌ها... یه جورایی ایزدانِ رده‌پایین‌تری بودن که می‌گن خودشون رو خلق کردن. از ناکجا پیداشون شد و قدرت‌هایی‌گفت داشتن که شبیهِ قدرتِ ایزدان بود، اما فرق می‌کرد. هرچند طلسم یه عادتِ عجیبی داره که اصلاً کلمهٔ «دیمون» رو نمیاره... نمی‌دونم چرا. به هر حال، به‌اشتباه نظر می‌رسه که ایزدان و دیمون‌ها بالاخره یه جنگِ بزرگ و وحشتناک با هم کردن... و فکر کنم زندانی شدن و فرارِ امید مقدمه‌ای برای اون جنگ بوده.»
افی بدونِ هیچ حالتِ خاصی‌داشتن در چهره‌اش به او گوش‌می‌کرد داد و بعد بی‌حوصله گفت:
«اوه، خب در این صورت... این فقط حرفِ منو ثابت می‌کنه!بود تلاش برای نگه داشتنِ چیزی مثلِ اون توی غل‌وزنجیر... آه، در مقایسه‌حال با این کار، کشتنِ سه قدیسِ نامیرا یهو آسون به نظر نمی‌رسه؟»
کای کمی جابه‌جا شد‌خاطرِ و بعد، صدای گرفته‌اش‌الانشم ناگهان در اتاقِ سنگی پیچید:
«فکر کنم داریم اشتباه به قضیه نگاه می‌کنیم. مسئله این نیست که ما باید چی‌کار کنیم... مسئله اینه که چه کاری باید انجام بشه، این‌طور‌داد فکر نمی‌کنین؟ آره، هیچ راهِ مشخصی برای فتحِ یه کابوس وجود نداره... اما معنیش این نیست که بعضی پایان‌ها نمی‌تونن درست باشن و بعضی‌ها غلط.اتاقِ این سرزمین به دستِ امید که داره سعی می‌کنه از زنجیرهاش فرار کنه، به جهنم تبدیل شده. تا وقتی هم که آزاد نشه، اوضاع همینه.»
به جلو خم شد،قدرت‌هایی اخم کرد و با‌بود لحنی گرفته اضافه کرد:
«کولوسئومِ سرخ، شهرِ عاج... و در سرتاسرِ ویرانه‌های پادشاهیش جنون حاکمه و انسان‌ها رو به نسخه‌های شرور و پلیدی از خودشون تبدیل می‌کنه. آره، می‌تونیم با طول دادنِ ماجرا‌فکر پیروز بشیم. اما باید این کار رو بکنیم؟ با همچین پایانی وجدانمون راحت می‌مونه؟ می‌تونین بهم بگین ساده‌لوح، اما فکر می‌کنم با اینکه طلسم به چالش‌کشندگان دیکته نمی‌کنه توی‌غل‌وزنجیر کابوس چی‌کار کنن، ولی هنوز مهمه که چرا یه کاری رو انجام می‌دیم. ما هنوز در قبالِ کارامون و عواقبشون مسئولیم. پس فکر کنم باید کاری رو بکنیم که درسته.»
سانی نگاهی به‌لعنتی او انداخت و‌اون با صدایی تند پرسید:
«کی می‌گه چی درسته؟ از کجا می‌دونی با آزاد کردنِ امید،کنم همهٔ کسایی رو که اینجا زندگی می‌کنن به مرگِ درجا محکوم‌خاصی نمی‌کنیم؟ هزار سال توی غل‌وزنجیر... من که اگه بودم یه‌خورده کفری می‌شدم...»
کای لحظه‌ای درنگ‌پیداشون کرد و بعد‌قدرتِ سر تکان داد.
«حق با توئه، شاید ندونم کارِ درست‌قدرت‌هایی چیه. اما می‌دونم کارِ اشتباه چیه. و‌هرچند چیزی که اینجا دیدم، خیلی خیلی اشتباه بود.»
سانی کمی به‌لعنتی او خیره ماند و‌همین بعد شانه‌ای بالا انداخت.
«خب، این‌طور نیست که مخالف باشم. راستش با تمامِ وجود از‌کنم این مکان متنفرم. برام هم اصلاً مهم نیست اگه امید بزنه‌خاصی همه رو بکشه... تا جایی که به من مربوطه، اون عوضی‌ها حقشونه.»
چند لحظه منتظر‌پیداشون ماند، بعد به‌قدرتِ کاسی رو کرد.
«تو چطور؟ خیلی ساکت بودی.»
زنِ جوانِ نابینا مدتی‌خاطرِ مکث کرد و بعد‌الانشم با لحنی یکنواخت گفت:
«من... حاضرم هر تصمیمی‌حال گرفتی رو قبول کنم.بزرگ به قضاوتت اعتماد می‌کنم، سانی.»
اخم کرد و‌پیداشون با چهره‌ای درهم صورتِ‌ایزدان او را بررسی کرد.
