چپتر 338: بقیهٔ ولگردها
0کاستر مدتی ساکت ماند، سپس آرام سرش را بالا آورد و‌حرف به درخششِ پرتب‌وتابِ نورِ ترورِ سرخ نگاه کرد. سرانجام سرش را‌بشنوم پایین انداخت و نفسش را از میانِ دندان‌های کلیدشده بیرون داد.
«برو کنار، سانی.»
سانی چند بار‌بقیهٔ پلک زد و‌کجا با لحنی خشک گفت:
«وگرنه چی؟»
میراث‌دار چهره در هم کشید و‌دیگه با نگاهی تاریک به او خیره‌آمد شد؛ صورتش پر از کینه بود.
«از تو و گستاخی‌ت خیلی خسته‌م.بدونی چرا همیشه باید همه‌چیز رو خراب کنی؟جونت چرا نمی‌تونی فقط حدّ خودت رو بدونی؟»
کاستر شمشیرِ جیانِ زیبایش‌ولگردها را احضار کرد، سر‌جابه‌جا تکان داد و گفت:
«اگه جونت برات ارزش‌هان داره، دخالت نکن. این‌انگار آخرین فرصتیه که بهت می‌دم.»
سانی تکان نخورد و در سکوت مردِ جوان را تماشا کرد. در‌آمد چشمانِ نقابِ سیاه و دلهره‌آور چیزی جز تاریکی به چشم نمی‌خورد. چند‌قبل لحظه بعد، صدایش از پشتِ نقاب طنین انداخت؛ صدایی به‌طرزِ عجیبی توخالی:
«...حدّ خودم رو بدونم؟حدّ از نظرِ تو حدّ‌جیانِ من کجاست؟ هان، کاستر؟»
میراث‌دار لبخندِ محوی زد‌ولگردها و سپس خیلی طبیعی، انگار‌وقتی واقعیتی را بیان می‌کند، گفت:
«دور از چشمِ اونایی‌هان که از تو بهترن،انگار پیشِ بقیهٔ ولگردها. دیگه کجا؟»
سانی کمی جابه‌جا شد. وقتی‌ولگردها به حرف آمد، لحنش به‌طورِ‌وقتی غیرمنتظره‌ای بی‌خیال و دوستانه بود:
«آه، دقیقاً چیزی نبود که انتظار داشتم‌شمشیرِ بشنوم. خب، بی‌خیال. اما قبل از اینکه این‌ارزش کار رو بکنیم، می‌تونم یه سؤال ازت بپرسم؟»
کاستر غرید.
«حتماً. بپرس.»
این چیزی بود‌پیشِ که مدت‌ها ذهنِ سانی‌کجا را درگیر کرده بود.
«چرا می‌خوای نفیس رو بکشی؟خودت چی اون‌قدر مهمه که حتی‌احضار حاضری جونت رو به خطر بندازی؟»
میراث‌دار با نگاهی سنگین به‌دیگه او چشم دوخت. پس از‌حرف چند لحظه، با لحنی عجیب گفت:
«این چیزی نیست که توئه آشغال هیچ‌وقت بفهمی. بقا تنها چیزیه که شما‌چشمِ جونورا بهش اهمیت می‌دین. وظیفه. وفاداری. شرافت. اینا کلماتی هستن که امثالِ تو‌لحنش هیچی ازشون نمی‌دونن. پس جوری می‌گم که فهمیدنش حتی برای تو هم راحت باشه.»
با نگاهی نافذ او را‌ولگردها شکافت و در حالی که هر‌حرف کلمه‌اش چون بهمن فرود می‌آمد، گفت:
«شعلهٔ جاودان باید نابود بشه.»
سپس کاستر در‌بقیهٔ حالی که صدایش طنینِ‌کمی اجتناب‌ناپذیریِ ژرفی داشت، افزود:
«...این ارادهٔ فرمانروایانه.»
سانی کمی به او‌بقیهٔ خیره ماند؛ غرق در‌کمی فضایِ سنگینِ این اعلامیه.
چند ثانیه بعد،فقط با لحنی که‌بدونی صادقانه گیج بود، پرسید:
«اِ... کی؟»
چشمانِ کاستر گشاد شد. با‌لبخندِ حالتی مات‌ومبهوت به سانی نگاه کرد‌می‌کند و سپس ناباورانه سر تکان داد.
«صبر کن... تو...پیشِ تو واقعاً نمی‌دونی؟دیگه اون بهت هیچی نگفت؟»
سانی پشتِ سرش را خاراند.
«...معلومه که گفت؟ راستش، دقیقاً می‌دونم داری درموردِ‌جابه‌جا چی حرف می‌زنی. همه‌چیز رو بهم گفتن. واقعاً‌دوستانه هیچ‌کس بیشتر از من تو این زمینه نمی‌دونه.»
میراث‌دار چند لحظه به او خیره‌محوی شد، سپس ناگهان سرش را عقب‌دور انداخت و با صدای بلند خندید.
«ولگرد... تو حتی نمی‌دونی به کی خدمت می‌کنی! حتی نمی‌دونی کی‌حرف به دنیایی که توش زندگی می‌کنی حکومت می‌کنه. آخه چرا دارم‌بشنوم نفسم رو برای حرف زدن با کِرمی مثلِ تو هدر می‌دم؟»
سانی سرش را‌فقط کج کرد و بعد‌شمشیرِ با لحنی سرزنش‌آمیز گفت:
«آخ. بدجور سوزوند.»
کاستر لبخندِ شومی‌کجاست زد و شمشیرش‌محوی را بالا برد.