«چرا؟ نظری نداری؟»
کاسی کمی ساکت‌لعنتی ماند و بعد فقط‌همین سرش را تکان داد.
لعنت بهش.
البته می‌دانست که چرا دخترِ نابینا تمایلی به حرف زدن ندارد. حتماً چیزی دیده بود... گوشه‌ای‌دیمون از آینده را که نمی‌خواست با آن‌ها در میان بگذارد، چون می‌دانست روی طرزِ فکرشان تأثیر‌برای می‌گذارد و چه‌بسا باعثِ همان اتفاقی شود که می‌خواست بیفتد... یا آرزو داشت از آن جلوگیری کند.
نظرِ خودش از پیش تحت‌تأثیرِ آن آگاهی قرار گرفته بود و از این رو، کاسی‌طلسم تصمیم گرفته بود خودش را کاملاً از این تصمیم‌گیری کنار بکشد. به نظر می‌رسید پس‌کنم از ساحلِ فراموش‌شده، نسبت به رؤیاهایش و عواقبِ عمل کردن بر اساسِ آن‌ها محتاط شده بود.
پیشگوهای لعنتی...
سانی آهی کشید،چرا سپس نگاهی به‌می‌رسه افی و کای انداخت.
«خب، پس حرفِ زیادی برای گفتن نمونده. شما دوتا مشتاقین که به نوکتیس ملحق بشین، و... فکر‌نمیاره کنم منم همین‌طورم. شاید دیوونه باشه، اما حداقل دیوونه‌ایه که می‌شناسیمش. و، ام... یه جورایی ازش خوشم‌بوده میاد. با وجودِ اینکه یه شیادِ دغل‌باز، دروغگو، آب‌زیرکاه، روانی و پست‌فطرته. می‌دونین که، هیچ‌کس کامل نیست.»
افی ریز خندید.
«واو، انگار داره منو یادِ‌نفوذِ یه نفر می‌ندازه. هاه، حالا‌می‌پاشه اون یه نفر کی می‌تونه باشه...»
سپس با نیشخند‌چرا به سانی نگاه‌می‌رسه کرد و پرسید:
«پس قضیه حله. خب... بریم و خبرِ خوش رو‌فرق به اون شیادِ پست‌فطرت بدیم؟ می‌دونی... دربارهٔ اینکه لازم نیست‌چرا ما رو بکشه و روحمون رو بذاره توی لوازمِ خانگی؟»
به نظر می‌رسید آمادهٔ‌کردن رفتن است، اما سانی‌داشتن با حرکتی مردد متوقفش کرد.
بخشِ بعدی... خیلی درباره‌اش فکر کرده بود و نمی‌دانست کارِ درستی‌خیلی است یا یک اشتباهِ بزرگ. هنوز هم مطمئن نبود، اما حسی‌حتی به او می‌گفت تصمیمی که در نهایت گرفته، تصمیمِ درستی است.
دست‌کم این‌طور احساس می‌کرد.
در هر‌ناکجا صورت، دیگر‌قدرت‌هایی راهِ برگشتی نبود...
سانی کمی ساکت ماند‌کردن و بعد با چهره‌ای‌داشتن مضطرب به دوستانش نگاه کرد.
«قبل از اینکه‌لعنتی بریم... یه چیزی هست‌همین که باید بهتون بگم.»
افی و کای با تعجبی خفیف‌می‌رسه در چهره‌هایشان به او خیره شدند‌زندانی و ابروهای کاسی ناگهان بالا پرید.
البته او از‌پیداشون پیش می‌دانست قرار‌قدرتِ است چه اتفاقی بیفتد.
کای به‌خودشون او نگاه کرد‌ناکجا و لبخند زد.
«اوه؟ چیه؟»
سانی آهی کشید، رو برگرداند،نظر بعد دوباره به آن‌ها نگاه‌فکر کرد و شانه‌ای بالا انداخت.
«آه، چیزِ خیلی‌پیداشون مهمی نیست. فقط...قدرتِ خب... راستش رو بخواین...»
طلسمِ زمردین را‌خلق محکم‌تر در دست‌پیداشون فشرد و گفت:
«نقصِ من اینه که نمی‌تونم دروغ بگم. یه نامِ راستین دارم که توی کابوسِ اولم گرفتم. سرشتم از رتبهٔ ایزدیه. ۳ هستهٔ روح دارم... ام، در‌اون‌قدر واقع، هستهٔ سایه... که از نظرِ فنی منو تبدیل به یه دیو می‌کنه. برای همینم این بدنِ زشت رو دارم. میراثِ سرشتم رو هم از قبل‌کردن باز کردم. تبارِ یکی از ۷ دیمون رو به ارث بردم. اوه، و ضمناً... چطور بگم... شاید من سرور ولگرد باشم؟ بابتِ اون یکی ببخشید، کای...»