«دیگه کافیه! دیگه سعی نمی‌کنم باهات منطقی حرف بزنم، احمق. به اندازهٔ کافی گذاشتم تو سایه‌ها پرسه بزنی و بازی‌های مبتذلت رو بکنی. فقط به‌اینکه این خاطر گذاشتم زنده بمونی که دلیلی برای خلاص شدن از دستت نداشتم. چی پیشِ خودت فکر کردی، که تو... تو! می‌تونی من رو شکست‌عجیب بدی؟ که نقشه‌ها و رازهای کوچیکت بهت شانسی در برابر یه میراث‌دارِ واقعی می‌ده؟ شرمنده که ناامیدت می‌کنم، ولی خیلی وقت پیش دستت رو خوندم.»
سانی کمی ساکت‌فقط ماند و بعد‌بدونی با لحنی بی‌تفاوت پرسید:
«جداً؟ بگو‌پیشِ بشنوم. رازهای‌ولگردها من دقیقاً چیه؟»
میراث‌دار پوزخند زد:
«قدرتت رو مخفی می‌کنی و خودت رو ضعیف نشون می‌دی. این‌ور و اون‌ور می‌ری و قصه‌های مسخره سر هم می‌کنی‌انتظار تا همه فکر کنن دیوانه‌ای. اولش منم فکر می‌کردم عقلت رو از دست دادی. اما وقتی دقت کردم، خیلی واضح‌نفیس بود. ردگم‌کنی‌های مداوم، لاف‌زدن‌های زننده‌ای که هیچ آدمِ عاقلی باورش نمی‌کنه، ادای دیوانه‌ها رو درآوردن... این نقصِ توئه، مگه نه؟»
سانی که عضلاتش‌فقط سفت شد، کاستر فاتحانه‌شمشیرِ لبخند زد و گفت:
«...مجبوری برخلافِ میلت دروغ بگی. واقعاً فکر کردی هیچ‌کس متوجهِ این‌آمد الگو نمی‌شه؟ حتی به اون دوستِ آیدلت رشوه دادی تا همه‌اما رو گمراه کنه. چه تلاشِ رقت‌انگیزی. انتظار داشتی کسی باورش بشه؟»
سانی چند لحظه به‌هان او خیره ماند و‌انگار بعد از خنده منفجر شد.
«آه، گندش بزنن. مچم رو گرفتی! آره، حق با‌جابه‌جا توئه. این نقصِ منه. آخه کدوم آدمِ عاقلی راه‌دقیقاً می‌افته این‌ور و اون‌ور و همچین دروغ‌های شاخداری می‌گه؟!»
بعد، نگاهِ مرگبارش‌فقط را به کاستر‌بدونی دوخت و گفت:
«...متأسفانه به نظر می‌رسه تو این زمینه من تو‌وقتی موضعِ ضعفم. خیلی حیفه که اصلاً نمی‌دونم نقصِ تو چیه،انتظار هان؟ و اینکه منم خیلی وقت پیش دستت رو نخوندم.»
کاستر به او نگاه کرد و گوشهٔ‌طبیعی لبش به پایین کج شد. در نورِ‌اونایی فانوسِ خاطره، خوش‌قیافه و بااعتمادبه‌نفس به نظر می‌رسید.
...پخته.
ریشِ کوتاهی روی صورتش بود‌خودت و چند تارِ موی خاکستری‌احضار در موهای پرپشتش به چشم می‌خورد.
سانی پنهان‌پیشِ در پشتِ‌ولگردها نقاب، لبخند زد:
«خیلی غم‌انگیزه که نمی‌دونم توانِ سرشتِ قدرتمند، باورنکردنی و شگفت‌انگیزت هر بار که ازش‌اونایی استفاده می‌کنی عمرت رو کوتاه می‌کنه، و تو با یه خاطرهٔ تعویذ به شکلِ ساعتِ‌بی‌خیال شنی اثرش رو روی بدنت برعکس می‌کنی. آه، کاش آدمِ دقیق‌تری بودم! حیف که نیستم.»
میراث‌دار با چهره‌ای درهم‌کشیده به او‌دیگه خیره ماند و صورتش آرام‌آرام رنگ‌آمد باخت. پس از مدتی به زبان آورد:
«...مهم نیست. بعد از اینکه وظیفه‌ام رو انجام بدم و به دنیای واقعی‌جونت برگردم، بیداری بهم اجازه می‌ده سال‌هایی رو که ازم دزدیده شده پس بگیرم.مردِ در حالی که تو، ای موش، برای همیشه تو این جای نفرین‌شده می‌مونی...»
هنوز حرفش تمام نشده بود که ناگهان تیغه‌ای سنگین و مثلثی‌شکل به سمتِ صورتش‌غیرمنتظره‌ای پرتاب شد. رگه‌ای از خشم در چشمانِ کاستر درخشید، اما به‌راحتی کونای را پس‌سؤال زد... و در قالبِ هاله‌ای محو، با سرعتی حیرت‌انگیز به سمتِ سانی یورش برد.
دور از چشمِ انسان، ریسمانِ خارِ خزنده دورِ‌انگار دو برآمدگیِ مرجانی پیچیده و در امتدادِ ریشهٔ پهنِ‌بقیهٔ پیشِ رویش کشیده شده بود. و میراث‌دارِ مغرور داشت...
نوری سبز در هوا درخشید و سانی‌کجا حس کرد مچِ دستش به عقب کشیده‌به‌طورِ شد؛ کششِ ریسمان ناگهان از بین رفته بود.
تر...
کسری از‌پیشِ ثانیه بعد، کاستر‌دیگه به او رسید.